ศึกชิงพื้นที่

เก้าอี้หนังแท้สีดำสนิทราคาแพงลิบลิ่วไม่ได้ช่วยให้ความดันโลหิตของพายลดลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน กลิ่นอายความกดดันในห้องประชุมชั้นสี่สิบของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่กลับทำให้ปลายนิ้วที่ถือแท็บเล็ตเย็นเฉียบ เอกสารพรีเซนต์งานโครงการ "The Heritage Pavilion" ถูกเลื่อนกองอยู่บนโต๊ะกระจกใสแจ๋ว เหลือเวลาอีกเพียงสามนาทีที่คณะกรรมการจะเคาะประตูเข้ามาตัดสินว่า แบบร่างของใครจะได้รับสิทธิ์เนรมิตแลนด์มาร์กแห่งใหม่ใจกลางเมือง "คุณพัชรินทร์คะ... ทางเราต้องรบกวนแจ้งให้ทราบล่วงหน้าว่า ตัวเต็งปีนี้ค่อนข้างเคี่ยวมาก" เสียงกระซิบจากทีมประชาสัมพันธ์สาวที่เดินมาส่งสัญญาณทำเอาพายแค่นยิ้มมุมปาก "ตัวเต็งประเภทกินบุญเก่าหรือเปล่าล่ะคะคุณนก" พายสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่เชือดเฉือน ปลายเลิ่กลั่กเล็กน้อยแต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความมั่นใจ "ถ้าแค่ชื่อเสียงเก่าๆ ทำงานแทนสมองได้ ประเทศเราคงไม่ต้องจ้างสถาปนิกจบใหม่หรอกค่ะ" ประตูกระจกบานใหญ่เปิดผางขึ้น ตัดบทสนทนาอันเผ็ดร้อนลงทันที ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาด้วยฝาดก้าวที่มั่นคงและเปี่ยมด้วยอำนาจ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นชาจางๆ ลอยมาแตะจมูกก่อนที่เจ้าตัวจะหย่อนกายลงนั่งที่ฝั่งตรงข้าม ธามม์ ธำรงศักดิ์. สถาปนิกหนุ่มมือรางวัลระดับประเทศ ผู้ได้ชื่อว่าเป็น "ปีศาจแห่งความสมบูรณ์แบบ" และเป็นเจ้าของฉายา "ไอซ์เบิร์กเดินได้" ในวงการออกแบบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองเอกสารของพายแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ชนิดที่ได้ยินกันแค่สองคน "แบบร่างเด็กเล่น... เอามาเสนอในโปรเจกต์ระดับพันล้าน กล้าดีนี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของผลงาน พายสะดุดกຶก เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าวขึ้นมาที่พวงแก้ม ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งปรี๊ดจนแทบจะคว้าแฟ้มฟาดหัวคนปากเสียตรงหน้า "เด็กเล่นหรือคะคุณธามม์?" พายโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มหวานหยดถูกปั้นแต่งขึ้นเพื่อซ่อนประกายไฟในดวงตา "อย่างน้อยแบบร่างที่ดู 'เด็กเล่น' ของฉัน ก็ไม่ได้ลอกเล ียนแบบโครงสร้างโบราณแล้วแปะป้ายว่าเป็นสถาปัตยกรรมร่วมสมัยแบบที่คุณทำกับโปรเจกต์กระทรวงศิลปากรปีที่แล้วหรอกนะคะ" ธามม์ชะงัก ปากที่กำลังจะอ้าขึ้นเพื่อตอกกลับค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมดุหันขวับมาจ้องเขม็ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉึงบัดนี้ตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเจอคู่แข่งคนไหนกล้าจิกกัดเขาเรื่องผลงานเก่าต่อหน้าต่อตาแบบนี้มาก่อน "ปากดี" ธามม์เค้นคำพูดออกมาทีละพยางค์ "หวังว่าฝีมือจะคมคายได้สักครึ่งของฝีปากเถอะนะ พัชรินทร์" "รอดูผลงานตอนประกาศผลได้เลยค่ะคุณสถาปนิกผู้สูงส่ง ระวังหน้าแตกจนไม่มีแผ่นดินจะกลบหน้าก็แล้วกัน" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่คุกรุ่นเสียจนคนในห้องประชุมสัมผัสได้ถึงประจุไฟฟ้าที่สาดใส่กันเปรี๊ยะปร๊าะ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิเดินเข้ามานั่งประจำที่พอดี การประมูลแบบที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและอนาคตของบริษัทจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ การนำเสนอผ่านไปอย่างดุเดือด ธามม์พรีเซนต์ด้วยความเนี๊ยบ เฉียบขาด และทรงพลัง ทุกเส้นสายสะท้อนความสมบูรณ์แบบไร้ที่ติสมคำร่ำลือ ขณะที่พายนำเสนอด้วยความลื่นไหล กล้าหาญ และเต็มไปด้วยจิตวิญญาณของคนรุ่นใหม่ที่กล้าฉีกกรอบเดิมๆ เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั่งการนำเสนอสิ้นสุดลง กรรมการขอตัวไปหารือลับเฉพาะในห้องรับรอง ปล่อยให้ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองคนนั่งอยู่ตามลำพังในห้องประชุมใหญ่ที่เงียบงัน พายถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นนวดขมับเพื่อคลายความเครียดสะสม แต่ยังไม่ทันจะได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความ ร่างสูงของคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินอ้อมโต๊ะยาวมาหยุดยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้า เงาสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนพายต้องแหงนหน้าขึ้นมองด้วยความหงุดหงิด "มีมารยาทหน่อยค่ะคุณธามม์ เดินมาทำไมเนี่ย" ธามม์ไม่ตอบ เขายื่นมือหนาลงมาค้ำขอบโต๊ะทั้งสองข้าง กักตัวพายไว้ให้อยู่ในวงแขน ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบจะแนบชิด กลิ่นหอมเย็นๆ ของเขาโอบล้อมพายไว้จนหัวใจเจ้ากรรมเต้นรำผิดจังหวะ "เมื่อกี้... กล้ามากนะที่กล้าว่างานฉัน" ธามม์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเจ้าเล่ห์ที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน "แต่รู้ไหม... ยิ่งเธอทำตัวอวดเก่งใส่ฉันแบบนี้ มันยิ่งน่าสนุกมากขึ้นเป็นกอง" พายใจเต้นตึ้กตั๊กกับแววตาคู่คมที่มองมา มันไม่ใช่แววตาท้าทายธรรมดา แต่มีความร้อนแรงบางอย่างซ่อนอยู่จนพายต้องถอยหลังหนีจนหลังชิดพนักเก้าอี้ "ถอยไปเลยนะคะคุณธามม์ ฉันไม่ใช่เหยื่อในเกมของคุณ..." "ใครบอกว่าเธอเป็นเหยื่อกันล่ะ..." ธามม์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ดวงตาพราวระยับจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ อย่างนึกสนุก "เธอต่างหาก... ที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตฉันตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าห้องนี้" ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความใกล้ชิดอันตราย พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยร่างของชายหนุ่มอีกคนที่มีใบหน้าคุ้นเคยดีในวงการ "ขอโทษทีครับ... ผมมาช้าไปหน่อยหรือเปล่า พอดีเพิ่งบินกลับมาจากปารีส" ธามม์ชะงัก ผละถอยหลังออกห่างจากพายทันที ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบเฉียบเย็นชาดังเดิมในเสี้ยววินาที ขณะที่พายเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นผู้ชายที่ก้าวเข้ามาใหม่ กวิน... อดีตหุ้นส่วนผู้ทรยศของธามม์ ยืนยันรอยยิ้มเย็นเยียบอยู่ในกรอบประตู พร้อมกับเอกสารโครงการเดียวกันในมือ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดหน้าแรกของความแซ่บนี้ร่วมกับ "ตุ๊กตาโบราณ" นะคะ