วิญญาณในกระท่อมผุ

"ถ้าเธอยังกล้าก้าวเท้าออกจากประตูบ้านไปเหยียบฟาร์มร้างหลังหมู่บ้านอีกเพียงก้าวเดียว ฉันจะประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าได้สะใภ้ขี้เกียจสันหลังยาวมาเป็นถ่วงความเจริญของตระกูลกัง!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังสะท้อนก้องในโสตประสาท เหมยลี่ขมวดคิ้วแน่น ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นที่ขมับราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง เธอยังไม่ทันได้โต้ตอบอะไร ร่างกายของเธอก็ร่วงลงกระแทกกับพื้นดินเปียกชื้นในกระท่อมผุพังที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของไม้เก่าและเชื้อรา นี่ไม่ใช่ห้องนอนหรูหราใจกลางเมืองที่เธอจากมา... กลิ่นดินโคลนที่คลุ้งอยู่ในอากาศและแสงสลัวที่ลอดผ่านรูโหว่ของหลังคาสังกะสีบ่งบอกว่าเธอกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ 'เลวร้าย' กว่าที่คิด เหมยลี่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความสับสนที่ถาโถมเข้ามาในหัวสมอง ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่ชื่อ 'เหมยลี่' เช่นกันหลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำท่วมทะลัก ทั้งความอดสู การถูกกดขี่จากแม่สามีผู้ถือดี และภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่มักจะยืนนิ่งเงียบอยู่มุมมืดของห้อง—กังหัน สามีผู้ไม่เคยปกป้องเธอจากการกลั่นแกล้งของมารดา "ตื่นได้แล้ว อย่ามาทำเป็นสำออย!" เสียงตะคอกดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับการกระแทกฝ่าเท้าลงบนพื้นดินใกล้ๆ เหมยลี่ลืมตาขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบของเธอจ้องมองแม่สามีที่ยืนค้ำหัวด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่ "แม่คะ..." เหมยลี่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแต่กลับมีพลังอำนาจจนหญิงชราตรงหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง "ถ้าการที่ฉันพยายามจะออกไปหาทางรอดให้ครอบครัวคือความขี้เกียจ งั้นนิยามคำว่า 'ขยัน' ของแม่คงแปลว่าการรอให้คนในบ้านอดตายไปพร้อมกับแม่ใช่ไหมคะ?" "แก! นังเด็กปากดี!" แม่สามีเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าเธอ แต่ทว่ามือข้างหนึ่งกลับถูกคว้าไว้แน่นเสียก่อน กังหันยืนตระหง่านอยู่ข้างหลังภรรยา ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ทว่าสายตาที่จ้องมองมารดาของตนนั้นเย็นเยียบจนหญิงชราต้องถอยกรูดไปด้านหลัง เขาไม่พูดอะไรสักคำ แต่แรงบีบที่ข้อมือแม่นั้นบอกทุกอย่างว่าเขาอยู่ข้างใคร เหมยลี่มองแผ่นหลังกว้างของสามีด้วยความประหลาดใจ... ความทรงจำที่เธอได้รับมาบอกว่าเขาเงียบขรึมและเย็นชา แต่ทำไมวันนี้ถึงดูเหมือน 'หมาเฝ้าบ้าน' ที่พร้อมขย้ำทุกคนที่แตะต้องเธอ? หลังจากร่างของแม่สามีถูกไล่ออกไปอย่างไม่ไยดี ความเงียบก็เข้าปกคลุมกระท่อม เหมยลี่ทรุดตัวลงนั่งบนกองฟางสายตาเหลือบไปเห็นสร้อยข้อมือเก่าคร่ำคร่าที่ข้อมือขวาของตน มันเริ่มสั่นไหวและเปล่งประกายสีครามจางๆ ในความมืด ทันใดนั้น ภาพจำลองสามมิติที่ดูเหมือนหน้าต่างรายการสินค้าลอยเด่นขึ้นมาเบื้องหน้า มันไม่ใช่เพียงแค่สร้อยข้อมือ แต่มันคือประตูมิติที่บรรจุ 'คลังสมบัติของโลกอนาคต' เอาไว้ ทั้งเมล็ดพันธุ์พืชหายาก เครื่องมือการเกษตรล้ำสมัย และระบบจัดการผลผลิตที่สามารถเนรมิตฟาร์มร้างนี้ให้กลายเป็นขุมทองได้ในพริบตา "นี่มัน..." เหมยลี่แค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความกระหายในอำนาจและการเอาคืน "ในเมื่อพระเจ้าส่งฉันมาในยุคที่ลำบากยากเข็ญแบบนี้ ก็อย่าหวังเลยว่าชีวิตนี้ฉันจะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำอีก" เธอหันไปมองกังหันที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เขามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ราวกับเขากำลังชั่งใจว่าภรรยาคนนี้เปลี่ยนไป หรือแท้จริงแล้วเธอเก็บงำความลับบางอย่างมาโดยตลอด "คุณคงเห็นแล้วใช่ไหมคะว่าเราสองคนกำลังจะอดตาย" เหมยลี่ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามชุดเก่าๆ อย่างไม่ใส่ใจ "แต่ถ้าคุณกล้าพอที่จะเชื่อใจฉัน เราจะเปลี่ยนฟาร์มร้างนี่ให้เป็นตลาดกลางของหมู่บ้านภายในหนึ่งเดือน... คุณกล้าลองกับฉันไหมล่ะคะ คุณทหาร?" กังหันเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอแดดจากตัวเขา เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าด้วยความนัยบางอย่าง "ผมไม่เคยกลัวการเสี่ยงตาย แต่สิ่งที่ผมกลัวที่สุด คือการที่เห็นคุณเปลี่ยนไปโดยที่ผมไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จัก... กับ 'เหมยลี่' คนใหม่" เขายื่นมือหยาบกร้านมาหมายจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน พร้อมกับเสียงกระแทกบานไม้จนแทบพังทลาย "พันจ่ากังหัน! ออกมาให้การเดี๋ยวนี้! มีคนเห็นว่าแกแอบสะสมเสบียงเถื่อนในฟาร์มร้างหลังหมู่บ้าน!" เหมยลี่ชะงักไป สร้อยข้อมือที่ข้อมือสั่นรัวจนแทบจะระเบิดออก เธอไม่ได้สะสมเสบียงเถื่อน... แต่กลิ่นของ 'ข้าวหอมมะลิเกรดพรีเมียม' ที่เธอเพิ่งกดสุ่มได้จากมิติเมื่อครู่นี้ กำลังส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกไปนอกกระท่อมจนปิดไม่มิด และนั่นหมายความว่าความลับเรื่องมิติของเธอกำลังถูกเผยออกมาพร้อมกับหายนะที่เพิ่งเริ่มต้น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเหมยลี่และจุดพลิกผันที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในบทนี้ด้วยกันนะคะ!