สัญญาณรบกวนในความเงียบ

หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเซย์กำลังพ่นละอองข้อมูลสีฟ้าครามออกมาเป็นระลอก ความถี่ของมันผิดเพี้ยนไปจากมาตรฐานของมหานครเซียนทาเรียจนน่าหงุดหงิด ในฐานะบัณฑิตเกียรตินิยมอันดับหนึ่งด้านวิศวกรรมควอนตัม เซย์เชื่อมั่นมาตลอดว่าทุกสิ่งในโลกใบนี้ล้วนถูกขับเคลื่อนด้วยระเบียบวินัยของสมการ ไม่ว่าจะเป็นวงโคจรของดาวเทียมสื่อสาร หรืออัตราการเต้นของหัวใจมนุษย์ ล้วนมีตัวเลขกำกับไว้อย่างแม่นยำ ทว่าสิ่งที่กำลังกระพริบเตือนสีแดงฉานบนจอภาพ ณ ขณะนี้ กลับไม่มีอยู่ในตำราเล่มไหนเลย "ความน่าจะเป็นที่ความผันผวนนี้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ มีค่าเท่ากับศูนย์จุดศูนย์ศูนย์ศูนย์แปดเปอร์เซ็นต์ครับ อาจารย์อีฟ" เซย์พึมพำกับความว่างเปล่า นิ้วเรียวยาวกวาดผ่านอากาศเพื่อขยายกราฟฟังก์ชันขึ้นมาดูให้ละเอียดยิ่งขึ้น เสียงฝีเท้าเบาหวิวดั่งการเคลื่อนตัวของกลุ่มอนุภาคโฟตอนดังขึ้นเบื้องหลัง แสงนีออนสีนวลจากโครงสร้างสถาปัตยกรรมกึ่งมีชีวิตสะท้อนบนเรือนผมสีเงินยวงของหญิงสาวผู้ยืนกอดอกมองหน้าจออยู่เงียบๆ อีฟปรากฏตัวขึ้นในรูปแบบโฮโลแกรมความหนาแน่นสูง เธอสวมชุดกราวด์สีขาวสะอาดตา แววตาสีอำพันคู่นั้นฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง "เธอกำลังมองหาตรรกะในสถานที่ที่มีแต่เศษซากความทรงจำ เซย์" เสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนริมฝีปากของอาจารย์สาว "มหานครแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยคณิตศาสตร์บริสุทธิ์ตั้งแต่แรก แต่มันถูกสร้างขึ้นด้วยความลับที่ถูกกลบฝังไว้ใต้พรมของกาลต่างหาก" เซย์ถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้ต้องการคำปรึกษาเชิงปรัชญาในยามดึกดื่นเช่นนี้ สิ่งที่เขาต้องการคือการแก้ปัญหาทางวิศวกรรมตรงหน้า ระบบระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์กลางกำลังทำงานเกินพิกัด ทั้งที่อัตราการประเมินพลเมืองประจำวันลดลงต่ำสุดในรอบทศวรรษ มันเป็นความขัดแย้งทางระบบที่ไร้เหตุผลสิ้นเชิง "ผมไม่ได้กำลังหาคำคมครับอาจารย์ แต่ผมกำลังหาว่าใครเป็นคนเจาะเข้าระบบแกนกลางของโซนเจ็ด" เซย์หันกลับมาสบตา เธอ "และที่สำคัญกว่านั้น... รหัสที่ซ้อนอยู่ตรงนี้ มันพยายามจะบอกอะไรเรา" เขากดปุ่มคำสั่งเพื่อแยกชั้นข้อมูลออกเป็นเลเยอร์ ทันทีที่ชั้นป้องกันระดับที่สามถูกแกะออก หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละบรรทัด มันไม่ใช่ภาษาโปรแกรมมิ่งที่ใช้กันในปัจจุบัน และไม่ใช่ภาษาโบราณที่หลงเหลือจากยุคก่อนสงครามโลกครั้งที่สาม แต่มันคือชุดคำสั่งที่เขียนขึ้นด้วยโครงสร้างแบบ 'วนซ้ำเป็นอนันต์' (Infinite Time Loop) อีฟหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด โฮโลแกรมของเธอเริ่มกะพริบไหวราวกับสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่ไม่เสถียร "นั่นไม่ใช่การเจาะระบบทั่วไป เซย์" เสียงของเธอเริ่มขาดหายเป็นช่วงๆ "นั่นคือ... ลายเซ็น" "ลายเซ็นของใครครับ?" เซย์ถามย้ำ หัวใจของเขาเต้นรัวขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว ก่อนที่อีฟจะทันได้เอ่ยคำตอบ เสียงเตือนทุ้มต่ำระดับวิกฤตก็ดังสะท้อนไปทั่วห้องปฏิบัติการใต้ดิน หน้าจอหลักระเบิดแสงสีแดงฉานพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ ตรวจพบภัยคุกคามระดับ SSS: หน่วยความจำกาลเวลาถูกเข้าถึง ] [ คำเตือน: ตรวจพบตัวตนของผู้บุกรุก ซึ่งตรงกับรหัสพันธุกรรมของ "เซย์" ในอีกสิบปีข้างหน้า ] ดวงตาของเซย์เบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ เมื่อเงาร่างสีดำทมิฬร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดที่มุมห้อง พร้อมกับรอยยิ้มที่คุ้นเคยอย่างไร้ที่ติ... รอยยิ้มที่เป็นของตัวเขาเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปพร้อมกันนะครับ