พิมพ์เขียวแรกที่ไร้รอยต่อ

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นเป็นรอบที่สี่ของชั่วโมง ประสานกับเสียงกระแทกปากกาลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสจนเกิดเสียงดังสนั่น ลีลาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าปลายปากการาคาแพงลิบลิ่วจะบิ่นเสียหายหรือไม่ ในวินาทีนี้ ความดันโลหิตในร่างกายของเธอกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดเดือดสูงสุด ชนิดที่สามารถต้มไข่ให้สุกได้ภายในสามวินาที สถาปนิกสาวมือรางวัลระดับประเทศ ขยับแว่นทรงเหลี่ยมกรอบบางให้เข้าที่ด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยจากความโกรธ ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองเอกสารสัญญาฉบับหนาเตอะในมือด้วยแววตารังเกียจราวกับมันเป็นสัตว์มีพิษ ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ปลายคางเชิดขึ้นอย่างถือดีขณะจ้องมองหน้าผู้ชายคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่อีกฝั่งของห้องประชุม "คุณกรณ์ คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่" ลีลาเปิดฉากขึ้นทันที น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนติดลบ "โปรเจกต์ 'The Luminary' มูลค่าหลายพันล้านนี่ ฉันเป็นคนร่างแบบโครงสร้างและควบคุมงานฐานรากมาตั้งแต่ตอกเข็มต้นแรก แล้วคุณเอา... เอาตาบ้านี่เข้ามาแจมด้วยในฐานะอะไรไม่ทราบ" คนที่ถูกพาดพิงถึงไม่สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ปราชญ์ในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและรอยสักศิลปะสไตล์เรขาคณิตจางๆ ที่ข้อมือ กำลังหมุนแก้วกาแฟเย็นในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ เขาเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มมุมปากที่ลีลาเกลียดนักเกลียดหนามาให้ พร้อมกับดวงตาเรียวรีที่พราวระยับด้วยความขบขัน "สวัสดีครับ คุณลีลาคนเก่ง หน้าตาคุณเวลาของขึ้นนี่... น่ามองกว่าตอนประชุมเคร่งเครียดตั้งเยอะนะครับ" ปราชญ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง แต่มันกลับทำให้เส้นประสาทบนขมับของลีลากระตุกแรงขึ้นไปอีก "ฉันไม่ได้มาเล่นขายของนะปราชญ์!" ลีลาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ไถลถอยหลังไปหลายนิ้ว "โปรเจกต์นี้ต้องใช้ความเนี้ยบ ความสมบูรณ์แบบ และตรรกะทางสถาปัตยกรรมที่อิงตามหลักวิศวกรรมศาสตร์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ใช่ใช้วิญญาณ ศรัทธา และพลังงานบ้าบออะไรที่คุณชอบเอามาอ้างเวลาคิดงานไม่ออก!" กรณ์ เพื่อนสนิทและนักลงทุนหนุ่มผู้กุมบังเหียนโปรเจกต์นี้ ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองบ้าง เขาชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าการดึงเสือสองตัวมาไว้ในถ้ำเดียวกันจะเป็นความคิดที่ถูกต้อง หรือเป็นหายนะที่จะเผาสำนักงานให้ราบคาบกันแน่ "ใจเย็นก่อนน่าลีลา ปราชญ์เขามีสไตล์ที่ตลาดต้องการนะ พวกรูปทรงอิสระและแนวคิดเชิงนามธรรมของเขานั่นแหละ ที่จะมาช่วยเบรกความแข็งกระด้างของตึกกระจกเหลี่ยมๆ ที่เธอออกแบบให้มันดูมีชีวิตชีวาขึ้น" กรณ์พยายามไกล่เกลี่ยด้วยรอยยิ้มเจื่อน "มีชีวิตชีวาเหรอ?" ลีลาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุราวนางพญาหันขวับกลับมาจ้องสถาปนิกอินดี้ชื่อดังที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ของปราชญ์ขยับเข้ามาใกล้โต๊ะประชุมฝั่งเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง "คุณปราชญ์เคยทำโครงสร้างพังไม่เป็นท่าที่โปรเจกต์ริมแม่น้ำมาแล้วนะกรณ์ ลืมไปแล้วหรือไง หรือสมองคุณเสื่อมไปตามยอดขายกาแฟออร์แกนิกของคุณแล้ว" "ครั้งนั้นมันเป็นเพราะดินทรุดตัวผิดธรรมชาติครับคุณลีลา ไม่ใช่เพราะดีไซน์ของผม" ปราชญ์ตอบเสียงนิ่ม แววตาคมกริบเป็นประกายวิบวับยามที่เขาเดินอ้อมโต๊ะประชุมเข้ามาประชิดตัวเธอ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยแตะจมูก ลีลาชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอเชิดหน้าสู้ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "แต่อย่าลืมสิครับว่า ตึกรูปทรงโค้งเกลียวคลื่นที่คุณลีลาเกลียดนักเกลียดหนานั่นแหละ ที่กวาดรางวัลสถาปัตยกรรมยอดเยี่ยมแห่งปีไปครอง โดยที่สถาปนิกผู้เคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบอย่างคุณ... ได้แต่นั่งมองตาปริบๆ เป็นรองอันดับหนึ่ง" คำพูดนั้นแทงใจดำลีลาเข้าอย่างจัง เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ร่างกายของทั้งคู่ยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด ชนิดที่ว่าหากขยับตัวเพียงนิดเดียว ปลายจมูกก็คงจะแตะโดนกัน ปราชญ์โน้มใบลงมาเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาท้าทายที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างที่ลีลาอ่านไม่ออก "ถอยไป ปราชญ์ คุณยืนล้ำเขตความเป็นส่วนตัวของฉันเกินไปแล้ว" ลีลากดเสียงต่ำ ตักเตือนด้วยความหงุดหงิดที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปั่นป่วนแปลกประหลาดในท้อง "เขตความเป็นส่วนตัวเหรอครับ?" ปราชญ์กระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนความอุ่นร้อนจากลมหายใจของเขาทำเอาสถาปนิกสาวผู้ไร้พ่ายถึงกับขนลุกซู่ "แต่นับจากวันนี้เป็นต้นไป... เราต้องแชร์โต๊ะทำงานเดียวกัน แชร์โปรเจกต์นี้ร่วมกัน และผมเกรงว่า... เขตแดนระหว่างเราคงพังทลายลงไม่เป็นท่าตั้งแต่พิมพ์เขียวแรกนี่แล้วล่ะครับ" ก่อนที่ลีลาจะทันได้อ้าปากตอกกลับด้วยประโยคเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาขัดจังหวะความตึงเครียดเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของความป่วนกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เมื่อบานประตูห้องประชุมเปิดผางออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสดีไซน์ล้ำสมัย ใบหน้าเฉี่ยวคมแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงปรากฏรอยยิ้มหวานหยดที่ซ่อนความร้ายกาจเอาไว้เต็มเปี่ยม "สวัสดีค่ะทุกคน... ขอโทษทีนะคะที่มาช้า พอดีฉันได้ข่าวว่าโปรเจกต์นี้มีเรื่องสนุกๆ ให้ทำร่วมกันครบทีม เลยรีบมาแจมด้วยคนค่ะ" เสียงทุ้มหวานของพิม คู่แข่งเก่าตัวฉกาจดังขึ้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของกรณ์และประกายตาวับวาวที่ฉายขึ้นในแววตาของปราชญ์ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากแรกไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุและชวนปวดหัวนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ