ฟื้นคืนในกระท่อมที่หนาวเหน็บ

“ถ้าแกยังไม่ลุกขึ้นไปขุดมันเทศที่หลังเขาอีกสามแถว วันนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้แตะแม้แต่เศษข้าวติดก้นหม้อ!” เสียงแหลมสูงดุจเสียงกรีดของโลหะกระทบหินดังขึ้นใกล้หู แรงกระชากที่หัวไหล่ทำเอา ‘หลินหว่านเอ๋อร์’ สะดุ้งเฮือก ความรู้สึกเจ็บแปลบที่ฝ่ามือขวาแผ่ซ่านไปถึงกระดูก เธอพยายามยันกายลุกขึ้นจากแคร่ไม้ไผ่ที่เปียกชื้นด้วยหยาดน้ำค้าง สายตาที่พร่ามัวค่อยๆ ปรับโฟกัสเห็นหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมชุดผ้าฝ้ายสีหม่นที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน กำลังยืนเท้าสะเอวด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นี่ไม่ใช่ห้องครัวทันสมัยที่เธอเคยใช้เตรียมวัตถุดิบระดับมิชลินสตาร์ แต่มันคือกระท่อมดินเหนียวที่เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอ “แม่... หว่านเอ๋อร์เพิ่งจะฟื้นไข้ ร่างกายยังไม่แข็งแรงเลยนะจ๊ะ” เสียงที่แหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอของเธอเอง มันไม่ใช่เสียงของเธอ แต่เป็นเสียงของเด็กสาววัยสิบแปดปีที่ดูไร้ทางสู้ “ไข้? ใครสนกัน!” ซูเหมยถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเหยียดหยาม ดวงตาเล็กหรี่ลงจ้องมองลูกสะใภ้ที่เธอจงเกลียดจงชัง “แกเป็นคนในบ้านนี้ กินข้าวบ้านนี้ ก็ต้องทำงานให้คุ้มค่าข้าวแดงแกงร้อน! อย่ามาสำออยบีบน้ำตาเหมือนแม่แกนักเลย ถ้าอาเหว่ยไม่อยู่ที่ค่าย แกคงโดนฉันตบสั่งสอนให้ตื่นตั้งนานแล้ว!” หลินหว่านเอ๋อร์ก้มมองมือตัวเองที่สั่นเทา ผิวหนังที่เคยเนียนนุ่มจากการบำรุงในโลกก่อนบัดนี้หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยถลอก ในห้วงคำนึง ข้อมูลของหญิงสาวผู้มีชื่อเดียวกันพรั่งพรูเข้ามาเหมือนสายน้ำที่ไหลทะลัก... ยุค 1976 ยุคแห่งความขัดสนและการเอาตัวรอด ที่ซึ่งความเมตตาเป็นเพียงสิ่งฟุ่มเฟือยที่ใครก็ไม่มีให้กัน ความทรงจำสุดท้ายก่อนจะมาที่นี่คือภาพความร้อนระอุของเตาไฟในโรงแรมหรู ทว่าตอนนี้... กลิ่นอับชื้นของดินและกลิ่นเหม็นหืนของเสื้อผ้ากลับกลายเป็นความเป็นจริงที่เธอต้องเผชิญ *มิติเก็บของ*... เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่ข้อมือซ้าย เป็นสัญญาณว่ามิติลับที่เธอเคยครอบครองยังคงตามติดมาด้วย ภายในนั้นมีทั้งวัตถุดิบชั้นเลิศและเครื่องครัวระดับโลกที่เธอสั่งสมมาตลอดชีวิต “ฉันถามว่าหูหนวกหรือไง!” ซูเหมยคว้าไม้กวาดทางมะพร้าวฟาดลงที่พื้นข้างตัวเธอ หวังจะให้สะดุ้งตกใจ หลินหว่านเอ๋อร์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยอ่อนแอและหวาดกลัวเมื่อครู่บัดนี้กลับวาวโรจน์ดุจคมมีดที่เพิ่งลับจนคมกริบ เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้อ้อนวอนอีกต่อไป แต่กลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะซูบผอมจนเห็นกระดูกไหปลาร้า ทว่าออร่าความเยือกเย็นที่แผ่ออกมากลับทำให้แม่สามีชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ้าฉันตายไปเพราะงานหนัก ใครจะทำนา ใครจะส่งเงินเข้าบ้านให้คุณ?” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ หากทว่าทรงพลังจนน่าขนลุก “เฉินเหว่ยส่งเงินมาให้ครอบครัวเพื่อดูแลภรรยา ไม่ใช่เพื่อส่งคนมาใช้งานเหมือนทาส ถ้าคุณอยากให้บ้านนี้ล่มจมเพราะความเห็นแก่ตัวของคุณ ก็ลองดูว่าคนในหมู่บ้านจะว่าอย่างไร” ซูเหมยอ้าปากค้าง ใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธเริ่มซีดเผือด “แก... แกกล้าเถียงฉันเรอะ!” “ฉันแค่พูดความจริงค่ะ” หลินหว่านเอ๋อร์ก้าวเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง อีกฝ่ายถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว “วันนี้ฉันจะไปขุดมันเทศ แต่ถ้าฉันเป็นอะไรไปขึ้นมา อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” เธอยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือยิ้มของผู้ที่กุมไพ่ตายในมือ หลังจากร่างท้วมของแม่สามีเดินกระทืบเท้าจากไป หลินหว่านเอ๋อร์จึงทิ้งตัวลงนั่งบนแคร่ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ จนกระทั่งความหิวโหยเริ่มประท้วงในช่องท้อง เธอหลับตาลง จิตส่งเข้าไปในมิติลับที่คุ้นเคย กลิ่นหอมของเนยคุณภาพดีและเนื้อวากิวที่ถูกกักเก็บในอุณหภูมิคงที่ลอยเตะจมูก เธอหยิบถุงแป้งสาลีเนื้อละเอียดและแอปเปิ้ลสดออกมาหนึ่งผล ขบเคี้ยวเพื่อประทังความหิว ทว่าสายตาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้ากระท่อม ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูคุ้นตา เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่เธอด้วยความสงสัยอย่างปิดไม่มิด มือหนาของเขาถือจดหมายฉบับหนึ่งไว้แน่น “หว่านเอ๋อร์... นั่นเธอกำลังกินอะไร?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของ ‘เฉินเหว่ย’ สามีที่ควรจะอยู่ค่ายทหาร ทำเอาหัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ เธอเพิ่งจะจัดการแม่สามีจอมบงการไปได้ไม่ทันไร ตอนนี้สามีจอมเนี้ยบผู้แสนซื่อตรงก็ดันกลับมาพบความลับของเธอเข้าเสียแล้ว! ความลับที่ว่า... ภรรยาที่เคยอ่อนแอและซื่อจนถูกรังแกคนนี้ กำลังซ่อนอะไรไว้ใต้แขนเสื้อที่เต็มไปด้วยรอยปะชุนกันแน่? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ 'ส้มหวานมิติลับ' ในก้าวแรกนี้นะคะ!