รอยสักบนร่างไร้วิญญาณ

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกคือออกซิเจนเดียวที่ ดร.อคิน ต้องการในค่ำคืนนี้ แสงไฟสีขาวนวลจากหลอดฟلูออเรสเซนต์บนเพดานห้องผ่าศพสาดส่องลงมากระทบกับสแตนเลสสตีลของเตียงชันสูตร สะท้อนเงาวับวาวราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดลึกลงไปในความจริงอันดำมืด นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางสีขา2ข้างกำลังคีบเครื่องมือโลหะด้วยความแม่นยำ ราวกับศิลปินกำลังบรรจงแต่งแต้มผลงานชิ้นเอกบนผ้าใบแห่งความตาย ทว่าในใจของจิตแพทย์นิติเวชอัจฉริยะผู้นี้ กลับมีเสียงกระซิบอันน่ารำคาญจากความฝันเมื่อคืนก่อนดังวนเวียนซ้ำซาก—ความฝันที่เขาจมดิ่งลงไปในความมืดมิด พร้อมกับความรู้สึกเจ็บปวดแปลบที่กลางอก ราวกับมีใครบางคนกำลังควักหัวใจเขาออกไปช้าๆ "ดร.อคินคะ ทางสารวัตรส่งศพเคสใหม่เข้ามาด่วนที่สุดค่ะ แจ้งว่าเป็นเคสพิเศษ... ที่ไม่ควรจะถูกส่งมาที่นี่ด้วยซ้ำ" เสียงของพนักงานนิติเวชสาวที่เอ่ยผ่านช่องกระจกอินเตอร์คอมฟังดูสั่นเครือเล็กน้อย เจือความหวาดกลัวที่พยายามเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด แต่อคินไม่ได้ใส่ใจ น้ำเสียงของเธอน่ารำคาญน้อยกว่าความเงียบงันในห้องนี้เสียอีก เขาถอดถุงมือยางออกโยนลงถังขยะอย่างไม่ไยดี ก่อนจะก้าวเดินด้วยฝีเท้าหนักแน่นไปยังประตูกระจกฝ้าที่เปิดออกสู่ห้องเตรียมศพ ร่างไร้วิญญาณบนเตียงเข็นถูกคลุมด้วยผ้าดิบสีหม่น หยดน้ำที่เกาะอยู่ตามขอบเตียงบ่งบอกว่ามันเพิ่งถูกยกขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่งที่เย็นยะเยือก กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นสาบสางแปลกประหลาดโชยแตะจมูกทันทีที่เขาเข้าไปใกล้ กลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นซากศพเน่าเปื่อยทั่วไปตามธรรมชาติ แต่มันเหมือนกลิ่นอายของกาลเวลาที่ถูกฝังกลบมานับร้อยปี... กลิ่นของความลับที่เน่าเฟะยิ่งกว่าเนื้อหนัง "ใครเป็นคนส่งเคสนี้มา?" อคินเอ่ยถาม เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทแต่ทรงอำนาจจนอีกฝ่ายสะดุ้ง "ป... ภัณฑารักษ์จากพิพิธภัณฑ์แห่งชาติค่ะ เขาบอกว่าตำรวจพบศพนี้ซุกซ่อนอยู่ในห้องจัดแสดงโบราณวัตถุที่ปิดตาย แต่... แต่ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ และไม่มีใครรู้ว่าศพนี้เข้าไปอยู่ในนั้นได้อย่างไรค่ะ" อคินขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเคลือบแคลง สัญชาตญาณนักวิทยาศาสตร์และแพทย์นิติเวชร้องเตือนว่านี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดา ทว่าลึก and ลงไปในอกข้างซ้าย หัวใจของเขากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงโดยไร้สาเหตุ เมื่อมือของเขายื่นออกไปจับมุมผ้าดิบสีหม่น *พรึบ* ผ้าคลุมถูกกระชากเปิดออก เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน ผิวพรรณขาวซีดราวกับกระเบื้องเคลือบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแม้จะไร้ลมหายใจ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของอคินให้ตรึงแน่นจนแทบหยุดหายใจ กลับไม่ใช่ร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์ใดๆ หากแต่เป็น... รอยสักประหลาดที่พาดผ่านตั้งแต่ไหปลาร้าข้างซ้าย เลื้อยพันขึ้นมาถึงลำคอระหง และสิ้นสุดลงที่มุมกริมฝีปาก มันไม่ใช่หมึกสักธรรมดา เส้นสายสีดำสนิทเหล่านั้นทอประกายเรืองรองจางๆ เมื่อกระทบกับแสงไฟราวกับมีชีวิต ลวดลายของมันเป็นอักขระโบราณที่บิดเบี้ยว คล้ายกับงูพิษที่กำลังขดตัวรัดรึงเหยื่อ ทันทีที่ปลายนิ้วของอคินเผลอแตะลงบนรอยสักนั้นโดยไม่รู้ตัว ความเย็นเยือกดั่งน้ำแข็งขั้วโลกก็พุ่งทะลุถุงมือยาง แล่นริ้วผ่านเส้นประสาทตรงเข้าสู่สมองของเขาในเสี้ยววินาที ภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา... ภาพของห้องโถงโบราณที่มืดมิด เสียงสวดมนต์ภาษากลุ่มชนโบราณที่ดังก้องกังวาน และดวงตาสีอำพันคู่หนึ่งที่จ้องมองทะลุความมืดมายังเขาด้วยความรู้สึกโหยหาและอาฆาตมาดร้ายในเวลาเดียวกัน! อคินสูดหายใจเข้าลึกอย่างแรง ผนกสมองสั่งการให้ถอยหลังกรูดจนสะโพกกระแทกเข้ากับขอบเคาน์เตอร์สแตนเลส เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมขึ้นตามไรผม ทั้งที่ห้องนี้เปิดแอร์เย็นเฉียบ สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่ร่างไร้วิญญาณบนเตียง รอยสักนั้น... มันกำลังขยับ เขาสบถในใจอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนที่อคินจะได้ตั้งสติจากอาการช็อก ประตูห้องชันสูตรด้านหลังก็เปิดผางออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เยื้องย่างเข้ามาอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงจนน่าขนลุก "ระวังหน่อยสิครับ ดốcเตอร์... ของชิ้นนั้นเปราะบางกว่าที่คุณคิดนะ" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มอาบยาพิษที่ปรากฏบนริมฝีปากของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเข้ารูป เส้นผมสีดำสนิทรับกับใบหน้าคมคายและดวงตาคู่คมที่พราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน อคินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ แววตาสีเทาเข้มหรี่แคบลงด้วยความระแวงระวัง "คุณเป็นใคร? และเข้ามาในเขตหวงห้ามของนิติเวชได้อย่างไร" อคินถามเสียงแข็ง พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหวจากเหตุการณ์ประหลาดเมื่อครู่ ชายหนุ่มคนนั้นหัวנסเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มบนมุมปากยิ่งกว้างขึ้น ราวกับเขากำลังสนุกสนานกับการได้เห็นเหยื่อติดกับดัก เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้เตียงชันสูตรมากขึ้น ชายเสื้อสูทไหววับตามจังหวะการเดิน ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้หูของอคิน จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณา "ผมเหรอครับ..." ชายหนุ่มกระซิบเสียงพร่าทุ้ม แววตาคมกริบชวนฝันแต่เต็มไปด้วยความอันตรายทอดมองไปยังศพปริศนาก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตากับจิตแพทย์นิติเวชตรงๆ "ผมก็แค่... ภัณฑารักษ์ผู้ดูแลวัตถุชิ้นนี้ไงล่ะครับ ดร.อคิน... และดูเหมือนว่า 'เงา' ของคุณกับศพศอนี้ จะถูกผูกติดกันไว้ตั้งแต่แรกเริ่มแล้วเสียด้วยสิครับ" อคินชะงักกึก หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความรู้สึกอันตรายที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เมื่อสายตาของภัณฑารักษ์หนุ่มกวาดมองรอยสักบนศพสลับกับใบหน้าของเขาด้วยรอยยิ้มสื่อความหมายล้ำลึก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ **"เงาจันทราลี้ลับ"**