จุดจบของนางร้ายคือจุดเริ่มต้นใหม่

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาพอร์ซเลนลวดลายกุหลาบอังกฤษสั่นสะเทือน น้ำชาสีอำพันกระฉอกลงบนผ้าปูโต๊ะลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ราวกับรอยเลือดที่ค่อยๆ ซึมขยายวงกว้าง "เอลิน่า! เธอจะหน้าด้านเกินไปแล้วนะ! ของหมั้นทั้งหมดของตระกูลแอมเบอร์จะต้องถูกยึดเพื่อใช้หนี้สินที่เธอสร้างขึ้น... และเตรียมตัวเก็บกระเป๋าไสมหัวออกจากคฤหาสน์หลังนี้ซะ!" เสียงแหลมสูงของ 'ซิเนีย' น้องสาวต่างมารดาที่แต่งกายด้วยชุดกระโปรงฟูฟ่องสีฟ้าพาสเทลดังบาดแก้วหู ใบหน้าที่พยายามดัดจริตให้ดูน่าสงสารบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มสะใจ ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองร่างที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง เอลิน่า วอน แอมเบอร์ หายใจเข้าลึก... กลิ่นอายของกระดาษทวงหนี้ราคาถูกและกลิ่นอายความอับชื้นของห้องทำงานเก่าๆ ลอยเข้าจมูก ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศและตายอย่างโดดเดี่ยวในห้องใต้หลังคาเมื่อชาติก่อนยังคงฝังแน่นอยู่ในกระดูก แต่ในวินาทีนี้ ความเจ็บปวดเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบราวน้ำแข็งและความตื่นรู้ที่ฉายชัดในแววตา *เธอ... ย้อนเวลากลับมาแล้วจริงๆ สินะ* ย้อนกลับมาในช่วงเวลาสามวันก่อนที่ตระกูลแอมเบอร์จะประกาศล้มละลาย และเธอกลายเป็น "นางร้าย" ไร้ค่าที่ถูกทุกคนในสังคมชั้นสูงเหยียบย่ำซ้ำเติม เอลิน่ายังคงนั่งนิ่ง เธอยังไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำแตะลงบนขอบถ้วยชาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาสสีมรกตคู่คมกริบกวาดมองผู้คนที่ยืนล้อมรอบโต๊ะทำงาน ทั้งซิเนียที่เชิดหน้าอย่างลำพองใจ และ 'เคานต์โรเบิร์ต' บิดาบังเกิดเกล้าที่ยืนกอดอกทำหน้าเคร่งขรึมไม่ยอมปริปากปกป้องลูกสาวสายตรงอย่างเธอเลยสักแอะ "ยึดของหมั้นงั้นหรือคะ... ซิเนีย" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnเอ่ยออกมา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเอลิน่าไม่ได้ทำให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นเลย กลับทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกสันหลังวาบอย่างประหลาด "ทำไมล่ะยะ! หรือเธอคิดจะปฏิเสธบัญชีหนี้สินสามล้านเหรียญนี่ พี่หญิงใหญ่! ตัวเธอมันก็แค่ผีเน่ากับโลงผุ ตระกูลแอมเบอร์ไม่เหลืออะไรให้เธอเกาะกินอีกแล้ว!" ซิเนียแผדเสียงแหลมด้วยความหงุดหงิดที่เอลิน่าไม่แสดงอาการตื่นตระหนกหวาดกลัวดังเช่นในอดีต "หนี้สามล้านเหรียญ... ของตระกูลแอมเบอร์" เอลิน่าทวนคำ ช้าๆ ชัดๆ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกจากร่างระหงจนเคานต์โรเบิร์ตถึงกับต้องขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด ในอดีตชาติ เธอโง่เขลา ยอมก้มหัวรับความผิดและเซ็นยกสมบัติทอดตลาดทุกอย่างให้ตระกูลสาขาเพื่อแลกกับความรักจอมปลอม แต่ในชาตินี้... เกมเปลี่ยนแล้ว "ก่อนที่พวกท่านจะไล่ฉันออกจากบ้าน รบกวนช่วยตรวจสอบสมุดบัญชีที่แท้จริงของตระกูลเสียก่อนนะคะท่านพ่อ" เอลิน่าปรายตามองบิดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "หรือว่า... ท่านพ่อจะหลงลืมไปแล้วว่า 'ตราประทับตระกูล' แท้จริงแล้วอยู่ที่ใคร?" "เธอหมายความว่ายังไง เอลิน่า!" เคานต์โรเบิร์ตตวาดเสียงกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนรนในใจ "หมายความว่า... ของหมั้นและทรัพย์สินทั้งหมดที่พวกท่านพยายามจะฮุบ แท้จริงแล้วเป็นมรดกส่วนตัวที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้ฉันแต่เพียงผู้เดียว และตระกูลแอมเบอร์ต่างหากที่เป็นฝ่าย 'กู้ยืมเงิน' จากกองทุนส่วนตัวของฉันไปหมุนเวียนในกิจการเวทมนตร์ที่กำลังจะเจ๊ง!" สิ้นคำพูดของเอลิน่า ห้องทำงานก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า ซิเนียหน้าถอดสี อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ส่วนเคานต์โรเบิร์ตหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย "โกหก! เธอกำลังกุเรื่อง!" ซิเนียกรีดร้องสติแตก พุ่งตัวเข้าไปหมายจะปัดข้าวของบนโต๊ะให้กระจาย แต่เอลิน่าเร็วกว่า มือเรียวคว้าข้อมือของน้องสาวไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลที่แฝงไปด้วยพลังเวทมนตร์ระดับสูงที่ถูกปลุกขึ้นมาพร้อมกับการเกิดใหม่ *กร๊อบ!* เสียงกระดูกกระทบกันเบาๆ พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของซิเนียที่ดังลั่นคฤหาสน์ "จำไว้นะคะซิเนีย..." เอลิน่าโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของน้องสาวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุด แต่กลับเยือกเย็นเสียจนอีกฝ่ายตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวถึงขั้วหัวใจ "คนที่ควรจะไสมหัวออกจากคฤหาสน์หลังนี้... คือพวกเธอต่างหากล่ะคะ" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ก่อนที่พ่อบ้านชราจะก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเซียว ร่างของเขาสั่นเทาเล็กน้อยในมือถือจดหมายผนึกตราประทับสีทองอร่ามที่คุ้นตาเป็นอย่างดี "ค...คุณหนูใหญ่ครับ มีแขกคนสำคัญมารอพบท่านที่ห้องรับแขกด้านล่างครับ..." พ่อบ้านกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เขา... เขาคือท่านดยุกคาร์ลอส เดอ ลูเซีย ผู้กุมอำนาจการค้าทางทะเลทั้งหมด และเขาบอกว่า... มาเพื่อทำสัญญาการค้าและขอ 'สู่ขอ' คุณหนูครับ!" ดวงตาของเอลิน่าเป็นประกายวับขึ้นมาทันที รอยยิ้มทรงเสน่ห์แต้ม0ขึ้นที่มุมปากอย่างผู้กุมชัยชนะ ม่านหมอกโรแมนซ์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ