ฟื้นขึ้นมาในกระท่อมเก่า

“ถ้านังตัวดีนี่ไม่ตาย ก็ให้มันทำงานจนกว่าจะคายเงินค่าสินเดิมที่ครอบครัวฉันเสียไปคืนมาให้หมด!” เสียงแหลมสูงกรีดแทงเข้ามาในโสตประสาทของ ‘หลิงฮวา’ ราวกับมีดโกนที่กรีดลงบนแก้วหู เธอไม่ได้ตื่นขึ้นมาด้วยแสงแดดหรือเสียงนาฬิกา แต่ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้ายทอยและกลิ่นเหม็นอับของฟางเก่าๆ ที่หมักหมมจนขึ้นรา ร่างของเธอสั่นสะท้าน ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก—ยุค 1975 ประเทศจีนที่ขาดแคลนทุกอย่าง ร่างนี้ชื่อ ‘หลิงฮวา’ เช่นกัน เป็นเด็กสาวกำพร้าที่ถูกขายให้มาเป็นภรรยาของ ‘เฉินโม่’ ช่างซ่อมเครื่องจักรผู้เงียบขรึมแห่งหมู่บ้านหงส์แดง ชีวิตของเธอในบ้านหลังนี้คือทาสในเรือนเบี้ย ถูกแม่สามีจอมเคี่ยวและพี่สะใภ้ขี้อิจฉารุมกดขี่จนสิ้นใจจากการถูกผลักตกบันไดเมื่อครู่ “แม่คะ… ดูเหมือนมันจะยังไม่ตาย แต่น่าจะสลบไปนั่นแหละค่ะ” เสียงของหญิงสาวอีกคนดังขึ้น คาดว่าเป็นพี่สะใภ้คนโต “ปล่อยให้มันนอนจมกองขี้โคลนไปเถอะค่ะ ค่ำนี้งานซักผ้าในกองไฟกองโตยังรออยู่ ถ้าตื่นมาแล้วไม่ทำ ก็อย่าหวังว่าจะได้กินแม้แต่น้ำข้าวใสๆ” หลิงฮวาที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นดินเย็นเฉียบกำมือแน่น ความรู้สึกเกลียดชังจากเจ้าของร่างเดิมปะทะกับจิตวิญญาณนักสู้ของเชฟสาวผู้เป็นอดีตเจ้าของร้านอาหารระดับมิชลินสตาร์ เธอไม่ใช่คนที่จะมาให้ใครตบตีโขกสับได้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้น ในหัวใจของเธอตอนนี้... มิติลับที่เป็นห้องครัวในฝันยังคงอยู่! เมื่อทั้งสองคนเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ย หลิงฮวาลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยฉายแววเย็นชา เธอค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากมุมมืดของห้องเก็บของที่สภาพไม่ต่างจากคอกสัตว์ กระท่อมหลังนี้ทรุดโทรมจนแทบมองเห็นท้องฟ้าผ่านรอยแยกของหลังคาไม้เก่าๆ เธอกวาดสายตามองมิติลับในใจ... แวบหนึ่งที่เธอปรารถนาความช่วยเหลือ รสสัมผัสของน้ำแร่ในมิติก็นำพาความสดชื่นมาสู่ร่างกาย ความเจ็บปวดจากแผลที่ท้ายทอยค่อยๆ ทุเลาลงอย่างน่าอัศจรรย์ ทว่า ก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัวเพื่อสำรวจพื้นที่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้นหน้าประตู ประตูไม้บานเก่าถูกผลักเข้ามาอย่างแรง กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดปะทะจมูก ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อผ้าสีซีดจางปรากฏตัวขึ้น เขาคือเฉินโม่ สามีในนามที่ใครๆ ต่างตราหน้าว่าซื่อบื้อจนน่าเวทนา เฉินโม่หยุดยืนนิ่ง สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสภาพที่น่าเวทนาของเธอ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่รอยเลือดจางๆ บนพื้น เขาสบตากับเธอ—สายตานั้นไม่ได้มีความเวทนาอย่างที่เธอคาดไว้ แต่ทว่ามันมีความฉงนและ ‘อ่านขาด’ ในบางอย่าง เขาก้าวเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงต่ำจนอยู่ในระดับสายตาเดียวกัน มือหยาบกร้านจากการทำงานหนักยื่นมาแตะที่หน้าผากของเธอเบาๆ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและเยือกเย็นจนน่าขนลุก “ตื่นแล้วหรือ?” เขาถาม สุ้มเสียงนั้นไม่มีความตื่นเต้น แต่แฝงไว้ด้วยความนัยที่ทำให้หัวใจของหลิงฮวากระตุกวูบ “คนของตระกูลเฉินอาจจะตาบอด มองไม่ออกว่าเหยื่อที่พวกเขาคิดว่าฆ่าตายไปแล้ว... บัดนี้ได้เปลี่ยนไปจนหมดสิ้นแล้ว” หลิงฮวาเบิกตากว้าง ความลับของเธอเพิ่งถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตา! เฉินโม่ไม่ได้ขู่กรรโชก เขาเพียงแค่หยิบเศษผ้าที่เปื้อนเลือดบนพื้นขึ้นมาพินิจ ก่อนจะวางถุงแป้งสีขาวสะอาดหนึ่งถุงลงข้างตัวเธออย่างเงียบเชียบ ซึ่งเป็นของที่ไม่มีทางจะมีอยู่ในบ้านที่ยากจนข้นแค้นหลังนี้ได้ “อย่าเพิ่งเปิดเผยตัวตนจนกว่าจะพร้อม” เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นลมหายใจที่สะอาดสะอ้านผิดกับภาพลักษณ์คนงานซ่อมของ เขาใช้เสียงกระซิบที่เบาราวกับเสียงแมลงปีกแข็ง “เพราะในมิติลับของคุณ... สิ่งที่ผมสนใจที่สุด ไม่ใช่ทองคำ แต่มันคือสิ่งที่คุณกำลังจะทำในคืนนี้” กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารหายากที่ไม่ควรจะมีอยู่ในยุค 70 เริ่มโชยออกมาจากไอความร้อนที่ไร้ที่มาในอากาศ มิติลับของเธอเปิดทำงานเองโดยอัตโนมัติขณะที่เขากำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและแผนการ! ขอบคุณที่ติดตามการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของหลิงฮวาไปพร้อมกับดิฉันนะคะ!