เงาในอดีตที่หวนคืน

แก้วทรงสูงในมือของอภิชญาสั่นไหวเล็กน้อย ยามเมื่อแสงไฟสปอตไลท์สีนวลจากเพดานหรูหราของแกรนด์บอล룸 สาดส่องลงมากระทบกับผิวคริสตัลจนเกิดประกายระยิบระยับบาดตา สามปี... ตัวเลขที่เธอพยายามขีดฆ่ามันออกจากปฏิทินแห่งความทรงจำซ้ำแล้วซ้ำเล่า สามปีที่หยาดน้ำตาและคราบเลือดในคืนวันอันหนาวเหน็บถูกแปรเปลี่ยนเป็นแรงผลักดัน ให้มัณฑนากรโนเนมคนหนึ่งก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำทัพดีไซน์ของบริษัทออกแบบระดับประเทศได้ด้วยสองมือของตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะสนุกสนานเหลือเกินกับการเล่นตลกกับหัวใจที่ถูกเย็บปะ The Grand Sapphire โครงการโรงแรมและคอมเพล็กซ์มูลค่าหลายหมื่นล้านแห่งนี้ คือสนามรบที่เธอกับเขาต้องกลับมาโคจรพบกันอีกครั้งในฐานะ ‘คู่ค้าทางธุรกิจ’ "คุณพายคะ ทางทีมวิศวกรฝั่งวรกุลกรุ๊ปมาถึงแล้วค่ะ" เสียงกระซิบจากเลขาคนสนิทดึงสติของเธอให้หลุดออกจากภวังค์ อภิชญาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นคงเข้าสู่ทรวงอก แผ่นหลังบางที่เคยงอโค้งด้วยความบอบช้ำในอดีต บัดนี้ตั้งตรงสง่างามภายใต้ชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์ ตัดกับเรียวปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำดั่งกุหลาบหนามแหลม พร้อมที่จะทิ่มแทงทุกสายตาที่บังอาจดูถูกเธอ ประตูบานใหญ่เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเนี๊ยบเฉียบ รัศมีเย็นชาและกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนบรรยากาศรอบกายราวกับลดอุณหภูมิลดลงหลายองศาทันที กรณ์ วรกุล... สถาปนิกหนุ่มมือรางวัลผู้ไม่เคยชายตาแลใคร ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงไร้รอยยิ้มเช่นเคย สันจมูกโด่งเป็นคมและดวงตาสีนิลคู่คมกริบที่เคยใช้มองเธอราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ บัดนี้กวาดสายตานกราชาเข้ามาในห้องประชุม ก่อนที่นัยน์ตาคู่นั้นจะหยุดชะงักลง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน กรณ์ชะงักฝีเท้าลงทันทีที่ร่างระหงของหัวหน้าทีมมัณฑนากรปรากฏแก่สายตา ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นที่ความตกตะลึงระaอบผ่านก้นบึ้งนัยน์ตา ก่อนที่มันจะถูกกลบฝังด้วยความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ ทว่ามือหนาที่ทอดอยู่ข้างลำตัวกลับกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สามปีที่ผ่านมา เขาเคยคิดว่าเธอคงเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอที่วิ่งหนีหายไปจากชีวิตอย่างไร้ค่า แต่สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี้หาใช่ ‘อภิชญาคนเดิม’ ที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความรักจากเขาอีกต่อไปแล้ว เธอดูลึกล้ำ เย่อหยิ่ง และงดงามจนน่ากลัว... งดงามจนหัวใจที่ด้านชาของเขากระตุกวูบอย่างรุนแรง "ยินดีต้อนรับค่ะ คุณกรณ์ ทางเราหวังว่าโปรเจกต์นี้จะราบรื่นภายใต้กรอบเวลาที่เราตกลงกันไว้นะคะ" น้ำเสียงหวานใสทว่าราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ดังขึ้น ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด อภิชญาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ รอยยิ้มที่มอบให้เป็นเพียงรอยยิ้มทางธุรกิจที่เคลือบยาพิษ เธอยื่นมือออกไปตามมารยาท โดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว กรณ์จ้องมองมือเรียวบางที่ยื่นมาตรงหน้า นัยน์ตาสีนิลไหวระริกด้วยไฟโทสะและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ยากจะควบคุม เขารู้ดีว่าการกระทำของตนในอดีตมันเหี้ยมเกียรติเพียงใด เขารู้ดีว่าเขานั่นแหละที่เป็นคนผลักไสเพชรเม็ดงามนี้ลงสู่โคลนตมด้วยมือของตัวเอง และบัดนี้ เพชรเม็ดนั้นกำลังส่องประกายเจิดจ้าบาดตาเขาจนแทบตาบอด มือหนาร้อนผ่าวเอื้อมไปสัมผัสมือเธอสัมผัสกันเพียงผิวเผิน ทว่ากระแสไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดกลับพุ่งพล่านไปทั่วห้องประชุมจนทุกคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจแรง "หวังว่าจะไม่ทำให้ผมผิดหวังเหมือน... เรื่องในอดีตนะครับ คุณอภิชญา" กรณ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างถือดี อภิชญาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามีอย่างไร้ความเกรงกลัว มือที่ถูกกุมไว้กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะดึงกลับอย่างไม่ไยดี "เรื่องในอดีตก็คือเรื่องที่ถูกฝังกลบไปแล้วค่ะคุณกรณ์ คนฉลาดเขาไม่ขุดซากศพขึ้นมาหายใจหรอกนะคะ ยกเว้นเสียแต่ว่า... คุณจะโหยหาอดีตที่ตัวเองเป็นคนทำลายมันซะเอง" คำพูดเชือดเฉือนที่แฝงด้วยหนามแหลมทำเอาสถาปนิกหนุ่มถึงกับขากระตุก เลือดในกายสูบฉีดพล่านด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความโกรธ ความท้าทาย และบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น... ความปรารถนาที่จะดึงเธอกลับมาสู่อ้อมอกอย่างบ้าคลั่ง การประชุมเปิดโปรเจกต์ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทุกคำพูดคือการปะทะคารมผ่านงานออกแบบและการวางผังโครงสร้าง อภิชญาแสดงให้เห็นถึงความเป็นมืออาชีพที่เฉียบคม ทุกความคิดเห็นของเธอหนักแน่นและไร้ที่ติ จนแม้แต่กรณ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้ง ยังต้องยอมรับในความสามารถที่พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดของเธอ สายตาของเขาจับจ้องทุกการขยับตัว ทุกคำพูด และรอยยิ้มเยือกเย็นที่เธอมีให้แต่เขาคนเดียวตลอดหลายชั่วโมงเต็ม จนกระทั่งการประชุมสิ้นสุดลง ท่ามกลางความโล่งอกของทีมงานทุกคน อภิชญาเก็บแฟ้มเอกสารเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว เธอต้องการออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่กลิ่นอายและสัมผัสคุ้นเคยของเขาจะทำให้เกราะป้องกันที่เธอสร้างมาสามปีพังทลายลง "เดี๋ยวก่อนครับ คุณพาย" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นไล่หลัง ขณะที่เธอหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องประชุม อภิชญาชะงักฝีเท้าแต่ไม่ได้หันกลับไปมอง "เรามีเรื่องต้องคุยกันเป็นการส่วนตัวเกี่ยวกับรายละเอียดแปลนห้องชุดเพนต์เฮาส์โซนพิเศษ" กรณ์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เธอยังคงจำได้ขึ้นใจโชว์เข้าจมูกจนเธอต้องกลั้นหายใจ "ไม่มีอะไรต้องคุยกันนอกเหนือจากในเวลางานค่ะคุณกรณ์ รายละเอียดทุกอย่างอยู่ในเอกสารหมดแล้ว" เธอกล่าวเสียงแข็งโดยไม่ยอมหันมาสบตา "แต่ผมต้องการคุย... เรื่องระหว่างเรา" กรณ์เอ่ยเสียงพร่า มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กเพื่อรั้งเธอไว้ ทว่าอภิชญาไวกว่า เธอสะบัดแขนหลบอย่างรวดเร็วก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้าพร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยความหยามเหยียด "ระหว่างเรา? มันไม่มีคำว่า 'เรา' มานานสามปีแล้วค่ะคุณกรณ์ กรุณาจำใส่สมองเอาไว้ด้วยนะคะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น บาดลึกจนผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งที่สุดในปฐพีถึงกับชะงักงัน อภิชญาปรายตามองเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสาวเท้าเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้สถาปนิกหนุ่มยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องประชุมที่ว่างเปล่า หัวใจที่เคยด้านชากลับเจ็บปวดร้าวรานราวกับถูกไฟแผดเผา แต่ทว่า... ความทรมานจากการถูกปฏิเสธยังไม่ทันได้กัดกินหัวใจเขาจนหมดสิ้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของกรณ์ก็แผדเสียงสั่นขึ้น หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเลขาคนสนิทที่ถูกทิ้งให้อยู่ที่สนามบินเพื่อจัดการสัมภาระส่วนตัวให้เขา กรณ์กดรับด้วยความหงุดหงิด "มีอะไรอีก?" *(คุณกรณ์คะ! คือฉัน... ฉันบังเอิญเจอเด็กผู้ชายคนหนึ่งพลัดหลงกับผู้ปกครองที่ล็อบบี้โรงแรมค่ะ หน้าตาแกน่ารักมากและกำลังร้องไห้หาคุณแม่... แต่ว่า...)* เสียงปลายสายตะกุกตะกักด้วยความตื่นตระหนกจนจับใจความแทบไม่ได้ "แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับผม? พาไปส่งประชาสัมพันธ์สิ" กรณ์ตวาดกลับอย่างรวดเร็ว *(ไม่ใช่ค่ะคุณกรณ์! คือ... เด็กคนนี้พกกระเป๋าเป้ใบเล็ก แล้วฉันบังเอิญเปิดดูเพื่อหาเบอร์ติดต่อผู้ปกครอง... แล้วฉันก็เจอสิ่งนี้ค่ะ...)* เลขากลืนน้ำลายลงคอก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของสถาปนิกหนุ่มหยุดหมุนไปชั่วกัลปาล์ม *(เอกสารสูติบัตร... และใบรับรองแพทย์ระบุชื่อบิดาเป็นชื่อของคุณ... แถมเด็กคนนี้... หน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับคุณมาไม่มีผิดเพี้ยนเลยค่ะคุณกรณ์!)* สมองของกรณ์ขาวโพลนในพริบตาเดียว ขาทั้งสองข้างชาดิ่งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด—สามปีที่ผ่านมา เธอกล้าซ่อนอะไรไว้จากเขา... และเด็กชายวัยสามขวบคนนั้น คือใครกันแน่? --- รี้ดเดอร์ขา เตรียมใจรับมือกับความคลั่งรักแบบดาร์กๆ ของคุณกรณ์กันไว้ให้ดีนะคะ รับรองว่าตอนนี้แค่น้ำจิ้ม ความแซ่บและดราม่าตับพังกำลังจะระเบิดในตอนหน้าแล้วค่ะ! (กุหลาบอาบแสงจันทร์)