เมื่อเส้นตรงกับเส้นหยักต้องมาบรรจบ

"ถ้าการออกแบบของคุณมันไร้ซึ่งวิญญาณขนาดนี้ ผมแนะนำให้เอาเวลาไปเปิดร้านขายเฟอร์นิเจอร์น็อคดาวน์ตามห้างจะดีกว่านะครับ จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาพรีเซนต์ให้คณะกรรมการเขาฟังให้เสียบรรยากาศ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงด้วยความเฉคมบาดลึกดังขึ้นก้องห้องประชุมใหญ่ของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านจนแทบจะคว้ามือไปจับต้องได้ แสงไฟสีขาวนวลจากสปอตไลท์บนเพดานส่องลงมากระทบกรอบแว่นทรงเหลี่ยมและสันจاوโด่งเป็นคมของสถาปนิกหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของโปรเจกต์ร้อยล้าน 'ธันวา' ยืนกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับพญาอินทรีที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครในห้องกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทุกสายตาต่างหันไปมองร่างบางในชุดสูทเบลเซอร์สีเทาเข้มที่ยืนอยู่หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ 'นินจา' เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มซ้ายอย่างใช้ความคิด ก่อนที่เธอจะหัวเราะในลำคอเบาๆ ออกมาอย่างเหลืออด "แปลกจังนะคะ... เอ้ย แปลกดีนะครับ" นินจาแก้คำพูดแทบจะไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นชิน แต่กระนั้นแววตากลับจิกกัดกลับอย่างไม่เกรงกลัว "สำหรับคนที่ผลงานการออกแบบถูกตราหน้าว่าเป็น 'กล่องคอนกรีตไร้ชีวิต' จากนิตยสารสถาปัตยกรรมชื่อดังเมื่อปีก่อน กลับมีปากกล้าพอที่จะมาวิจารณ์งานของคนอื่นว่าไร้วิญญาณ สงสัยว่าคุณธันวาคงจะว่างงานมากสินะครับ ถึงได้เอาเวลาอันมีค่ามานั่งจับผิดคนอื่นแบบนี้ หรือว่า... กลัวว่าโปรเจกต์นี้จะหลุดมือไปให้คนนอกอย่างฉันจนต้องรีบดิสเครดิตกันตั้งแต่รอบพรีเซนต์แรกคะ... เอ่อ ครับ!" นินจาเกือบหลุดสำเนียงติดปากอีกรอบ เธอส่งยิ้มหวานหยดแบบเคลือบยาพิษไปให้ชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม มือเรียวสวยกำแท่งพรีเซนเตอร์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหนากระตุกยิ้มเยาะที่ชวนให้คนมองอยากจะพุ่งเข้าไปหยิกให้เนื้อเขียว สายตาคมกวาดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีประเมินค่า ซึ่งนั่นยิ่งทำให้นินจาเลือดขึ้นหน้า "ปากดี... แต่ข้อมูลในสไลด์กลวงเปล่า" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยแต่เชือดเฉือน "การที่คุณเอาคอนเทนต์ไลฟ์สไตล์ตื้นเขินมาแปะแปะรวมกับแปลนบ้านจัดสรร มันไม่ได้เรียกว่า 'การออกแบบเชิงพื้นที่' หรอกนะครับ มันเรียกว่า 'ขยะวิชวล' มากกว่า ถ้าคุณไม่เข้าใจว่ามนุษย์ต้องการเซฟโซนแบบไหนเพื่อหลบหนีความวุ่นวายจากโลกภายนอก ก็กลับไปไถฟีดติ๊กต็อกสร้างคอนเทนต์เรียกยอดไลก์ตามถิ่นเดิมเถอะครับ อย่ามาเสียเวลาทำโปรเจกต์สถาปัตยกรรมระดับประเทศนี้เลย" ฮือฮา! เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเบาๆ ในหมู่คณะกรรมการ นินจายืนนิ่ง ตัวสั่นด้วยความโกรธ เธอยอมรับว่าตัวเองเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์และนักเขียนรีวิวสายลุยที่ผันตัวมาจับงานออกแบบอิสระ แต่การถูกเหยียดหยามจากสถาปนิกหัวโบราณที่ยึดติดกับทฤษฎีแข็งทื่อมันเกินกว่าที่เธอจะอดทนไหว ความกดดันภายในห้องประชุมพุ่งทะยานถึงขีดสุด นินจาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตามองคณะกรรมการทุกคนก่อนจะหันกลับมาสบตาคมกริบของธันวาอย่างไร้ความหวาดกลัว ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ขยะวิชวลอย่างที่คุณว่าเนี่ยแหละค่ะ... เอ่อ ครับ!" นินจาเน้นเสียงหนักแน่น ดวงตาเป็นประกายท้าทาย "ที่จะทำให้อสังหาริมทรัพย์โปรเจกต์นี้ขายหมดเกลี้ยงภายในสามวันแรก ไม่ใช่เพราะเสาปูนเปลือยคานเหล็กหนาทึบที่สะท้อนอีโก้พองโตของคุณหรอกนะธันวา ถ้าคุณเก่งนัก ก็เชิญนั่งกอดแปลนบ้านทรงกล่องสี่เหลี่ยมขึ้นสนิมของคุณไปคนเดียวเถอะค่ะ... ครับ!" เธอย้ำคำลงท้ายด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ ก่อนจะกดเปลี่ยนสไลด์หน้าสุดท้ายทิ้งท้ายไว้อย่างสวยงาม ธันวาหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า รังสีความเย็นชาที่เคยมีกลับเริ่มสั่นคลอนด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก ยัยนี่... ดื้อรั้น ปากจัด และกวนประสาทสิ้นดี แต่แปลกที่หัวใจที่ด้านชาของเขากลับเต้นกระหน่ำในจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง การปะทะคารมในห้องประชุมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และสงครามประสาทครั้งนี้ดูท่าว่าจะยาวนานกว่าที่ใครคาดคิด ทว่า ในขณะที่นินจากำลังจะหันหลังเดินสะบัดออกนอกห้องเพื่อยุติศึกย่อยนี้ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหันโดยเลขาหน้าตาตื่นตระหนก "คุณธันวาครับ! คุณนินจาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงหอบหายใจดังแทรกบรรยากาศตึงเครียด "ทางท่านประธานใหญ่เพิ่งโทรมาแจ้งด่วนที่สุด... สั่งให้โปรเจกต์นี้ 'ควบรวม' ทีมดีไซน์ระหว่างคุณทั้งสองคนเข้าด้วยกัน ถ้าทำไม่ได้ตามนี้... ถอนชื่อออกจากโปรเจกต์ทั้งหมดทันทีครับ!" คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม นินจาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ธันวานิ่งงัน ใบหน้าหล่อเหลาชาหนึบ ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าหญิงสาวที่ยืนอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าวในระยะประชิด .................................................................................. ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูเข้าสู่เซฟโซนสุดพยศนี้ด้วยกันนะครับ