รอยร้าวในพิมพ์เขียว

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดตาไม่ได้ทำให้ความเดือดดาลในอกของรินรดาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เธอนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย พินิจใบหน้าซีดเผือดของมารดาที่หลับใหลไร้สติ มือเรียวบางกุมมือที่เต็มไปด้วยรอยช้ำจากเข็มน้ำเกลือไว้แน่น ความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากฝ่ามือนี้คือสายใยสุดท้ายที่ยึดเหนี่ยวให้เธอไม่แตกสลายไปกับกองเพลิงของหนี้สินที่ถาโถมเข้ามา "แม่คะ... รินจะทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม รินสัญญา ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร หรือต้องก้มหัวให้ใคร รินจะเอาศักดิ์ศรีของตระกูลเราคืนมาให้ได้" เสียงกระซิบแผ่วเบาด้วยความรักและความจงรักภักดีต่อบุพการีเปรียบเสมือนคำสัตย์ปฏิญาณที่เธอมอบให้แก่ตัวเอง รินรดาจรดริมฝีปากลงบนหลังมือของมารดาอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงไออุ่นที่แม้จะจางหายไปตามกาลเวลา แต่ยังคงเป็นที่พักพิงเดียวที่ปลอบประโลมหัวใจที่แหลกสลายของเธอได้ดีที่สุด ความรักที่บริสุทธิ์งดงามนี้คือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตที่กำลังจะถูกกลืนกินโดยความมืดมิดของสถาปนิกผู้ไร้หัวใจ แต่ความสงบสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังก้องขึ้นจากด้านหลัง... จังหวะที่หนักแน่นและไร้ความปรานี "ห้องพักวีไอพีราคาแพงลิ่ว แต่น่าเสียดายที่มูลค่าของมันไม่สามารถซื้อเวลาชีวิตให้แม่คุณได้นานขึ้นหรอกนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจทำลายความเงียบลงอย่างไร้ความปรานี รินรดาขึงตาใส่ร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงมุมห้อง คิรากรในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบ เขายืนกอดอก แววตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องมองเธอด้วยความเย็นชาที่ทำให้อากาศรอบกายดูจะติดลบลงทันที "คุณเข้ามาที่นี่ทำไม คิรากร" เธอพยายามเค้นเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความประหวั่น "ผมมาในฐานะ 'เจ้าหนี้' ที่มาทวงถามถึงอนาคตของโปรเจกต์ที่พังไม่เป็นท่าของบริษัทคุณ" เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวเขามา "หรือคุณอยากให้ผมประกาศให้ทุกคนรู้กันทั่วทั้งวงการว่า 'ดีไซน์เนอร์มือทอง' กำลังจะกลายเป็นคนไร้บ้านในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า?" รินรดาลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขา ความสูงของเขาทำเอาเธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง แต่แววตาของเธอยังคงรั้นและหยิ่งผยอง "ฉันทำงานให้คุณได้ แต่ต้องไม่ใช่ในเงื่อนไขที่คุณพยายามยัดเยียดมา!" "เงื่อนไข?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการดูถูกเหยียดหยาม "คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรองรินรดา คุณมีทางเลือกแค่สองทาง คือยอมก้มหัวทำงานให้ผมจนกว่าหนี้จะหมด หรือปล่อยให้บริษัทของคุณกลายเป็นเศษเหล็กที่ถูกประมูลขายทิ้งตั้งแต่วันพรุ่งนี้" เขาก้าวเข้ามาจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้อง มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบที่มหาศาลทำให้รินรดาสะดุ้ง แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือใบหน้าที่เคลื่อนเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ใบหน้าของเธอ ความใกล้ชิดที่อันตรายทำให้สัญชาตญาณในกายเธอกรีดร้อง "ผมไม่ได้มาเพื่อร้องขอความร่วมมือ แต่นี่คือ 'คำสั่ง'" คิรากรลดระดับเสียงลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่สั่นประสาท "คุณต้องเซ็นชื่อในสัญญาฉบับนี้ แล้วย้ายเข้าไปอยู่ในเพนท์เฮาส์ของผมคืนนี้ เพื่อเริ่มงานโปรเจกต์ที่ผมต้องการ" รินรดาตัวสั่นด้วยความโกรธแค้น "คนไร้หัวใจอย่างคุณ... วันหนึ่งคุณจะต้องชดใช้กับสิ่งที่คุณทำกับคนอื่นไว้" คิรากรไม่สะทกสะท้าน เขากลับยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น นิ้วเรียวยาวของเขาไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเธออย่างถือวิสาสะ ก่อนจะล็อกปลายคางของเธอให้สบตาเขาตรงๆ "ถ้าผมไร้หัวใจ... คุณก็น่าจะรู้ดีว่าคนแบบผม ไม่เคยปล่อยให้ของที่หมายตาหลุดมือไปได้ง่ายๆ" ทันใดนั้น เสียงเตือนของเครื่องวัดชีพจรข้างเตียงมารดาของเธอดังขึ้นเป็นจังหวะถี่กระชั้น คิรากรเบนสายตาไปมองจอมอนิเตอร์เพียงครู่เดียว ก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาลมหายใจของรินรดาแทบหยุดชะงัก "ดูเหมือนแม่ของคุณจะไม่อยากให้เราเสียเวลานะรินรดา หรือคุณอยากให้ผมบอกหมอว่าให้หยุดการรักษาทั้งหมด... เดี๋ยวนี้?" ความเงียบงันที่บีบคั้นเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง รินรดาเบิกตากว้าง ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเข้มแข็งถูกเขาทลายลงจนหมดสิ้น หวังว่าเนื้อหาจะถูกใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะครับ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเหวแห่งเสน่หาไปพร้อมกับผมครับ