วิญญาณใหม่ในร่างเดิม

กลิ่นอับของเศษฟางชื้นแฉะและกลิ่นคาวจางๆ ของยาจีนต้มเคี่ยวจนงวดคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว ทว่าสิ่งที่ปลุกสติของหลินฟางเซียนให้ตื่นเต็มตา มิใช่กลิ่นเหล่านั้น หากแต่เป็นเสียงทุบประตูไม้กระดานผุพังด้านนอกอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่กรีดแทาะประสาทจนแสบแก้วหู "นังตัวดี! คิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนกัน! ข้าวของในบ้านนี้มิใช่มีไว้เลี้ยงคนไร้ค่า เช่นเจ้า! ถ้าวันนี้ไม่ลุกขึ้นไปถางหญ้าหลังแปลงนา ก็ไสหัวออกไปจากตระกูลจางเสีย!" เสียงแผดคำรามของแม่เฒ่าจางดังสะท้อนก้องในห้องคับแคบ ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ หลินฟางเซียนขมวดคิ้วมุ่น ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์ราวกับกระดูกทุกท่อนถูกแยกออกจากกัน ศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้เคยยืนหยัดอยู่ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีขาวโพลนในห้องผ่าตัด ควบคุมความเป็นความตายของผู้ป่วยด้วยปลายมีดสแตนเลสอันเฉียบคม กลับต้องมานอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงไม้แข็งกระด้าง ในชุดผ้าฝ้ายหยาบสีตุ่นที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน ภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนหลั่งไหลเข้ามาดั่งกระแสน้ำเชี่ยว—ร่างบางในอดีตคือหญิงสาวจากเมืองหลวงที่ถูกส่งตัวมาแต่งงานขัดตาทัพในเขตชนบทห่างไกลยุค 70 เมื่อสามีซึ่งเป็นนายทหารอนาคตไกลถูกส่งตัวไปปฏิบัติราชการลับและขาดการติดต่อนานนแรมปี ครอบครัวสามีจึงมองนางเป็นเพียงภาระ ไร้ค่า ไร้ประโยชน์ และพร้อมจะเหยียบย่ำให้จมดิน ฟางเซียนค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บแปลบที่อกขวาทำให้ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนแอ บัดนี้กลับฉายแววเยือกเย็น ดุจประกายคมกริบของคมมีดผ่าตัดที่พร้อมกรีดผ่านเนื้อเยื่อเพื่อค้นหาความจริง นางกวาดสายตามองไปรอบห้อง สภาพความเป็นอยู่ราวกับคอกสัตว์ ไม่มีผิดเพี้ยน ความอดอยากและความกดดันถูกถักทอขึ้นเป็นกรงขังที่ครอบครัวจางจงใจสร้างขึ้นเพื่อบีบให้นางตรอมใจตายไปเอง *ช่างน่าขันนัก... คิดจะใช้วิธีสกปรกเช่นนี้เพื่อกำจัดข้าหรือ?* มุมปากบางยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ ดูหนาทึบขึ้นมาถนัดตา ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสนางได้มีลมหายใจใหม่อีกครา นางย่อมไม่ยอมก้มหัวให้ใครเหยียบย่ำเป็นอันขาด เสียงกุญแจกระทบกันดังแกร๊กที่หน้าประตู ตามมาด้วยแรงผลักจนบานไม้ผุๆ เกือบหลุดจากบานพับ แม่เฒ่าจางก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาตี่รีIจ้องมองมายังนางด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ในมือถือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นที่ภายในบรรจุของเหลวสีดำปี๋ส่งกลิ่นฉุนกานพลูและรากไม้รุนแรง "ยังไม่ลุกอีก! หรือต้องให้ฉันราดน้ำล้างหน้าแกถึงจะสำนึกตัว?" แม่เฒ่าจางแผดเสียงแหลม พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้เตียง "ดื่มยาบำรุงนี่เสีย แล้วรีบไปทำงานซะ อย่าคิดสำออยว่าป่วยไข้ บ้านนี้ไม่มีข้าวไว้เลี้ยงคนขี้เกียจ!" ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย นัยน์ตาคู่คมนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดกลัวดังเช่นเคย จนแม่เฒ่าจางถึงกับชะงักไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนถูกกดดันด้วยอำนาจบางอย่างที่มองไม่เห็นจากเด็กสาวที่นางเคยคิดว่าหัวอ่อน "ยาบำรุง?" ฟางเซียนทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่กังวานก้อง กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและสูงส่งที่ติดตัวมาแต่อดีตชาติแผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว "ยาบำรุงอันใด ถึงต้องใส่ผงกาลามู (สารหนูชนิดหนึ่ง) ในปริมาณที่มากพอจะทำให้ม้าตัวใหญ่ล้มลงได้ในสามลมหายใจเล่า เจ้าคุณแม่?" คำพูดเรียบง่ายแต่เชือดเฉือนราวกับคมมีด ทำให้แม่เฒ่าจางหน้าถอดสี มือที่ถือถ้วยยาถึงกับสั่นเทาเล็กน้อย "เจ้า... เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร! นังบ้า! ข้าเป็นแม่ยายแกนะ จะกล้าใส่ยาพิษแกได้อย่างไร!" แม่เฒ่าจางแผดเสียงกลบเกลื่อนความพิรุธ ฟางเซียนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางค่อยๆ ก้าวลงจากเตียง แม้เรียวขาจะยังสั่นเทา แต่แผ่นหลังกลับตั้งตรงสง่างามราวกับสนท้าทายลมหนาว นางก้าวเข้าไปใกล้แม่เฒ่าจางทีละก้าว จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "กล้าหรือไม่กล้า ท่านย่อมรู้แก่ใจดี" ฟางเซียนโน้มตัวเข้าไปกระซิบเสียงแผ่วเบa ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ "แต่บอกไว้ก่อน... หลินฟางเซียนคนเก่าได้ตายไปแล้ว นับแต่นี้ ผู้ใดคิดรังแกข้า ข้าจะสนองคืนร้อยเท่าพันทวี!" บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ แม่เฒ่าจางอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก นางไม่เคยเห็นแววตาที่น่ากลัวเช่นนี้จากลูกสะใภ้คนนี้มาก่อน ราวกับยืนอยู่เบื้องหน้าปีศาจจำแลงกายมา ทว่า ในขณะที่เกมกำลังพลิกผันและแรงกดดันพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่ทรงพลังจนบานไม้เก่าๆ สั่นสะเทือน ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของผู้มาเยือนจะก้าวเข้ามาอย่างไร้ซึ่งการเชื้อเชิญ กลิ่นอายอำนาจกดดันและบรรยากาศอันเย็นชาแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณทันทีที่ก้าวเข้าประตูปรากฏกายขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในเรือน—นั่นคือพันเอกซ่งหยาง สามีผู้ไม่เคยเหลียวแล ทว่ากลับเป็นผู้กุมอำนาจสูงสุดในเขตยุทธศาสตร์แห่งนี้ที่เดินทางกลับมาถึงอย่างกะทันหัน! ไป๋เป่าเปาของแม่ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้ด้วยนะคะ