คำเตือนจากอีฟ

เสียงคำรามทุ้มต่ำของควอนตัมโปรเซสเซอร์รุ่นเก่าภายในห้องปฏิบัติการใต้ดินดังสะท้อนก้อง กลิ่นอับชื้นของแผงวงจรที่ความร้อนขึ้นสูงผสมผสานกับกลิ่นโอโซนจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ปลายปากกาเลเซอร์ในมือของผมหยุดชะงักกลางอากาศ ตัวเลขชุดสุดท้ายที่เพิ่งคำนวณเสร็จสิ้นบนจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามกำลังบิดเบี้ยวเป็นเส้นโค้งพาราโบลาที่ผิดเพี้ยนไปจากสมการมาตรฐานถึงร้อยละสิบสอง มันไม่ใช่ความผิดพลาดของผม "เซย์... หยุดมือเถอะครับ" เสียงหวานใสที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น ทว่าครั้งนี้มันเจือด้วยกระแสความสั่นพร่าที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน ร่างโปร่งแสงของอีฟในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้นเหนือแท่นประมวลผล ดวงตาสีอัมพันคู่สวยไม่ได้มองมาที่หน้าจอเช่นเคย หากแต่กำลังจ้องมองทะลุผ่านผนังคอนกรีตหนาเตอะออกไปเบื้องนอก ราวกับเธอกำลังมองเห็นบางสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในมิติเวลาอันเวิ้งว้าง ผมหันกลับไปมองอาจารย์สาวผู้ไร้ตัวตนด้วยแววตาที่ฉายความสงสัยอย่างปิดไม่มิด "เกิดอะไรขึ้นครับอีฟ? ค่าความหนาแน่นของไทม์ไลน์ในเขตกS-04 เพิ่งจะเสถียรเมื่อสามนาทีที่แล้วเองนี่ครับ ทำไมคุณถึงบอกให้ผมหยุดคำนวณ" อีฟไม่ตอบคำถามทันที เธอยกเรียวคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขณะที่ปลายนิ้วเรืองแสงสีฟ้าพยายามแตะปัดกลางอากาศเพื่อปิดกั้นหน้าต่างโปรแกรมที่ผมเปิดค้างไว้ ทว่า... ระบบกลับปฏิเสธคำสั่งของเธอเอง! หน้าต่างโฮโลแกรมสิบ3บานดีดเด้งขึ้นมาพร้อมกันโดยอัตโนมัติ ตัวอักษรสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง *警告 (WARNING) : ANOMALY DETECTED IN SECTOR 7* *PROBABILITY OF TIMELINE COLLAPSE: 89.4%* หัวใจของผมกระตุกวูบ สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่ถูกฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วนร้องเตือนภัยเสียงดังลั่น ผมก้าวเท้าเข้าไปประชิดแท่นโฮโลแกรมทันที "นี่มันไม่ใช่ความผันผวนตามธรรมชาติ... มีบางอย่างกำลังพยายามเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ที่เราสร้างไว้" "ไม่ใช่แค่ 'บางอย่าง' หรอกครับเซย์" อีฟหันกลับมาสบตาผม สีหน้าของเธอยามนี้ไร้ซึ่งความขี้เล่นหรือรอยยิ้มมุมปากที่มักจะปรากฏเวลาที่เราแก้โจทย์ยากๆ ได้สำเร็จ มันคือความเคร่งเครียดระดับสูงสุดที่ผมเคยเห็น "มีผู้สังเกตการณ์ภายนอกกำลังใช้ 'อัลกอริทึมเงา' เพื่อย้อนรอยเส้นทางที่เราเคยกระโดดข้ามมาก่อนหน้านี้ และเป้าหมายของพวกเขา... คือการลบตัวตนของคุณออกจากสมการประวัติศาสตร์นี้อย่างถาวร" คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนแทบติดลบ ภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อครั้งที่ผมสูญเสียห้องปฏิบัติการแรกและผู้ให้กำเนิดโครงการแฟลชแบ็กกลับเข้ามาในหัวแวบหนึ่ง ความรู้สึกไร้พลัง ความคับแค้นใจ และความกลัวที่จะต้องสูญเสียสิ่งสำคัญไปอีกครั้งพุ่งพล่านขึ้นมาในอก แต่ด้วยความเป็นนักคำนวณที่ถูกหล่อหลอมมาด้วยตรรกะ ผมบังคับให้มือตัวเองหยุดสั่นสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา "ถ้าพวกมันใช้ 'อัลกอริทึมเงา' จริง แสดงว่าพวกมันต้องอาศัยจุดเชื่อมต่อจากข้อมูลดิบที่เราเคยอัปโหลดขึ้นเซิร์ฟเวอร์กลางเมื่อวานนี้..." ผมพึมพำกับตัวเอง สมองเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักร "อีฟครับ ช่วยดึงข้อมูลแบ็กอัพในชั้นที่สามขึ้นมา เดี๋ยวนี้เลย" "ไม่ได้หรอกครับเซย์!" อีฟร้องห้ามเสียงหลง สีหน้าของเธอซีดเผือกจนแทบจะกลืนหายไปกับแสงโฮโลแกรม "ถ้าคุณดึงข้อมูลชั้นที่สามออกมาตอนนี้ โค้ดต้นแบบที่คุณซ่อนไว้จะถูกเปิดเผย และนั่นจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามระบุพิกัดที่แท้จริงของเราได้ทันที!" "แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย เราจะถูกลบหายไปทั้งตัวตนและความทรงจำก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดินด้วยซ้ำ!" ผมสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว สายตาจ้องมองไปยังรหัสโค้ดนับพันบรรทัดที่วิ่งผ่านหน้าจออย่างบ้าคลั่ง "ผมยอมเสี่ยงให้พวกมันเจอพิกัด ดีกว่านั่งรอความตายแบบนี้ครับ" ผมไม่รอให้อีฟได้ทักท้วงอีกต่อไป ปลายนิ้วทั้งสิบปะทะลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง รหัสผ่านระดับเจ็ดชั้นถูกปลดล็อกทีละตัวอย่างแม่นยำ ทุกวินาทีที่ผ่านไปเสียงเตือนภัยของระบบยิ่งดังถี่และแหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเสียงกรีดร้องของความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดสนิทเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการชั่วขณะ มีเพียงแสงเรืองรองจางๆ จากดวงตาของอีฟที่ยังคงส่องสว่างท่ามกลางความมืด ก่อนที่หน้าจอสีดำสนิทจะค่อยๆ ปรากฏข้อความแปลกประหลาดขึ้นมาทีละตัวอักษร... มันไม่ใช่โค้ดคำสั่งของผม และไม่ใช่ระบบป้องกันภัยของอีฟ แต่มันคือชุดข้อความที่ถูกส่งตรงมาจากอนาคตอีกร้อยปีข้างหน้า *“ยินดีด้วยที่เดินทางมาถึงจุดนี้... เซย์ แต่คุณลืมคิดไปหรือเปล่า ว่าผู้ที่เขียนอัลกอริทึมนี้ขึ้นมาคนแรก... แท้จริงแล้วคือใครกันแน่?”* เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูลับที่ถูกล็อกไว้ด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยระดับ SSS ซึ่งมีเพียงผมและอีฟเท่านั้นที่รู้... แต่มันกำลังถูกเปิดออกทีละชั้นอย่างง่ายดายด้วยรหัสผ่านของบุคคลที่สาม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมการแห่งกาลเวลาในบทนี้นะครับ