ฟื้นคืนชีพในยุคที่หิวโหย

"กินข้าวต้มเจือจางนี่ไปซะ! อย่าได้ริอาจเงยหน้าขึ้นมาเรียกร้องหาเนื้อชิ้นไหนอีก นังตัวดี แค่ค่าข้าวที่ให้เจ้ากินวันนี้ ก็ถือว่าตระกูลหลินมีเมตตาต่อคนไร้ค่าอย่างเจ้ามากพอแล้ว!" เสียงแหลมสูงบาดหูของ 'สะใภ้ใหญ่' ตระกูลหลินดังขึ้นพร้อมกับเสียงชามกระเบื้องบิ่นๆ ที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้ผุๆ จนน้ำขุ่นคลั่กในชามกระเด็นเปรอะเปื้อนข้อมือของเด็กสาวที่นั่งก้มหน้าอยู่ หลินฟางเซียนรู้สึกถึงความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับถูกรถบรรทุกสิบล้อทับซ้ำๆ ความทรงจำแปลกปลอมหลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก ทั้งภาพการทำงานหนักในแปลงนา ท้องที่หิวโหยจนแสบไส้ และความกดขี่จากญาติพี่น้องที่มองนางเป็นเพียง 'ทาสรับใช้' ในร่างของหลานสาว *นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...* นางซึ่งเคยเป็นถึงปรมาจารย์ด้านโอสถและเกษตรกรรมในยุคสมัยที่ความรู้คืออำนาจ กลับต้องมาติดอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุสิบเจ็ดปีที่แทบจะขาดใจตายเพราะความหิวโหยในยุค 70 ที่แสนกันดารเช่นนี้หรือ? "ข้าบอกให้กิน! หูหนวกหรือยังไง!" สะใภ้ใหญ่เงื้อฝ่ามือขึ้นหมายจะตบหน้าเด็กสาวที่ยังคงนิ่งเงียบ ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะกระทบผิวแก้ม จังหวะการหายใจของหลินฟางเซียนก็เปลี่ยนไป ดวงตาที่เคยหม่นแสงค่อยๆ เงยขึ้น นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นเย็นเยียบราวกับธารน้ำแข็งที่ผ่านการบ่มเพาะจากประสบการณ์ชีวิตที่โชกโชน นางคว้าข้อมือของสะใภ้ใหญ่ไว้ได้ทันท่วงที แรงบีบนั้นหนักหน่วงและแม่นยำดั่งคีมเหล็ก "คนในตระกูลหลิน มีปัญญาทำได้เพียงเท่านี้หรือคะ?" เสียงของหลินฟางเซียนแหบพร่า ทว่ากังวานด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำเอาสะใภ้ใหญ่ชะงักงัน "นัง... นังเด็กเหลือขอ! แกกล้าดียังไง!" "ข้าเพียงแต่จะบอกว่า..." หลินฟางเซียนผ่อนแรงบีบก่อนจะสะบัดมืออีกฝ่ายออกอย่างรังเกียจ "ข้าวต้มน้ำใสที่ท่านประทานให้ ข้าไม่กิน และนับแต่นี้ไป งานในนาหรือในครัว อย่าได้หวังว่าจะได้เห็นหน้าข้าอีก ถ้ายังอยากให้ตระกูลนี้เหลือคนไว้ใช้งาน ก็จงไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าก่อนที่ความอดทนของข้าจะหมดลง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้อง สะใภ้ใหญ่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางไม่เคยเห็นหลินฟางเซียนในมุมนี้มาก่อน เด็กสาวที่เคยหวาดกลัวและอ่อนแอ บัดนี้กลับดูราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ซ่อนเล็บไว้ใต้ท่าทางเรียบเฉย เมื่อคนผู้นั้นถอยร่นออกไปแล้ว หลินฟางเซียนจึงทรุดตัวลงพิงผนังดินเหนียว ลมหายใจของนางเริ่มหอบถี่ ความหิวโหยมันกัดกินกระเพาะจนแทบขาดใจ แต่นางไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนต่อโชคชะตาเช่นนี้ ในห้วงสำนึกของนาง... 'มิติโอสถ' ที่เคยเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชาติก่อน ยังคงสถิตอยู่ นางหลับตาลง สัมผัสถึงกลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่ลอยมาจากพื้นที่ว่างเปล่าในจิตใจ ที่นั่นมีพืชพันธุ์หายากและอุปกรณ์ที่นางคุ้นเคยเหลือเพียงสิ่งเดียวที่นางต้องทำคือ... การหา 'ฐานที่มั่น' ในการเริ่มต้นใหม่ ทันใดนั้น เสียงประตูรั้วบ้านไม้ซีกที่ผุพังก็ถูกผลักออกอย่างรุนแรง กลิ่นอายดิบเถื่อนและหนักแน่นของบุรุษผู้หนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในความมืด ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีซีดจางก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพที่น่าสมเพชในครัว ก่อนจะหยุดสายตาลงที่หลินฟางเซียน เขาคือ 'โจวเหวินหลง' ชายที่ถูกส่งมาเป็นคู่หมั้นตามสัญญาปากเปล่าของปู่ของนาง เขาผู้ที่เป็นดั่งปีศาจในสนามรบ แต่ในยามนี้ เขากลับถือห่อกระดาษสีน้ำตาลหยาบๆ ในมือ และยื่นมันมาให้เด็กสาวโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง "กินเสีย..." น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและสั่นเครือเล็กน้อย "ข้าล่ากระต่ายป่ามาได้ตัวหนึ่ง มันไม่ใช่ของชั้นดี... แต่ก็พอกันตายได้" หลินฟางเซียนมองห่อกระดาษที่เปิดออกเผยให้เห็นเนื้อกระต่ายย่างส่งกลิ่นหอมกรุ่นที่แฝงกลิ่นสมุนไพรบางชนิด ซึ่งเป็นวิธีการปรุงที่แปลกตาสำหรับยุคสมัยนี้ นางเงยหน้าสบตากับบุรุษหนุ่มที่ดูเหมือนจะกำลังซ่อนความประหม่าเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเย็นชา ขณะที่นางกำลังจะยื่นมือออกไปรับ ความมืดมิดนอกหน้าต่างก็พลันสว่างวาบด้วยแสงไฟจากคบเพลิงของกลุ่มคนนับสิบที่เดินตรงมายังกระท่อมของนาง พร้อมกับเสียงตะโกนด่าทอที่คุ้นหูของผู้นำตระกูลหลินที่ตามมาสมทบ "นังเด็กเนรคุณ! ออกมานี่! วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้รู้ว่าใครคือเจ้าชีวิตของเจ้า!" หลินฟางเซียนกระตุกยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่โจวเหวินหลงขยับตัวเข้ามาขวางหน้าหน้านางไว้ราวกับกำแพงเหล็กกล้า สายตาของเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีใครได้รับมาก่อน "หลังวันนี้ไป... ใครที่แตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายเส้นผม มันผู้นั้นต้องข้ามศพข้าไปก่อน" ท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังบีบคั้น หัวใจของนางกลับเต้นแรงไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะการเริ่มต้นของ 'การเอาคืน' ที่กำลังจะระเบิดออกในวินาทีก้าวถัดไป! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้ไปพร้อมกับเป่าเปานะคะ!