ศึกแรกที่ไซต์งาน

"ถ้าเสาต้นนี้ยังตั้งอยู่ตรงนี้ ดีไซน์ทั้งหมดที่ดิฉันวาดขึ้นมาก็เอาไปปาหัวหมาหน้าไซต์งานได้เลยค่ะ วิศวกรธามัน" น้ำเสียงใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องประชุมชั่วคราว ณ ไซต์งานก่อสร้างตึกระฟ้าใจกลางเมือง รินรดา สถาปนิกสาวผู้สวมชุดสูทเข้ารูปสีเบจสะอาดตา กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ด้วยแรงที่มากพอจะแสดงออกถึงความหงุดหงิด เจ้าของดวงตากลมโตคู่คมตวัดมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว ธามัน ปิดแฟ้มเอกสารในมือลงช้าๆ เสียงกระแทกสันแฟ้มกับโต๊ะไม้ดังปังสะท้อนความหงุดหงิดที่ไม่แพ้กัน ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักของวิศวกรหนุ่มนิ่งสนิท ดวงตาสีสนิมคู่นั้นมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตา เลื่อนต่ำลงมายังปลายนิ้วที่สั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธของเธอ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาตรงๆ "ถ้าหัวหมาของคุณมันแข็งพอจะรับน้ำหนักโครงสร้างต้านแรงแผ่นดินไหวที่ผมคำนวณไว้ได้ คุณจะเอาไปปาผมก็ไม่ว่าหรอกครับ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันลืมไปว่าคุณเป็นสถาปนิกที่ชอบวาดวิมานบนอากาศ จนลืมมองความเป็นจริงของแรงโน้มถ่วงโลก" คำพูดเย้ยหยันเจือรอยยิ้มมุมปากของเขา ทำให้รินรดาแทบอยากจะหยิบแก้วกาแฟสาดใส่หน้าหล่อๆ นั่นให้หายหมั่นไส้ วิศวกรอะไร ปากจัดยิ่งกว่าแม่ค้าตลาดสด! รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างอันตราย เธอไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่ว่าจะเป็นบอร์ดบริหารหน้าไหน แล้วนับประสาอะไรกับวิศวกรโยธาจอมเนี๊ยบที่เอาแต่ยึดติดกับตัวเลขแข็งกระด้าง จนทำลายความพลิ้วไหวของงานศิลปะที่เธอตั้งใจรังสรรค์มาเป็นแรมปี "วิมานบนอากาศอะไรกันคะ! นี่มันคือ 'คอนเซปต์' ที่ผ่านการศึกษามาแล้วว่ามันจะทำให้ตึกนี้กลายเป็นแลนด์มาร์กแห่งใหม่ ไม่ใช่แท่งคอนกรีตทึบตันหน้าตาเชยระเบิดแบบที่คุณพยายามยัดเยียดให้ฉัน!" รินรดาตบโต๊ะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงอารมณ์ทำให้เส้นผมสีดำสนิทที่ดัดลอนอ่อนๆ ไหวระ1ข้างแก้ม ธามันยังคงนั่งนิ่ง เขายድตัวพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางสบายๆ นั้นช่างขัดแย้งกับประกายตาดุดันที่จ้องมองเธอราวกับสัตว์นักล่ากำลังหยอกเย้าเหยื่อ ไหล่กว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นสมชายชาตรี เขายกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหนit เล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "ศิลปะน่ะมันสวยบนกระดาษหรอกครับ คุณรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบ แววตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ดวงตาที่กำลังลุกเป็นไฟริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ "แต่ตึกหลังนี้ ถ้าถล่มลงมาเพราะความอยากได้ 'ความพลิ้วไหว' ของคุณ คนที่จะติดคุกหัวโตไม่ใช่สถาปนิกช่างฝันอย่างคุณหรอก... แต่มันคือผม วิศวกรควบคุมงานผู้น่าสงสารคนนี้ต่างหาก" "ก็เพราะคุณมันหัวโบราณ ไร้จินตนาการต่างหากล่ะคะ ถึงได้มองไม่ออกว่าเส้นโค้งพวกนี้มันซ่อนโครงสร้างรับแรงไว้อย่างแนบเนียนแค่ไหน!" รินรดาเถียงกลับทันควันโดยไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝุ่นปูนจางๆ ลอยเข้ามาชวนให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "ผมไม่ได้ไร้จินตนาการครับ..." ธามันผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของเขาทำให้อีกฝ่ายต้องแหงนหน้ามอง ร่างหนาขยับเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับกระดานไวท์บอร์ดด้านหลังโดยอัตโนมัติ "แต่จินตนาการของผม มันต้องอยู่บนพื้นฐานของความปลอดภัย ไม่ใช่ความอยากเอาชนะจนไม่ดูตาม้าตาเรือแบบคุณ" "นี่คุณว่าฉันดื้อด้านเหรอ!" "ผมยังไม่ได้พูดคำนั้นเลยสักคำ... คุณร้อนตัวไปเองหรือเปล่าครับ สถาปนิกคนสวย" ธามันยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ร้ายกาจและมีเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาในชีวิต ปลายนิ้วมือหนายื่นออกไปราวกับจะแตะกลุ่มผมที่หลุดรุ่ยของเธอ แต่รินรดาไว เธอปัดมือเขาออกทันทีด้วยความฉุนเฉียว "ถอยไปเลยนะ! อย่ามาแตะตัวฉัน แล้วก็เลิกกวนประสาทสักที ฉันไม่แก้แบบเด็ดขาด ยังไงเสานั่นก็ต้องย้าย!" "ถ้าคุณไม่แก้... เราก็คงต้องเคลียร์กันยาวล่ะครับ" ธามันไม่ถอยแถมยังโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับแก้มใส รินรดาใจเต้นรัวด้วยความโกรธ (และบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ) เธอเงื้อมือขึ้นเตรียมจะสั่งสอนวิศวกรปากร้ายสักฉาด แอ๊ด... เสียงประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของประธานบริษัทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "พวกคุณสองคน... เลิกทะเลาะกันได้แล้ว! ทางเจ้าของโครงการโทรมาแจ้งด่วนที่สุด เขาบอกว่า..." ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!