หวนคืนจากเถ้าถ่าน

กลิ่นอายของกำยานดอกกุ้ยฮวาผสมกับกลิ่นโลหะคาวคลุ้ง—มันคือกลิ่นแห่งความตายที่ติดตรึงอยู่ในโสตประสาทของกู้หว่านชิงมาตลอดห้าปีเต็ม ความเจ็บปวดจากการถูกคมดาบเสียบทะลุกระดูกสันหลัง และความจริงอันน่าสมเพชที่ว่าแผนการหยาดเหงื่อแรงกายทั้งหมดของนางถูกขโมยไปโดยตระกูลที่ตนฟูมฟัก ยังคงร้อนผ่าวราวน้ำกรดที่สาดซัดอยู่ในอก ทว่าสิ่งแรกที่ปลุกนางให้ตื่นขึ้นจากขุมนรกแห่งความทรงจำหาใช่ความเจ็บกาย หากแต่เป็นเสียงกรีดร้องอันแหลมเล็กและน่ารำคาญใจของหญิงรับใช้ที่ดังอยู่ข้างหู "คุณหนูเจ้าคะ! หากท่านยังมัวแต่นอนเหม่อเช่นนี้ เกี้ยวมงคลของตระกูลหลินคงได้มาถึงหน้าประตูเรือนแล้วนะเจ้าคะ! นี่คือวันวิวาห์ของท่าน เหตุใดจึงทำหน้าตาไร้ชีวิตชีวาเช่นนี้เล่าเจ้าคะ!" ดวงตาหงส์ที่เคยหม่นแสงด้วยคราบเลือดเบิกโพลงขึ้นอย่างเฉียบคม นัยน์ตาคู่สวยไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็งบนคมดาบที่กวาดมองไปรอบห้องนอนปักลายหรูหรา เตียงไม้ฮวาหลีสลักลายหงส์คาบกิ่งหลิว ม่านมุ้งไหมสีแดงสดที่แขวนประดับ และคันฉ่องทองเหลืองที่สะท้อนภาพใบหน้าอันอ่อนเยาว์ไร้รอยแผลเป็น ...นางยังไม่ตาย หรือพูดให้ถูกคือ สวรรค์ช่างเล่นตลก ส่งนางย้อนเวลากลับมาก่อนวันพิธีอัปยศที่จะนำพาตระกูลกู้ไปสู่ความพินาศย่อยับถึงเจ็ดวัน เจ็ดคืน กู้หว่านชิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าแต่น่าขนลุกจนสาวใช้ข้างกายอย่างอิงอิงถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวโดยไร้สาเหตุ "วันวิวาห์..." กู้หว่านชิงทวนคำ เสียงของนางราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม แต่นัยน์ตากลับซ่อนประกายไฟแห่งการชำระแค้นเอาไว้จนน่ากลัว นางค่อยๆ พยุงร่างระหงลุกขึ้นนั่ง ปล่อยให้เส้นผมยาวสลวยดุจแพรไหมสีดำสนิทเคลียคลออยู่บนลาดไหล่บอบบาง มือเรียวขาวราวหยกยกขึ้นสัมผัสลำคอของตนเองที่ครั้งหนึ่งเคยถูกบดขยี้อย่างไร้ปรานี ไม่มีรอยแผล... ทุกอย่างยังคงสมบูรณ์แบบ ราวกับฝันร้ายครานั้นเป็นเพียงภาพลวงตา "คุณหนู... บ่าวจะรีบช่วยท่านผลัดเปลี่ยนเป็นชุดเจ้าสาวนะเจ้าคะ ชุดปักลายหงส์คู่มังกรนี้ใช้เวลาปักนานนับแรมปี งดงามสมฐานะฮูหยินน้อยตระกูลหลินยิ่งนัก นายท่านรองกำชับนักหนาว่าห้ามให้เกิดความผิดพลาดเด็ดขาด..." อิงอิงเอ่ยพลางรีบหยิบชุดเจ้าสาวสีแดงชาดขึ้นมาเตรียมสวมใส่ให้ ตระกูลหลิน... หลินจื้อYuan บุรุษผู้สวมหน้ากากบัณฑิตผู้ทรงคุณธรรม แต่เบื้องหลังกลับเป็นชายสารเลวที่ใช้หยาดเหงื่อและมันสมองของนางไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งเสนาบดี ก่อนจะถีบหัวส่งนางและสังหารคนในตระกูลกู้จนสิ้นโคตรเพื่อปิดปาก กู้หว่านชิงมองชุดเจ้าสาวสีแดงชาดนั้นด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับมันคือผ้าห่อศพที่ถูกถักทอขึ้นมาอย่างประณีต นางยื่นมือไปรับชุดนั้นมา ก่อนจะออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว เสียงผ้าไหมราคาแพงฉีกขาดออกจากกันดัง *แคว่ก* สะท้อนก้องห้องนอนอันเงียบสงบ อิงอิงหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจจนแทบสิ้นสติ นางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น "คุณหนู! ท่านทำอะไรลงP! นั่นคือชุดแต่งงานมงคลนะเจ้าคะ! ทำลายมันเช่นนี้... หากนายท่านรองมารู้เข้า ท่านต้องถูกลงโทษสถานหนักแน่เจ้าคะ!" "ลงโทษงั้นหรือ?" กู้หว่านชิงก้าวลงจากเตียงช้าๆ ปลายเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสกับพื้นไม้เย็นเฉียบ ท่วงท่าและการเดินของนางสง่างามราวกับพญาหงส์ก้าวเดินบนกองเพลิง ความกดดันอันหนักอึ้งที่แผ่ออกมาจากร่างบอบบางทำให้สาวใช้ตัวสั่นเทิ้มโดยไม่รู้ตัว "ให้พวกมันลองก้าวเข้ามาในเรือนนี้ดูสิ ข้าอยากรู้นักว่าใครหน้าไหนจะกล้าแตะต้องตัวข้า" ในชาตินี้ นางไม่ได้เป็นเพียงกุณสตรีผู้โง่เขลาที่เอาแต่อุทิศตนเพื่อตระกูลสามีและสกุลเดิมที่เห็นแก่ตัวอีกแล้ว ห้าปีในคุกมืดและความตายอันแสนทรมานได้หล่อหลอมให้ "กู้หว่านชิง" คนใหม่กลายเป็นปีศาจที่พร้อมจะลากพวกมันลงนรกไปพร้อมกันทีละคน ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน ตามด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วและเสียงตะโกนด้วยความร้อนรนของพ่อบ้านหลี่ "คุณหนูใหญ่! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ! มีราชרóการลับจากสำนักพระราชวังส่งตรงถึงท่านโดยเฉพาะ! หน้าประตูจวนตอนนี้... กององครักษ์เสื้อแพรของฉินอ๋องกำลังปิดล้อมจวนเราไว้ทั้งหมดแล้วขอรับ!" กู้หว่านชิงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย นัยน์ตาหงส์หรี่แคบลงทันที ฉินเฟยหรง... ฉินอ๋องผู้เลือดเย็นผู้กุมอำนาจกองทัพทมิฬ เหตุใดเขาจึงเคลื่อนไหวเร็วกว่ากำหนดถึงสามวัน? หรือว่าการตายและการย้อนเวลาของนางในครั้งนี้ จะมีหมากกระดานอื่นที่นางยังคาดไม่ถึงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย? รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากอิ่ม กลิ่นอายของสงครามแย่งชิงอำนาจได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... และนางจะไม่ยอมพลาดท่าให้ใครหน้าไหนอีกเป็นอันขาด ก่อนที่กู้หว่านชิงจะทันได้ก้าวไปเปิดประตู ประตูห้องนอนก็ถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยพลังภายในอันรุนแรง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมปักลายกิเลนสีดำสนิทปรากฏขึ้นท่ามกลายแสงสว่างยามสาย ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสภาพห้องที่กระจัดกระจาย ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของนาง ฉินเฟยหรงก้าวเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ รัศมีกดดันแผ่ซ่านจนอิงอิงสลบเหมือดไปคาที่ เขายื่นมือหนาออกไปเชยคางกู้หว่านชิงขึ้นบังคับให้สบตา ปลาย นิ้วเย็นเฉียบราวก้อนน้ำแข็งไล้เบาๆ บนพวงแก้มเนียน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะกระซิบคำสั่งที่ทำให้นางแทบหยุดหายใจ "เจ้าสาวของเปิ่นหวาง... อยากจะแต่งงานกับสุนัขรับใช้ตระกูลหลิน หรือจะเลือกมาสวมชุดมงคลสีดำเคียงข้างเปิ่นหวาง เพื่อล้างบางแผ่นดินนี้ให้สิ้นซากกันแน่?" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนอดีตไปกับคมดาบและสติปัญญาของกู้หว่านชิงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เงียบแต่ฟาดเรียบ