แต้มต่อที่ไม่เคยมีอยู่

กลิ่นอายของไนท์คลับระดับวีไอพีในคาสิโนใจกลางกรุงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพง น้ำหอมผู้ดี และกลิ่นอายของความตายที่ลอยวนอยู่รอบตัว คาสิโนแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่สำหรับคนใจเสาะ และคิรากรก็ไม่ใช่ผู้ชายที่จะปล่อยให้ใครมาลูบคมบนหยาดเหงื่อและเม็ดเงินนับล้านของเขา เสียงชิปโป๊กเกอร์กระทบกันดังแกร็กเบาๆ ในความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก บนโต๊ะบาคาร่าสีเขียวเข้ม รินรดายืนนิ่งสงบ สองมือเรียวยาววางประสานกันอย่างสำรวมตามมาตรฐานของดีลเลอร์มือหนึ่ง ใบหน้ารูปไข่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ดวงตากลมโตซ่อนความไหววับไว้ภายใต้แพขนตางอนหนา เธอเพิ่งแจกไพ่ใบสุดท้ายลงบนสักหลาด และนั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธอ—หรืออาจเป็นความตั้งใจที่คมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีดโกน "สามแต้ม... เจ้ามือป๊อกแปด" เสียงของพนักงานคุมโต๊ะประกาศกร้าว ท่ามกลางเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของนักพนันกระเป๋าหนักที่เสียเงินก้อนโตให้กับบ้าน แต้มบนโต๊ะไม่ได้มีความหมายอะไรเลยในสายตาของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิทตรงมุมมืดของห้องวีไอพี ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปกำลังหมุนแก้ววิสกี้ในมือช้าๆ แสงไฟสลัวตกกระทบสันกรามคมคายและดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีที่กำลังจ้องเหยื่อ คิรากรยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คราบความเยือกเย็นนั้นแฝงไว้ด้วยไอสังหารที่ทำให้อากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงอย่างฮวบฮาบ "สนุกไหมครับ... คนสวย" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัด คิรากรวางแก้วลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนในห้อง รินรดาช้อนสายตาขึ้นสบตากับเขาเพียงเสี้ยววินาที หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรุนแรงอยู่ในอกเสื้อ แต่เธอก็ยังคงรักษาอาการนิ่งสงบเอาไว้ได้เป็นอย่างดี "ดิฉันไม่เข้าใจที่ท่านประธานหมายถึงค่ะ... เอ๊ย หมายถึงครับ" รินรดาเกือบหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบและสุภาพที่สุดตามหน้าที่ของดีลเลอร์ คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทีละน้อย ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยพละกำลังและความดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้มาดนักธุรกิจใหญ่ เขาไม่ใช่มาเฟียรุ่นพ่อที่ใช้กำลังเถื่อนโง่ๆ แต่เขาคือมาเฟียสายเลือดใหม่ที่ฉลาด หูตาไว และเชือดเฉือนคู่ต่อสู้ด้วยรอยยิ้ม "ไม่เข้าใจงั้นเหรอ?" คิรากรหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นกายผสมผสานระหว่างโคโลญจ์ราคาแพงและบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาเนื่องจากส่วนสูงที่ต่างกันพอสมควร "ไพ่แจ็กออฟสเปดใบนั้น... มันไม่ควรจะอยู่ในมือของลูกค้าโต๊ะสี่ตั้งแต่รอบที่แล้ว แต่มันดันมาโผล่อยู่ในมือของเสี่ยชูชัย ตอนที่เธอกรีดไพ่รอบสุดท้ายพอดี ฝีมือสับไพ่กลซ่อนรูปของเธอมันเนียนดีนะ... รินรดา" ชื่อที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกทำให้รอดพ้นจากการตีหน้าซื่อ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่ประสานกันเริ่มชื้นเหงื่อ เธอมั่นใจว่าเธอเก็บงานอย่างไร้รอยต่อแล้ว ทำไมเขาถึงจับพิรุธได้เร็วขนาดนี้? "ท่านประธานคงเข้าใจผิด..." *ควบ!* เสียงฝ่ามือหนาตบลงบนขอบโต๊ะไม้ราคาแพงอย่างแรงจนทุกคนสะดุ้งโหยง คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้ม แววตาของเขาดุดันและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน คนของฉันเช็คกล้องวงจรปิดย้อนหลังสามมุมกล้องเรียบร้อยแล้ว เธอดึงไพ่ออกจากสำรับด้วยความเร็วสูงแค่เศษเสี้ยววินาทีเพื่อช่วยไอ้เสี่ยชูชัยโกงเงินคาสิโนของฉันไปสิบล้าน!" คิรากรคำรามเสียงต่ำในลำคอ ใบหน้าคมเข้มขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับใบหูของเธอ "เธอได้อะไรจากมันห๊ะ? หรือว่าร่างกายของเธอ... มันราคาถูกจนเอามาแลกกับเศษเงินแค่สิบล้านแค่นั้น?" คำพูดดูถูกและสายตาร้อนแรงที่มองสำรวจเรือนร่างของเธอทำให้รินรดาเลือดขึ้นหน้า ศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ทำให้เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดตวัดสายตากลับไปสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าดิฉันทำจริง... ท่านประธานก็ควรจะส่งตำรวจสิคะ เอ๊ย ส่งตำรวจสครับ ทำไมต้องมาพูดจาดูถูกกันแบบนี้ด้วย!" "ตำรวจเหรอ?" คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ากลัวและเยືือกเย็นยิ่งกว่าเดิม มือหนาเอื้อมออกไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของเธอ บีบแน่นราวกับคีมเหล็กจนรินรดาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "สำหรับคนที่กล้าลองดีกับคิรากร... กฎหมายของฉันมีอย่างเดียว คือการลงทัณฑ์ด้วยร่างกายและหัวใจของฉันเอง" แรงดึงมหาศาลทำให้รินรดาล้มเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก กลิ่นกายอันตรายโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง คิรากรไม่รอช้า เขาใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด แรงดึงดูดทางกายและอารมณ์ที่รุนแรงปะทะกันราวกับแม่เหล็กต่างขั้ว รินรดาพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ วงแขนแข็งแรงก็ยิ่งรัดแน่นจนแนบชิดติดกันมากขึ้นเท่านั้น ลมหายใจของทั้งคู่ร้อนรอนจนแทบจะหลอมละลาย "ปล่อยนะ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "อยากให้ปล่อยเหรอ?" คิรากรก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่เริ่มปะทุขึ้น "แต่ฉันว่า... เธอกำลังเรียกร้องสิ่งอื่นมากกว่าคำว่าปล่อยนะ รินรดา" ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว คิรากรก็ก้มลงปิดริมฝีปากอิ่มด้วยความเร่าร้อนและดุดัน รสจูบที่ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีแต่ความเอาแต่ใจ ความโกรธเกรี้ยว และเสน่หาอันรุนแรงที่แผดเผา รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะทุบตีอกเขาแต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับสูญสลายไปทันทีเมื่อปลายนิ้วอุ่นร้อนของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวสันหลัง ขยับเข้าครอบครองสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อยจนแทบยืนไม่อยู่ ท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนระอุและไร้ทางหนี ประตูห้องวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะ "นายครับ... ทางตำรวจสืบสวนพิเศษกำลังบุกเข้ามาตรวจค้นคาสิโนตามหมายศาลแล้วครับ!" คิรากรผละริมฝีปากออกจากรินรดาช้าๆ ดวงตาคมกริบหันไปมองลูกน้องด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูหญิงสาวที่กำลังหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหวด้วยคำพูดที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงไปตาตุ่ม "เกมนี้ยังไม่จบ... และเธอก็ไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือฉันไปได้หรอก... ที่รัก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของวริศร์วิสกี้เสมอนะครับ