จิตวิทยาเหนืออาคม

“การใช้คาถาเพื่อปิดปากความจริง มันก็เหมือนการเขียนทับลงบนเอกสารสำคัญด้วยหมึกจางๆ นั่นแหละครับคุณหมอ... ต่อให้ร่ายเวทให้ตาย สุดท้ายเนื้อแท้ของมันก็จะค่อยๆ ลอกตัวออกมาฟ้องความเน่าเฟะของเจ้าของมันเอง” เสียงทุ้มต่ำของภาคินดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันในหอประชุมใต้ดินของพิพิธภัณฑ์โบราณคดี ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดสีเข้มยืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อมของเทียนไขที่ถูกจัดวางเป็นรูปวงแหวนอาคมชั้นต่ำ รัศมีสีนวลของมันสั่นไหวราวกับจะดับมอดลงทุกขณะที่เขาก้าวเดิน หมอชาขยับปืนในมือแน่น แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความขัดแย้งระหว่างตรรกะทางนิติเวชที่เธอถือครอง กับสิ่งที่กำลังประจักษ์ต่อสายตา ตรงหน้าของพวกเขาคือ ‘ดร.ธาวิน’ ชายวัยกลางคนที่เคยเป็นดั่งเสาหลักของวงการโบราณคดี ทว่าบัดนี้กลับมีเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเคียดแค้น มือที่ถือมีดอาคมสั่นเทาอยู่เหนือร่างของเหยื่อที่ถูกพันธนาการไว้บนแท่นหิน “แกไม่เข้าใจหรอกภาคิน! ความรู้ที่แท้จริงต้องแลกมาด้วยความตาย ความเงียบคือค่าตอบแทนของอำนาจที่ฉันจะได้ครอบครอง!” ดร.ธาวินตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าคล้ายคนเสียสติ ภาคินไม่ได้ขยับตัวเข้าหาด้วยกำลัง แต่เขากลับก้าวช้าๆ เข้าไปในวงอาคมที่รุ่มร้อนด้วยพลังงานด้านลบอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เฉียบคมและอันตราย—รอยยิ้มที่ใช้บีบคั้นจิตใจมนุษย์มานักต่อนัก “อำนาจงั้นหรือครับ? น่าขันนะครับ” ภาคินเว้นจังหวะ สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของดร.ธาวินราวกับจะคว้านลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของความทรงจำ “คุณกำลังเล่นละครตบตาตัวเองว่านี่คือการบูชาเทพเจ้า แต่จริงๆ แล้วคุณแค่กำลังหวาดกลัว... กลัวว่างานวิจัยที่ใช้เวลาทั้งชีวิตของคุณจะถูกเปิดโปงว่าเป็นแค่เรื่องลวงโลก คุณไม่ได้ต้องการพลัง คุณแค่ต้องการ ‘ข้ออ้าง’ เพื่อหยุดยั้งความล้มเหลวของตัวเอง” “หุบปาก! แกมันก็แค่คนทรยศที่ทิ้งวิชาโบราณไปหาความทันสมัยจอมปลอม!” “วิชาที่ไม่มีมนุษยธรรม ก็เป็นแค่เครื่องมือของฆาตกรที่ขลาดเขลาครับ” ภาคินลดเสียงต่ำลง แต่กลับทรงพลังราวกับคำประกาศิต “คุณรู้ไหมว่าทำไมพิธีนี้ถึงไม่สมบูรณ์? เพราะคุณไม่ได้บูชาด้วยความศรัทธา แต่คุณบูชาด้วยความตระหนก ความสั่นคลอนในจิตใจของคุณคือช่องโหว่ที่ใหญ่ที่สุด และผม... ก็เห็นมันชัดเจนจนน่าสมเพชเลยล่ะครับ” บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้น หมอชาสังเกตเห็นว่าแสงจากเทียนรอบๆ ตัวเริ่มเปลี่ยนจากสีเหลืองนวลเป็นสีเขียวคล้ำ ดร.ธาวินเริ่มไอออกมาเป็นเลือด ความกดดันทางจิตวิทยาที่ภาคินส่งออกไปนั้นรุนแรงกว่าอาคมใดๆ เขากำลังใช้ ‘คำพูด’ กระชากหน้ากากของฆาตกรจนหลุดลุ่ย “หมอชาครับ... เตรียมหลักฐานให้พร้อม” ภาคินสั่งโดยไม่หันไปมอง “เขาไม่ได้ต้องการชีวิตคนบนแท่นหินหรอกครับ เขาต้องการเพียงความหวาดกลัวของพวกเราเพื่อกระตุ้นให้อาคมทำงาน แต่ถ้าเขารู้ว่าพวกเราไม่ได้กลัว... พิธีกรรมที่สร้างจากความลวงนี้ จะย้อนกลับไปกัดกินเจ้าของมันเอง” ทันใดนั้น ภาคินเดินเข้าไปใกล้จนแทบประชิดตัวดร.ธาวิน เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูชายผู้นั้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและเย้ายวนใจ “บอกผมสิ... ความรู้สึกตอนที่เห็นเพื่อนร่วมงานของคุณค่อยๆ ดับสูญไปทีละคน มันทำให้คุณรู้สึกเหมือนพระเจ้า หรือรู้สึกเหมือนสุนัขจนตรอกที่รอวันถูกฆ่ากันแน่?” ดร.ธาวินเบิกตากว้าง ร่างกายกระตุกเกร็ง มีดในมือร่วงหล่นกระทบพื้นเสียงดังกังวานไปทั่วโถงมืด วงอาคมแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พลังงานสีดำที่เคยหมุนวนอยู่รอบตัวเขาสลายตัวไปในพริบตาราวกับถูกสูบหายไปในสุญญากาศ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันกลับคืนมาสู่ห้องโถง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังรูปปั้นโบราณ ไม่ใช่คนเดียว... แต่เป็นเสียงย่ำเท้าที่พร้อมเพรียงกันของคนหลายสิบคน ภาคินชะงัก รอยยิ้มที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งขรึม เขาหันกลับมามองหมอชาที่กำลังเตรียมปืนในมือด้วยความระแวดระวัง “เหมือนเราจะไม่ได้มีแค่ดร.ธาวินที่ต้องรับมือแล้วล่ะครับหมอ” ภาคินพูดพลางกระชับเสื้อสูท “ดูเหมือน ‘ผู้บงการตัวจริง’ ที่ซ่อนอยู่ในเงามืดจะไม่อยากให้ความลับนี้ถูกไขออกไปง่ายๆ” แสงไฟในหอประชุมดับพรึบลงโดยพร้อมเพรียง ทิ้งให้ทั้งสองคนอยู่ในความมืดสนิท ก่อนที่แสงเลเซอร์สีแดงนับสิบจุดจะปรากฏขึ้นบนแผ่นหลังของภาคินและหมอชาพร้อมกัน เสียงของเหล็กที่กระทบกันเบาๆ ดังมาจากทุกทิศทาง... มีใครบางคนกำลังล้อมกรอบพวกเขาไว้ในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ อรุณมนตราขาวขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดและจิตวิทยาอันซับซ้อนในบทที่ 33 นี้ด้วยกันนะครับ