ตัวแปรที่ไม่ถูกคำนวณ

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสกำลังฉายข้อความต้อนรับจากระบบอัลกอริทึมที่ดร.อรินทร์ฝังไว้ในสมาร์ทโฟนของฉัน... *[ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น, ริน... เกมล่าความจริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น]* ตัวอักษรเรืองแสงพวกนั้นกะพริบเยาะเย้ยอยู่กลางอากาศ ราวกับมันมีชีวิตและกำลังหัวเราะเยาะความพยายามทั้งหมดของฉันในการควบคุมทุกอย่างให้เป็นไปตามตารางเวลา "ถ้าคิดว่าฉันจะยอมแพ้ให้กับชุดคำสั่งงี่เง่าของคุณลุงละก็ ฝันไปเถอะค่ะ" ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ นิ้วเรียวกดปุ่มปิดหน้าจอด้วยแรงที่มากกว่าปกตินิดหน่อย ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องสมุดคณะวิทยาศาสตร์ที่เงียบสงบ แต่วันนี้... ความเงียบสงบนั้นถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง "นี่ เธอนั่งทับสายกีตาร์ฉันนะ แม่ยอดอัจฉริยะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานตัวยาว รินสะดุ้งเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะตกใจกลัว แต่เป็นเพราะคลื่นความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาชนขมับทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ คีย์... นักศึกษาปีสองคณะดุริยางคศิลป์ ผู้ชายที่ระบบประเมินความเข้ากันได้ของเราออกมาเป็น 'ศูนย์จุดศูนย์เปอร์เซ็นต์' และถูกแปะป้ายสถานะจากอัลกอริทึมว่าเป็น 'ตัวแปรภายนอกที่อาจสร้างความเสียหายต่อระบบประสาท' อย่างแม่นยำ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วด้วยความกรุ่นโกรธ "ฉันไม่ได้นั่งทับสายกีตาร์ของคุณค่ะคีย์ กระเป๋าเครื่องดนตรีของคุณต่างหากที่ล้ำเส้นเขตแดนการทำงานของฉันมาสามเซนติเมตร และกรุณาเรียกชื่อฉันให้ถูกต้องด้วย ฉันชื่อรินค่ะ ไม่ใช่แม่ยอดอัจฉริยะ" เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงราวนกกระจอกไม่ทำตามที่บอก เขายักไหล่ ทรุดตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ จนน่าหมั่นไส้ กีตาร์โปร่งตัวเก่งถูกวางพิงไว้กับโต๊ะราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นมองสำรวจฉันผ่านกรอบแว่นตาแฟชั่นที่สวมไว้ทั้งๆ ที่สายตาสั้นหรือเปล่าก็ไม่รู้ "สามเซนติเมตรเหรอ? เธอวัดด้วยไม้บรรทัดมาตรฐานสากลหรือใช้ตลับเมตรในหัวคิดคำนวณเอาล่ะริน" คีย์ลากเสียงกวนๆ ในประโยคสุดท้าย พร้อมกับหยิบปากกาขนนกพลาสติกราคาถูกขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "งานกลุ่มวิชาบูรณาการสหวิทยาการชิ้นนี้ อาจารย์สั่งให้เราสองคนออกแบบ 'โมเดลจำลองพฤติกรรมมนุษย์ด้วยเสียงและตัวเลข' ไม่ใช่เหรอ? แต่ดูท่าทางเธอแล้ว... แค่ให้อยู่ร่วมโต๊ะเดียวกันสิบนาที เธอก็คงอยากจะเขียนโค้ดลบตัวตนฉันทิ้งจากสารบบโลกนี้แล้วมั้ง" "รู้ตัวก็ดีนี่คะ" ฉันสวนกลับทันควัน ไม่คิดจะรักษามารยาททางสังคมใดๆ ทั้งสิ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าคนประเภทนี้ "ในเมื่ออัลกอริทึมบังคับให้เราต้องส่งงานชิ้นนี้ร่วมกันเพื่อแลกกับเกรด A ฉันก็มีข้อเสนอ... ต่างคนต่างทำส่วนของตัวเอง ฉันจะจัดการโครงสร้างฐานข้อมูลและอัลกอริทึมการคำนวณทั้งหมด ส่วนคุณ... แค่ไปนั่งเงียบๆ ดีดกีตาร์ที่ไหนก็ได้ที่ไกลจากรัศมีห้าเมตรของฉัน แล้วส่งไฟล์เสียงประกอบมาตามกำหนด แค่นั้นก็พอค่ะ" ฉันคิดว่าข้อเสนอนี้สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว มันยุติธรรม ประหยัดเวลา และลดความเสี่ยงที่เส้นเลือดในสมองฉันจะแตกก่อนเรียนจบปริญญาตรี แต่คีย์กลับหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูระรื่นหูแต่มันชวนให้รู้สึกเหมือนมีมดนับร้อยตัวไต่ยั้วเยี้ยอยู่ตามผิวหนัง "หึ... สมเป็นเด็กทุนอันดับหนึ่งของคณะจริงๆ คิดอะไรเป็นระบบระเบียบและไร้ชีวิตชีวาเป็นบ้าเลยนะริน" เขาวางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดัง *ปัง* จนฉันต้องขมวดคิ้วมุ่น "เธอคิดว่าอาจารย์อรินทร์ส่งฉันมาเป็นแค่ 'ตัวประกอบ' ที่เธอจะสั่งให้ทำนู่นทำนี่ตามใจชอบได้เหรอ? เปล่าเลย... รู้ไหมว่าทำไมระบบถึงจับคู่เราสองคน?" ฉันชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์แป้นพิมพ์แล็ปท็อปหยุดกะทันหัน ความสงสัยแลวาบเข้ามาในหัว สมองเริ่มประมวลผลข้อมูลเก่าเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้ทันที "คุณหมายความว่ายังไง?" คีย์โน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างวางทศบนโต๊ะ ดวงตาคมจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของฉันราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตาเลนส์ใส "เพราะระบบของดร.อรินทร์ไม่ได้ต้องการ 'ความสมบูรณ์แบบ' ที่คำนวณไว้ล่วงหน้า... แต่มันกำลังตามหา 'ความผิดพลาด' ที่อัลกอริทึมคาดไม่ถึงต่างหากล่ะ" เขายื่นมือหยิบกระดาษบันทึกงานของฉันขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ ก่อนจะเขียนตัวเลขตัวหนึ่งลงไปทับบนสมการที่ฉันใช้เวลาคิดทั้งคืน ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นคืนมา "นี่คุณทำบ้าอะไร! นั่นคือสมการความน่าจะเป็นของการตัดสินใจมนุษย์นะ คุณเอาอะไรมาเขียนมั่วซั่วแบบนี้!" "ไม่ได้มั่วซั่วสักหน่อยริน" คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันมีความมั่นใจบางอย่างฉายชัดอยู่ในแววตานั้น "เธอมองมนุษย์เป็นแค่ตัวเลข 0 กับ 1 แต่เธอลืมไปว่า... หัวใจคนเรามันมีจังหวะบลูส์ที่คาดเดาไม่ได้ซ่อนอยู่ เหมือนที่เธอกำลังรู้สึกหงุดหงิดฉันอยู่ในตอนนี้ไงล่ะ นั่นแหละคือตัวแปรที่ระบบของเธอไม่มีวันคำนวณได้" คำพูดของเขาเหมือนมีกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งผ่านเข้ามาในสมอง มันขัดแย้งกับหลักการทุกอย่างที่ฉันยึดถือมาตลอดชีวิต แต่ในขณะเดียวกัน... มันกลับสั่นคลอนความมั่นใจของฉันอย่างรุนแรง ก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากเถียงกลับ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากระบบในสมาร์ทโฟนบนโต๊ะก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา แต่เป็นหน้าต่างป๊อปอัปสีแดงเข้มที่ปรากฏขึ้นมาเองโดยที่ฉันไม่ได้เปิดแอปพลิเคชันใดๆ ทั้งสิ้น ตัวอักษรวิ่งรัวบนหน้าจอด้วยความเร็วสูงจนอ่านแทบไม่ทัน *[Warning: Detected uncalculated anomaly factor in user "Rิน".]* *[ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร [ริน] และ [คีย์] เกินขีดจำกัดความปลอดภัยของระบบ]* *[กำลังเปิดใช้งานโปรโตคอลฉุกเฉินระดับ SSS... โทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดถูกล็อกการควบคุม]* หน้าจอแล็ปท็อปของฉันดับวูบลงพร้อมกันทันที ความมืดเข้าปกคลุมหน้าจอ ทิ้งไว้เพียงเงาสะท้อนใบหน้าของฉันและคีย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม และก่อนที่ฉันจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร คีย์ก็หรี่ตาลง รอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปากหายไป แทนที่ด้วยสีหน้าจริงจังอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขายื่นมือมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่นด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พร้อมกับกระซิบเบาๆ "อย่าเพิ่งขยับริน... เสียงฝีเท้าที่กำลังเดินมาทางโต๊ะเราตอนนี้ ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในตารางการใช้ห้องสมุดของมหาวิทยาลัย... และมันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ทั่วไปด้วยซ้ำ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "ลูกกวาดสีรุ้ง" ในตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นระทึกไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!