โปรเจกต์แรกกับคนแปลกหน้า

"ถ้าโปรเจกต์นี้พัง... ฉันจะถือว่ามันเป็นความผิดของคุณธันวาเต็มร้อยนะคะ เพราะตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ คุณยังไม่ได้เสนอไอเดียอะไรนอกจากทำหน้าเหมือนคนท้องผูกมาสามวัน" เสียงเคาะนิ้วบนโต๊ะกระจกใสหยุดลงทันที พร้อมกับดวงตาคมกริบราวกับใบมีดโกนที่ตวัดขึ้นมามองฉัน เจ้าของนัยน์ตาสีสนิมคู่นั้นคือ 'ธันวา' สถาปนิกหนุ่มมือรางวัลผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบจนน่าหมั่นไส้ และความปากสุนัขที่วงการออกแบบร่ำลือกันหนาหู แต่มีหรือที่ 'รินรดา' คนนี้จะกลัว ในเมื่ออาร์ตไดเรกเตอร์สาวอย่างฉันผ่านศึกเหนือยักษ์ใต้มานักต่อนักแล้ว งานรีแบรนด์โรงแรมหรูระดับห้าดาวโปรเจกต์นี้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบจมูกเด็ดขาด แม้กระทั่งสถาปนิกหน้าหล่อแต่ไร้มนุษยสัมพันธ์คนนี้ก็ตาม "แล้วถ้าคุณรินรดาใช้สมองซีกขวาคิดสักนิด แทนที่จะเอาเวลามานั่งจับผิดสีหน้าของผม คุณก็จะเห็นว่าแบบร่างที่ผมส่งให้ดูตั้งแต่สิบนาทีแรก มันดีไซน์มาเพื่อรองรับคอนเซปต์ 'Sustainable Luxury' ที่คุณปากบอกว่าต้องการ... หรือว่าอ่านภาษาอังกฤษไม่ออก ถึงต้องให้แปลเป็นภาษาคน?" ธันวาเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนน่าหยิกให้เนื้อเขียว รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของเขานั่นอีก มันชวนให้ต่อมความหมั่นไส้ของฉันทำงานเต็มพิกัดจนเลือดขึ้นหน้า ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมา พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดแบบฉบับนางงามมิตรภาพจอมปลอมไปให้เขา "ภาษาอังกฤษฉันอ่านออกค่ะ แต่อ่านภาษาคนประเภท 'อีโก้สูงจนล้นตึก' แบบคุณไม่ค่อยออกเท่าไหร่ ถ้าเก่งนัก ทำไมไม่ไปทำคนเดียวเลยล่ะคะ จะลากฉันมาร่วมทีมด้วยทำไม หรือว่าลึกๆ แล้วกลัวว่างานจะออกมาห่วยแตกจนต้องหาแพะรับบาปไว้ก่อนล่วงหน้า" ฉันย้อนถามเสียงใสแต่สายตาดุดันไม่แพ้กัน เราสองคนนั่งอยู่คนละฝั่งของโต๊ะประชุมยาว ห้องกระจกเก็บเสียงเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน แต่มวลความอึดอัดรอบตัวเรากลับร้อนระอุราวกับมีลาวาเดือดพล่านอยู่ใต้พื้น ธันวาไม่ตอบทันที เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวภายใต้กางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเข้ามาประชิดฝั่งที่ฉันนั่งอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกระดาษและกาแฟคั่วเข้มลอยแตะจมูก ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนฉันต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เวลาอยู่ใกล้ๆ แล้วกดดันชะมัด "คุณคิดว่าตัวเองแน่มากสินะ รินรดา" ธันวาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าเราลดลงจนน่าใจหาย นัยน์ตาคมกริบก้มมองฉันผ่านแว่นสายตากรอบบางที่เขาเพิ่งสวมขึ้นมา "คิดว่าการเอาแต่เถียง คอยขัดคอ และทำตัวเป็นแม่ทัพบ้าพลัง จะกลบฝั้นความกลัวที่คุณมีต่อความกดดันของโปรเจกต์นี้ได้งั้นเหรอ?" ประโยคจี้จุดดำมืดในใจทำเอาฉันชะงักไปชั่ววินาที ความรู้สึกกดดันจากความสำเร็จของพี่สาวที่คอยตามหลอนมาตลอดพุ่งวาบเข้ามาในหัว แต่ฉันไม่มีวันแสดงความอ่อนแอให้ผู้ชายปากร้ายคนนี้เห็นเด็ดขาด ฉันเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้ว่าหัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปเพราะระยะประชิดนี้ก็ตาม "ฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ... คนที่ควรกลัว น่าจะเป็นคุณมากกว่านะ ธันวา ที่จะต้องทำงานร่วมกับคนที่คุณคิดว่า 'น่ารำคาญ' อย่างฉันไปอีกหกเดือนเต็ม" ฉันจงใจเน้นเสียงคำว่าน่ารำคาญใส่หน้าเขาแบบคำต่อคำ ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้เหลือเพียงแค่คืบเดียว ฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะปนอยู่กับกลิ่นมี้ลนท์มิ้นต์จางๆ ธันวาชะงักไป ดวงตาคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงของฉันแวบหนึ่ง ก่อนที่สันกรามคมจะขบเข้าหากันแน่นอย่างใช้ความคิด เขานิ่งค้างไป ท่าทีเย่อหยิ่งเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาบางอย่างที่ไหววับและลึกล้ำเกินกว่าที่ฉันจะคาดเดาได้ บรรยากาศในห้องประชุมที่เคยคุกรุ่นด้วยอารมณ์ปะทะ เปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสความตึงเครียดแปลกประหลาด เคมีบางอย่างระหว่างเราพุ่งพล่านจนน่ากลัว หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ ในจังหวะที่เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ครืดดด—! เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของ 'คีย์' เพื่อนสนิทและหุ้นส่วนของธันวาที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ธันว์... ริน... แย่แล้ว! นิตาพาทีมงานบุกมาที่ล็อบบี้บริษัท แล้วกำลังประกาศยกเลิกดีลโปรเจกต์นี้ของเรากับลูกค้ารายใหญ่แล้ว!" ธันวาผละถอยหลังออกไปทันทีด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่กลับมาเรียบสนิท นัยน์ตาคู่นั้นตวัดมองหน้าฉันแวብหนึ่ง ก่อนที่เขาจะคว้าสูทพาดบ่าแล้วก้าวเดินผ่านฉันไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทิ้งให้ฉันยืนค้างอยู่กับความสับสนและหัวใจที่ยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ปะทะปากเก่งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ (เอมเมอรัลด์อายส์)