เนตรที่มองเห็นจุดจบ

"อย่าแตะต้องรอยเลือดนั่นเด็ดขาด รินทร์... ถ้าเธอไม่อยากให้ 'ระบบ' ลบตัวตนของเธอทิ้งไปเสียก่อน" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของเซนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงทางเดินของหอสมุดต้องห้าม กลิ่นกำยานที่จางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็กคาวคลุ้ง รินทร์ชะงักฝ่ามือที่กำลังจะเอื้อมไปสัมผัสรอยเปื้อนสีดำบนพื้นหินอ่อน เธอไม่ได้หันไปมองอาจารย์สาวที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ด้านหลัง ทว่าดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสของเธอกลับวาวโรจน์ขึ้นด้วยแสงสีฟ้าจางๆ 'เนตรถอดรหัส' ทำงานทันทีที่เธอเพ่งสมาธิ ข้อมูลดิจิทัลสีน้ำเงินนับพันบรรทัดไหลทะลักเข้าสู่สมองเสมือนหน้าต่าง Pop-up ที่ซ้อนทับกับความเป็นจริง [สถานะ: ร่างไร้วิญญาณ (Unidentified)] [ข้อมูลพลังงาน: ตรวจไม่พบ (Null Value)] [คำเตือน: ความผิดพลาดของระบบระดับวิกฤต (System Glitch Detected)] "มันไม่มีร่องรอยพลังงานเลยค่ะ" รินทร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบราวกับผิวน้ำที่นิ่งสนิท ทว่าในใจกลับเต้นระรัวด้วยความกังวล "เซน... ในฐานะที่อาจารย์เป็นผู้ดูแลระบบต้นกำเนิด อาจารย์ควรจะอธิบายได้ว่า เหตุใดนักศึกษาชั้นปีที่สี่ถึงกลายเป็นศพที่ว่างเปล่าราวกับถูกลบไฟล์ทิ้งแบบนี้" เซนขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีนวลจากคบเพลิงเวทมนตร์วูบไหวสะท้อนบนใบหน้าสวยคมที่ดูเหนื่อยล้า เธอทรุดตัวลงข้างๆ รินทร์ พลางจ้องมองร่างไร้วิญญาณที่นอนขดตัวอยู่เบื้องหน้า ศพนั้นไม่มีบาดแผล ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ทว่าดวงตาเบิกโพลงค้างมองไปยังความว่างเปล่า ปากที่อ้าค้างนั้นราวกับกำลังจะกรีดร้องบางอย่างที่โลกนี้ไม่อาจได้ยิน "โลกที่เรายืนอยู่ ไม่ได้มีแค่รหัสที่ถูกเขียนขึ้นโดยเบื้องบนรินทร์" เซนกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยนัยยะที่รินทร์ไม่เคยเข้าใจมาก่อน "มีใครบางคน... หรือบางสิ่ง กำลังเขียน 'บทบันทึกนอกกฎ' ลงในสมดุลของเรา และศพตรงหน้าก็คือความผิดพลาดที่ถูก 'ลบ' ออกไปจริงๆ ไม่ใช่แค่การตายตามธรรมชาติ" รินทร์ขมวดคิ้ว มือเรียวสวยกำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้น มันไม่ใช่ความเย็นของความตาย แต่มันคือความเย็นของ 'ความว่างเปล่า' ที่กลืนกินทุกอย่างที่ควรจะเป็น "อาจารย์หมายความว่ายังไงที่ว่า 'บทบันทึกนอกกฎ'?" "ฉันหมายความว่า ต่อให้เธอจะเก่งกาจแค่ไหน ต่อให้เนตรถอดรหัสของเธอจะมองทะลุปรุโปร่งไปถึงระดับอะตอม แต่มันก็มองไม่เห็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือ 'ฐานข้อมูล' ค่ะ" เซนยื่นมือมาแตะไหล่รินทร์ ก่อนจะทิ้งประโยคที่ทำให้รินทร์ต้องหยุดหายใจ "และสิ่งที่ทำเรื่องนี้... กำลังจ้องมองเราสองคนอยู่ ตั้งแต่ตอนที่เธอก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว" รินทร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นเป็นจังหวะที่ผิดปกติ เธอพยายามเปิดใช้ระบบวิเคราะห์พื้นที่รอบด้านทันที ตัวเลขแสดงสถานะเริ่มรวนเร ค่าพลังงานในอากาศพุ่งสูงขึ้นและตกลงต่ำสุดสลับกันไปมาจนน่าเวียนหัว นี่ไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพ แต่มันคือการแทรกแซงความเป็นจริง ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้ที่มา พร้อมเสียงสัญญาณเตือนที่ดังบาดแก้วหูจนรินทร์ต้องยกมือขึ้นกุมขมับ [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบร่องรอย 'ผู้เขียนนอกบท' ในพื้นที่เขตหวงห้าม] [สถานะ: ภารกิจบังคับระดับ SSS - 'การลบล้างความจริง' ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [เงื่อนไข: หากผู้เล่นล้มเหลว ค่าความสมบูรณ์ของโลกใบนี้จะถูกรีเซ็ตใหม่ทั้งหมด] เสียงของระบบยังไม่ทันเงียบหายไป แสงสว่างจ้าก็วาบขึ้นจากร่างไร้วิญญาณของนักศึกษาคนนั้น ร่างกายที่เคยซีดเซียวค่อยๆ บิดเบี้ยวราวกับถูกกระชากด้วยแรงดึงดูดมหาศาล ก่อนที่เงาดำทมิฬขนาดมหึมาจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากความว่างเปล่าภายในทรวงอกของศพนั้น! นั่นไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์... แต่มันคือกลุ่มก้อนของตัวอักษรที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง มันกำลังจ้องมองมาที่รินทร์ด้วยความหิวกระหาย และก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัว เสียงที่ดูเหมือนคนนับพันกำลังกรีดร้องพร้อมกันก็ดังขึ้นในหัวของเธอ "เจอตัวแล้ว... ตัวเอกที่พยายามจะถอดรหัสความตาย" รินทร์สัมผัสได้ถึงหยดเหงื่อที่ไหลซึมผ่านไรผม เธอหันไปหาเซนที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เซนก็หันมายิ้มให้เธอ... เป็นยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชและอำนาจที่ลึกลับเกินหยั่งถึง "รินทร์... ถึงเวลาต้องเลือกว่าเธอจะเป็นตัวเอกที่สมบูรณ์แบบ หรือจะเป็นเพียง 'บั๊ก' ที่ต้องถูกกำจัดทิ้งไปพร้อมกับเรื่องราวที่ยังไม่จบนี้กันคะ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความลี้ลับครั้งนี้ไปกับนภากระซิบผีนะคะ