พิมพ์เขียวที่ไม่ตรงปก

"ถ้าคุณคิดว่าเส้นทแยงมุมองุ่นตกแต่งเสาโค้งตรงนี้ มันถูกหลักโครงสร้าง... คุณก็คงเป็นสถาปนิกที่เรียนจบมาด้วยการเดาข้อสอบปรนัยแล้วล่ะครับ คุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในไซต์งานก่อสร้างคอนกรีตเปลือย รินรดาชะงักมือที่กำลังถือม้วนแบบแปลนกระดาษไขขนาดใหญ่ เธอนิ่งค้างไปสามวินาทีเต็มก่อนจะหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน เธอกวาดตามองร่างสูงโปร่งในชุดช่างสีเทาเข้มที่เปื้อนคราบปูนขาวเล็กน้อย หมวกนิรภัยสีเหลืองถูกถอดถือไว้ในมือ เผยให้เห็นเรือนผมดำสนิทที่ชื้นเหงื่อและใบหน้าคมสันที่ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มกวนประสาทที่ทำให้ต่อมความอดทนของเธอพร้อมจะระเบิดได้ทุกวินาที "ฉันไม่ทราบว่าวิศวกรผู้ทรงเกียรติอย่างคุณธาม เอาเวลาว่างส่วนไหนมาวิจารณ์งานออกแบบของคนอื่น หรือว่าตารางงานฝั่งโครงสร้างมันว่างมาก จนต้องมาเดินตรวจงานในส่วนที่อยู่นอกเหนือขอบเขตความรับผิดชอบของคุณคะ... อ้อ, ขอโทษที ฉันลืมไปว่าคนบางคนอาจจะชอบก้าวก่ายงานคนอื่นเพราะอยากสร้างตัวตน" รินรดาย้อนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่น้ำคำคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ธามหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดพื้นที่ส่วนตัวของเธอทีละน้อย จนกลิ่นอายของผู้ชายและกลิ่นฝุ่นปูนลอยเข้าแตะจมูก ระยะห่างที่ลดลงอย่างรวดเร็วทำให้รินรดารู้สึกเหมือนออกซิเจนรอบตัวถูกสูบหายไปวูบหนึ่ง เธอขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับเสาคานคอนกรีตเย็นเยียบเสียแล้ว "การก้าวก่ายกับความรับผิดชอบ มันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่ครับคุณสถาปนิก... เส้นที่เรียกว่า 'ความปลอดภัยของชีวิตมนุษย์'" ธามก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันเพียงคืบเดียว เขาวางม้วนแบบแปลนอีกชุดลงบนโต๊ะไม้กระดานหยาบๆ ข้างตัว แล้วใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนจุดที่เธอเพิ่งชี้เมื่อครู่ "ถ้าผมทำตามแปลนที่คุณวาด เสานี้จะรับน้ำหนักส่วนเกินไม่ได้ร้อยละสิบห้า และเมื่อตึกนี้สร้างเสร็จ... คนกลุ่มแรกที่จะต้องวิ่งหนีตาย ไม่ใช่ผม แต่เป็นคุณ" รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้า เธอไม่ได้พลาด เธอคำนวณมาอย่างดีแล้ว แต่ไอ้ผู้ชายคนนี้กลับกล้ามาหยามภูมิความรู้ของเธอต่อหน้าทีมงานนับสิบชีวิตที่ยืนมองอยู่ห่างๆ "ฉันตรวจสอบความปลอดภัยมาสามรอบแล้วค่ะคุณธาม และฉันไม่เคยเอาชีวิตใครมาเดิมพันกับความมักง่ายของคุณ" เธอยืดอกขึ้นสู้สายตา ปลายคางเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าคุณอ่านสัญลักษณ์ในแปลนไม่ออก หรือไม่เข้าใจสุนทรียะของการออกแบบ ก็กรุณากลับไปคำนวณคานเหล็กของตัวเองเงียบๆ เถอะค่ะ อย่ามาแสดงความอวดดีในพื้นที่ของฉัน" "สุนทรียะ?" ธามทวนคำ น้ำเสียงของเข้มขึ้นและจริงจังจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจ นัยน์ตาสีนิลของเขาคมกริบราวกับมองทะลุผ่านเสื้อผ้าและเกราะป้องกันทั้งหมดที่เธอสวมใส่ "คุณเรียกว่าความตายที่ซ่อนอยู่หลังงานดีไซน์หรูหรานี่ว่าสุนทรียะงั้นเหรอครับ? ตื่นเถอะครับคุณรินรดา... โลกความเป็นจริงมันไม่มีเซฟโซนให้คุณหรอกนะ ถ้าแบบแปลนมันผิดพลาด มันก็คือพัง—ไม่มีข้อแก้ตัว" คำว่า *'พัง'* กระแทกเข้ากลางใจของรินรดาอย่างจัง ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำลงบนแผลเป็นที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดหลายปี ความมั่นใจที่เคยมีสั่นคลอนในชั่วพริบตา ภาพเหตุการณ์วันวานที่โครงสร้างอาคารทรุดตัวพังทลายในความทรงจำผุดวาบขึ้นมาจนมือของเธอเริ่มเย็นเฉียบ เธอนิ่งอึ้งไป ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะรีบซ่อนความอ่อนแอไว้ภายใต้กำแพงความเย็นชาตามเดิม "คุณ... ไม่มีสิทธิ์มาพูดเรื่องนี้" เธอกัดฟันกรอด เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยด้วยความเคียดแค้น ธามสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นทันที แววตาเยาะหยันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนบางอย่าง เขานิ่งเงียบไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความคุุกกรุ่นเป็นความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เขายื่นมือหนาออกมา หมายจะเอื้อมไปแตะไหล่บางที่กำลังเกร็งแน่นราวกับต้องการจะปลอบประโลม แต่ปากกลับสวนทางกับความรู้สึก "ผมก็แค่ไม่อยากเห็นสถาปนิกแถวนี้ร้องไห้ขี้มูกโป่งเวลาตึกถล่มลงมาจริงๆ หรอกนะ..." เขาพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาทกลบเกลื่อน แต่สายตาที่มองเธอกลับอบอุ่นเกินความจำเป็น รินรดาเงยหน้าขึ้นเตรียมจะด่ากราดด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบที่สุดในชีวิต แต่ทว่า— เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากผู้จัดการโครงการที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในโซนก่อสร้าง "คุณธาม! คุณรินรดา! แย่แล้วครับ... ทางสำนักงานใหญ่โทรมาแจ้งด่วน เรื่องการปรับงบประมาณก่อสร้างทั้งหมด และ... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมารอพบพวกคุณอยู่ที่ห้องรับรองชั้นล่างแล้วครับ!" ทั้งสองคนชะงัก ธามดึงมือกลับช้าๆ ขณะที่รินรดากลืนก้อนสะอื้นและ1ความโกรธลงคอไปอย่างยากลำบาก เธอกำหมัดแน่น หันไปมองหน้าชายหนุ่มคู่ปรับเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสะบัดหน้าหนี แต่ก่อนที่รินรดาจะทันได้ก้าวเท้าเดินหนีจากตรงนั้น มือหนาของธามก็เอื้อมมาคว้าข้อศอกเธอไว้แน่นอย่างรวดเร็ว แรงดึงนั้นทำให้เธอล้มเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มของเธอในระยะประชิดที่ใกล้จนเกินความจำเป็น ธามโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าข้างใบหูของเธอในจังหวะที่หัวใจเต้นระรัว "อย่าเพิ่งรีบหนีผมไปไหนล่ะครับ... เพราะเรื่องของเราในห้องรับรองข้างล่าง น่าจะสนุกกว่าการเถียงกันเรื่องแบบแปลนนี้เยอะ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในพื้นที่ของหัวใจที่ไม่มีอยู่จริงด้วยกันนะครับ