ศพที่หวนคืน

“เจ้าสมควรตายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ไม่จำเป็นต้องฝืนลืมตาขึ้นมาดูโลกที่เน่าเฟะนี่อีกเป็นครั้งที่สองหรอก” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความสมเพชดังขึ้นข้างหู หลี่มู่เฉินรับรู้ถึงความเย็นเยียบของคมเหล็กที่กดลงบนลำคอ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงจมูก ความเจ็บปวดจากการถูกกระชากวิญญาณเหมือนเศษผ้าที่ถูกฉีกทึ้งยังคงตกค้างอยู่ แต่สิ่งที่ชัดเจนกว่านั้นคือ... สัมผัสของร่างกายที่อ่อนแอเกินกว่าจะเป็นมหาเทพผู้สยบเก้าชั้นฟ้า หลี่มู่เฉินลืมตาขึ้น ภายในดวงตาคู่เดิมที่เคยฉายแววหวาดกลัวกลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่ลุ่มลึกดุจห้วงอเวจี เขาไม่ได้ขยับตัว แต่เขากลับมองเห็นทุกอย่างผ่านม่านหมอกแห่งความตาย เบื้องหน้าคือชายหนุ่มในชุดศิษย์สำนักหุบเขาหมื่นดารา ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความเหี้ยมเกรียม มือที่ถือมีดสั้นอาบยาพิษสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนกที่เห็นเหยื่อที่ควรจะกลายเป็นศพไปแล้วกลับมาขยับเขยื้อน “ข้าถามว่า... ใครเป็นคนสั่งให้เจ้ามาจัดการข้า” น้ำเสียงของหลี่มู่เฉินแหบพร่า ทว่ากลับหนักแน่นและเย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องชะงัก “เจ้า... เจ้ามันศิษย์สวะชั้นต่ำ! อย่าคิดว่าข้าจะกลัววิญญาณหลอกหลอน!” ชายผู้นั้นแผดเสียงก่อนจะกดมีดลงบนลำคอของหลี่มู่เฉินจนเลือดสีแดงฉานซึมออกมา ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คมมีดควรจะตัดผ่านหลอดลม หลี่มู่เฉินกลับขยับนิ้วเพียงเบาบาง พลังปราณที่ไร้ที่มาแต่ทรงอานุภาพดั่งภูผาทลายพุ่งผ่านจุดชีพจรที่ตีบตันของร่างนี้ กระแสพลังที่ไม่ได้อยู่ในตำราใดในยุทธภพแล่นพล่านราวกับมังกรคลั่ง *เปรี้ยง!* ไม่ใช่อาวุธ ไม่ใช่กระบี่ แต่มันคือแรงกดดันที่เกิดจากจิตสังหารที่สั่งสมมานับหมื่นปี ร่างกายของศิษย์ผู้จองหองผู้นั้นถูกแรงกระแทกมหาศาลผลักจนกระเด็นไปกระแทกผนังถ้ำจนกระดูกแหลกละเอียด รอยร้าวบนผนังหินแผ่กระจายดั่งใยแมงมุม ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ชายผู้นั้นเบิกตากว้าง เลือดพุ่งออกจากปากก่อนจะสิ้นใจลงโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเพิ่งจะลงมือสังหารใคร หลี่มู่เฉินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น แขนขาที่เคยอ่อนแอเริ่มถูกชำระล้างด้วยไอพลังที่เขาสร้างขึ้นใหม่ เขาจ้องมองมือที่สั่นเทาของตนเองพลางแค่นยิ้มที่มุมปาก “ร่างสวะงั้นหรือ... ช่างน่าขันนัก ในเมื่อสวรรค์ยังไม่ยอมดับแสงข้า ข้าก็จะขอใช้ร่างของคนเขลานี้ บดขยี้พวกที่บังอาจเหยียบย่ำโชคชะตาของข้าเสียให้สิ้น” เขาก้าวเท้าออกจากมุมมืด กลิ่นอายของความตายที่ติดตามมาทำให้อากาศรอบกายหนาวเหน็บจนหยดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง แรงกดดันจากมหาพลังบางอย่างก็พุ่งตรงลงมาจากเบื้องบน ราวกับจะกวาดล้างผู้บุกรุกที่ไร้ตัวตนให้หายไปจากบัญชีของฟ้าดิน นั่นไม่ใช่พลังของศิษย์สำนัก... มันคือพลังดาราที่สูงส่งและเย็นชาเกินกว่ามนุษย์จะครอบครอง “ผู้ใดบังอาจใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามในหุบเขาของข้า” น้ำเสียงกังวานดุจระฆังเงินดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด เบื้องหน้าของหลี่มู่เฉิน ปรากฏร่างของสตรีในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับแสงจันทร์ นางลอยตัวอยู่เหนือพื้นดินอย่างสง่างาม เส้นผมสีดำสนิทพลิ้วไหวราวกับธารน้ำตก เส้นด้ายแห่งดวงดารารอบกายขยับเขยื้อนดั่งดวงตาของเทพเจ้าที่กำลังจับจ้องเหยื่อ หลี่มู่เฉินหรี่ตาลง นี่คือเซียนจื่อหยาง... ประมุขหอหมื่นดารา ผู้ที่เคยเป็นเพียงคนรับใช้ในตำหนักเทพของเขาในชาติภพก่อน บัดนี้กลับกลายเป็นนางเซียนผู้สูงส่งที่กำลังตัดสินความเป็นความตายของเขาด้วยปลายกระบี่ดาราที่จ่อคอหอย “ข้าถาม... เจ้าเป็นใครกันแน่” นางเลื่อนคมกระบี่เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด หยดเลือดที่ไหลลงมาจากคอของหลี่มู่เฉินหยดลงบนพื้นหิน แต่น่าแปลก... เลือดหยดนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามและส่งกลิ่นอายที่แม้แต่ประมุขหอหมื่นดารายังต้องสะดุ้งสุดตัว เซียนจื่อหยางเบิกตากว้าง มือที่ถือกระบี่สั่นไหวเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี เมื่อนางมองลึกลงไปในดวงตาของศิษย์สวะผู้นี้ สิ่งที่นางพบไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่คืออำนาจที่สั่นคลอนหัวใจของนางจนแทบแหลกสลาย “หลี่... หลี่มู่เฉิน?” นางเอ่ยนามนั้นออกมาแผ่วเบา ราวกับละเมอถึงชื่อที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำที่สาบสูญ หลี่มู่เฉินแสยะยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร เขาขยับตัวเข้าใกล้คมกระบี่ของนางจนปลายแหลมแทงทะลุเนื้อหนัง ท่ามกลางความตกตะลึงของสตรีผู้เย่อหยิ่ง เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ดวงดาวบนฟากฟ้าถึงกับสั่นคลอน “ข้ากลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่าง... และเจ้า คือคนแรกที่จะต้องตอบคำถามข้าว่า เหตุใดดาราสวรรค์ถึงดับแสงลงในวันที่ข้าจากไป” กริ๊ก! เสียงกลไกบางอย่างในถ้ำดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเงามืดอีกนับสิบที่พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง พร้อมกับร่างของบุรุษลึกลับที่สวมหน้ากากเหล็ก ซึ่งก้าวออกมาจากเงามืดด้วยรอยยิ้มที่ทำให้นางเอกผู้เย็นชาต้องเปลี่ยนสีหน้าในทันที ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับตำนานบทใหม่นี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ กระจกเงาต้องสาป