จุดหักเหของความตาย

เสียงคำรามของระบบประมวลผลควอนตัมดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินราวกับเสียงกู่ร้องของสัตว์ป่าบาดเจ็บ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานนับร้อยจอสะท้อนลงบนม่านตาของเรน ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวแป้นพิมพ์คำสั่งด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้ ทว่าทุกตัวเลขและสมการที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอกลับพากันดิ่งลงเหวในอัตราเร่งที่น่าสะพรึงกลัว ความน่าจะเป็นที่จะรอดชีวิตในลูปที่ 86,400 นี้ เหลือเพียงศูนย์จุดศูนย์ศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น "เรน หยุดเถอะครับ... ระบบป้องกันรอบนอกกำลังจะถูกเจาะทะลวงในอีกสามสิบวินาที" เสียงของดร.อีฟดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบปริ เธอยืนอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยแต่แววตากลับแน่วแน่ เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่เรนไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนตลอดหลายร้อยลูปที่ผ่านมา เรนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง "ผมยังคำนวณไม่เสร็จ... ถ้าเราเปลี่ยนค่าพารามิเตอร์ของอัลกอริทึมการย้อนเวลาตอนนี้ เราอาจจะพาทุกคน—" "ไม่มีเวลาเหลือให้คำนวณอีกแล้วครับ เรน" อีฟพูดตัดบท น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่มั่นคงจนน่าประหลาด มันเป็นความสงบที่น่ากลัว... ความสงบของผู้ที่ตัดสินใจเลือกเส้นทางเดินครั้งสุดท้ายให้กับตัวเองแล้ว เรนชะงักมือที่กำลังพิมพ์ นิ้วของเขาค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์สัมผัส เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวผู้เป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและหลักยึดเหนี่ยวจิตใจเดียวในโลกที่ติดอยู่ในกาลเวลาวนลูปนี้ แววตาของเรนไหววูบเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี มันคือความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งตรรกะและเหตุผลมาตลอด "คุณหมายความว่ายังไง... อีฟ?" เรนเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน อีฟระบายยิ้มจางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เรนเคยเห็น ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตายและความล่มสลาย "ตลอด 86,399 ลูปที่ผ่านมา คุณแบกรับภาระในการแก้ไขอดีตไว้คนเดียวโดยไม่เคยหันมามองเลยว่า... ตัวแปรที่ทำให้สมการนี้ไม่มีทางสำเร็จ ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบหรอกครับ แต่เป็นตัวเราเองต่างหาก" "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร..." เรนก้าวเท้าถอยหลังหนึ่งก้าว ราวกับสังหรณ์ใจบางอย่างที่กำลังจะพรากทุกสิ่งไปจากเขา "ระบบติดตามสัญญาณควอนตัมถูกตั้งค่าไว้ให้ล็อกเป้าหมายที่ปล่อยพลังงานสูงที่สุดในเครือข่าย" อีฟหันกลับไปเผชิญหน้ากับแผงควบคุมหลัก นิ้วมือของเธอรัวปุ่มคำสั่งอย่างรวดเร็วเพื่อเปิดใช้งานระบบโอเวอร์โหลดพลังงานสำรอง "ถ้าผมตั้งค่าให้มันสะท้อนคลื่นพลังงานทั้งหมดจากตัวผมออกไปทางสถานีส่งสัญญาณหลัก... ศัตรูทุกตัวในรัศมีสิบกิโลเมตรจะพุ่งเป้ามาที่นี่ที่เดียว และนั่นจะซื้อเวลาให้คุณทำการรีเซ็ตลูปสำเร็จ" เรนเบิกตากว้าง สมองของเขาประมวลผลผลลัพธ์ที่จะตามมาในเสี้ยววินาที และตรรกะทั้งหมดก็กรีดร้องออกมาเป็นคำตอบที่โหดร้ายที่สุด "ไม่! ถ้าคุณทำแบบนั้น แรงดันควอนตัมจะฉีกร่างของคุณเป็นจุล! คุณจะไม่มีวันได้กลับมา... คุณจะหายไปจากไทม์ไลน์นี้อย่างถาวร!" "ถูกต้องครับ" อีฟตอบรับด้วยรอยยิ้มเดิม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่ง and ความเด็ดเดี่ยว "ไม่มีลูปที่ 86,401 สำหรับผมอีกแล้ว เรน... นี่คือราคาที่เราต้องจ่ายเพื่อให้คุณได้มีโอกาสเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง" "ผมไม่อนุญาต!" เรนพุ่งตัวเข้าไปหาเธอหมายจะกระชากปลั๊กพลังงานหลักออก แต่ทว่า ประตูนิรภัยด้านหลังห้องกลับระเบิดออกด้วยแรงดันมหาศาล กลุ่มควันหนาทึบและประกายไฟพวยพุ่ง พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างอันน่าสะพรึงกลัวของหน่วยจู่โจมพิเศษจากองค์กรปริศนาที่ไล่ล่าพวกเขามาตลอดหลายลูป อีฟกดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้ายทันที *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนเปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มต่ำและยาวนาน แสงไฟสีแดงภายในห้องดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแสงสีฟ้าสว่างวาบจากแก of พลังงานควอนตัมที่กำลังระเบิดตัวออก ร่างของอีฟถูกโอบล้อมด้วยพายุอนุภาคพลังงานสูงจนโปร่งแสง เส้นผมและเสื้อผ้าของเธอปลิวไสวไปตามแรงลมมหาศาล "อีฟ!!" เรนตะโกนสุดเสียง พยายามฝ่ากำแพงพลังงานเข้าไปหาเธอ แต่ม่านพลังงานสนามแม่เหล็กกลับผลักเขากระเด็นกระดอนถอยหลังอย่างรุนแรง อีฟหันมามองเรนเป็นครั้งสุดท้าย ริมฝีปากของเธอขยับกล่าวคำพูดที่ไร้เสียงผ่านม่านพลังงาน— *'ลากورครับ เรน... ขอให้โชคดีในลูปถัดไป'* สิ้นเสียงนั้น ร่างของอีฟก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน แรงระเบิดจากการดึงดูดความสนใจทำให้กองกำลังศัตรูทั้งหมดชะงักและหันเหความสนใจพุ่งเป้าไปที่จุดกำเนิดสัญญาณตามแผนที่เธอวางไว้ทุกประการ เรนล้มตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องที่สั่นสะเทือน มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บ 3 จิกเข้ากับฝ่ามือจนเลือดไหลซึม ความเย็นชาและตรรกะที่เคยค้ำจุนตัวตนของเขามาตลอดพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความว่างเปล่าอันหนเหน็บและเสียงสะท้อนก้องในหัว หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้ากระพริบถี่ ร่างกายของเขากำลังเริ่มกระบวนการสลายตัวเพื่อเตรียมรีเซ็ตระบบตามกลไกของเวลาที่ตั้งไว้ แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลงและดึงเขากลับไปยังจุดเริ่มต้นของลูปแรกอีกครั้ง เรนกลับเหลือบไปเห็นข้อความแจ้งเตือนแปลกประหลาดที่ถูกส่งตรงเข้ามายังฮาร์ดไดรฟ์ส่วนตัวของอีฟ ซึ่งเพิ่งถูกถอดรหัสลับออกมาได้ท่ามกลางความโกลาหล มันไม่ใช่ข้อความลาตาย... แต่มันคือพิกัดตำแหน่งของ "ผู้สร้าง" อัลกอริทึมนี้... และชื่อเจ้าของรหัสลับที่ปรากฏอยู่บรรทัดสุดท้าย ก็ทำให้หัวใจที่แหลقสลายของเรนต้องหยุดเต้นไปชั่วขณะ *ผู้ส่ง: ดร.อีฟ (ลูปที่ 0)* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางข้ามเวลาไปกับผมนะครับ ขอให้ทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับบทสรุปในตอนถัดไปครับ