ผู้มาเยือนในสูทสีดำ

กลิ่นอายความชื้นของผนังคอนกรีตเปลือยผสมผสานกับกลิ่นสีน้ำมันราคาแพง ลอยอวลอยู่ในห้องจัดแสดงนิทรรศการชั้นบนสุดของหอศิลป์ไร้ชื่อแห่งนี้ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าภาพวาดสีอะคริลิกขนาดใหญ่ ปลายพู่กันในมือเรียววางลงบนถาดสีอย่างแผ่วเบา ขณะที่ดวงตาสีเข้มกวาดมองผลงานศิลปะชิ้นเอกของศิลปินอิสระที่เธอเพิ่งจัดวางเข้าที่ ความเงียบสงบอันเป็นเกราะป้องกันสุดท้ายของเธอถูกทำลายลงทันที เมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก้าวเข้ามาในพื้นที่หวงห้าม รินรดาไม่หันกลับไปมองทันที เธอเพียงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือเรียวกำปลายพู่กันแน่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านเข้ามาในบรรยากาศ "ปิดหอศิลป์ซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ แต่กลับทรงพลังจนทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน มันเป็นน้ำเสียงที่ไม่จำเป็นต้องตะคอกเพื่อขู่ขวัญ แต่เปี่ยมไปด้วยอภิสิทธิ์ที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งขวางหน้า รินรดากลืนก้อนความตึงลงคอ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำตัดเย็บประณีตเข้ารูปยืนตระหง่านอยู่กลางห้องโถงกว้าง แสงไฟสปอตไลท์จากเพดานส่องกระทบโครงหน้าคมคายที่ดูราวกับรูปสลักหินอ่อนสีเข้ม คิรากร... ผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโซนธุรกิจสีเทาแห่งนี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอ นิ่งสนิท เยียบเย็น และสะท้อนความกระหายในการเป็นผู้ชนะอย่างปิดไม่มิด ด้านหลังของเขาคือบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสองนายยืนคุมเชิงด้วยท่าทีคุกคาม "ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่สาธารณะในเวลานี้ และคุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งปิด" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความระแวง เธอยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นของภัณฑารักษ์ผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อแรงกดดันใด คิรากรยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันช้าๆ เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนเปลือกดังสะท้อนก้อง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของบรรยากาศรอบตัวโชยเข้าแตะจมูก รินรดาเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องจัดแสดง ผู้ชายคนนี้อันตราย... อันตรายเสียยิ่งกว่าสัตว์ป่าที่กำลังล่าเหยื่อ "สิทธิ์งั้นเหรอ?" คิรากรหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ ร่างสูงโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกวาดสำรวจใบหน้าเรียบเนึงที่พยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้อย่างมิดชิด "สำหรับคนอื่นอาจจะต้องใช้กฎหมาย แต่สำหรับฉัน... พื้นที่ตรงนี้รวมถึงผืนดินใต้ฝ่าเท้าของเธอ กำลังจะกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของฉันในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า" "คุณไม่มีทางได้มันไป ที่ดินแปลงนั้นไม่ใช่ของคุณ และฉันไม่ขาย" รินรดากัดฟันกรวด น้ำเสียงสั่นน้อยๆ แต่ยังคงยืนหยัดในจุดยืนของตัวเอง คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่ากลัว มันคือเสียงของการเยาะเย้ยโชคชะตา เขายื่นมือหนาออกมา ปลายปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ผ่านกรอบหน้าเนียนของเธออย่างถือวิสาสะ รินรดาผวากำมือแน่น พยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ฝ่ามือใหญ่กลับบีบกรามมนไว้มั่น บังคับให้เธอนัยน์ตาประสานกับสายตาดุดันของเขาโดยตรง สัมผัสที่ร้อนผ่าวจากปลายนิ้วของเขาตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความเย็นชาในแววตา แรงบีบที่คางนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บปวด แต่หนักหน่วงพอที่จะทำให้เธอบดบังความรู้สึกตื่นตระหนกไว้ไม่อยู่ "ดื้อด้านเสียจริง รินรดา" คิรากรกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าลอยวนอยู่ใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่าวกระทบซอกคอขาว "เธอคิดว่าธันวาจะปกป้องเธอได้งั้นหรือ? หุ้นส่วนคนใหม่ของเธอกำลังจะเอาเอกสารทุกอย่างมาเซ็นมอบให้ฉันแลกกับเศษเงินก้อนโต... เธอเป็นแค่ตัวหมากตัวสุดท้ายที่ยังดื้อดึงอยู่บนกระดานนี้" ชื่อของ 'ธันวา' กระแทกเข้ากลางใจของรินรดาอย่างจัง ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกะทันหัน หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความโกรธ กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นวาบในอก ธันวาหักหลังเธอจริง ๆ หรือ? คิรากรสังเกตเห็นความไหววูบในดวงตานั้น รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา มือที่เคยจับคางเปลี่ยนเป็นเลื่อนลงมาโอบรั้งเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะที่แนบชิดทำให้รินรดาตระหนักถึงความต่างของสรีระ ร่างกายแกร่งดั่งกำแพงเหล็กของเขาตรึงเธอไว้กับผนังจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ กลิ่นหอมเฉพาะตัวของคิรากรผสมผสานกับความดุดัน ทำเอาสติสัมปชัญญะของเธอล่องลอยไปชั่วขณะ "ปล่อยฉันนะ..." เธอพยายามผลักอกแกร่งออก แต่กลับไร้ผล ร่างกายของเขานิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน "ถ้าไม่อยากให้หอศิลป์แห่งนี้กลายเป็นจุลในคืนนี้ เธอมีทางเลือกเดียว..." คิรากรโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับใบหูของเธอ น้ำเสียงกระซิบนั้นเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่บีบคั้นหัวใจคนฟังจนแทบหยุดหายใจ "เซ็นสัญญาซะ แล้วฉันจะไว้ชีวิต... หรือถ้าเธออยากเล่นเกมดื้อกับฉันต่อ ฉันก็ยินดีจะใช้ร่างกายของเธอเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกันแทนที่ดินแปลงนั้น" รินรดาเบิกตากว้าง ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อได้ยินข้อเสนอสุดระยำที่เต็มไปด้วยความหยามเหยียด แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันเอաբคำพูดเจ็บแสบใดโต้กลับ... เสียงฝีเท้าฝีหนังก้าวเข้ามาใกล้จากโถงทางเดินชั้นล่าง พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธออย่างร้อนรนจากบุคคลที่เธอไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้ "รินรดา! คุณอยู่ข้างบนใช่ไหม!" คิรากรชะงักเล็กน้อย ดวงตาดำมืดหรี่ลงอย่างใช้ความคิด รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งก่อนที่เขาจะกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำให้เลือดในกายของเธอกลายเป็นน้ำแข็ง "ดูเหมือนว่าหนูตัวน้อยของเธอจะมาส่งสาส์นถึงที่... เกมของเราเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น, ที่รัก" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของวริศร์วิสกี้เสมอนะครับ