ทัศนคติคนละขั้ว

กลิ่นอายของชาดำเอิร์ลเกรย์ราคาแพงอบอวลเคล้าอยู่กับความเงียบงันที่น่าอึดอัดในห้องประชุมกระจกใสเงาวับ ณ ใจกลางย่านธุรกิจ แอร์เย็นฉ่ำจนเกือบจะเยือกแข็งไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความระอุที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายใต้บรรยากาศตึงเครียดนี้เลยแม้แต่น้อย "ฉันคิดว่าข้อเสนอของฉันชัดเจนพอแล้วนะคะ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่ถ่วงดุลมานานเกือบสิบนาที เอมิกา ดีไซเนอร์สาวผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการแฟชั่นชั้นสูง ขยับกายพิงพนักเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิทอย่างสบายอารมณ์ ทว่าดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นกันแดดแฟชั่นที่เธอจงใจยังไม่ถอดออก กลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมกรีดแทงคู่สนทนาได้ทุกเมื่อ ชุดสูทผ้าทวีดสีชาแนลเข้ารูปขับเน้นรูปร่างระหงและท่าทีเย่อหยิ่งจองหองที่แสดงออกถึงการไม่ยอมก้มหัวให้ใคร รินรดา ภัณฑารักษ์สาวเจ้าของโปรเจกต์นิทรรศการศิลปะร่วมสมัยและแฟชั่นระดับชาติ วางปากกาหมึกซึมในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเนื้อดีเสียงดัง *กริ๊ก* เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทายชัดเจน "ชัดเจนในแง่ของผลประโยชน์ส่วนตัวและอีโก้ที่ล้นทะลักเหรอคะ? ถ้าใช่... ฉันคงต้องบอกว่าคุณเอมิกาเข้าใจไม่ผิดเลยค่ะ" รินรดาโต้กลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "แต่น่าเสียดายนะคะที่ห้องจัดแสดง 'The Gallery' ของฉันไม่ได้มีไว้เพื่อเชิดชูความหลงตัวเองของใครคนใดคนหนึ่ง โดยเฉพาะดีไซเนอร์ที่ผลงานช่วงหลังดูจะพยายามตะเกียกตะกายกลับมาสู่จุดสูงสุด จนลืมแก่นแท้ของศิลปะไปหมดแล้ว" บรรยากาศในห้องราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นพล่าน เอมิกากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน ปมในใจเรื่องการถูกปฏิเสธจากโลกแฟชั่นหัวอนุรักษ์ในอดีตถูกจี้เข้าอย่างจังจนเลือดในกายสูบฉีดด้วยความโกรธ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อกดดันอีกฝ่ายผ่านโต๊ะประชุมตัวยาว "คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินผลงานของฉัน รินรดา" เอมิกาเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกลูบคม "โปรเจกต์นี้อนุมัติโดยบอร์ดบริหารระดับสูง พวกเขาต้องการแฟชั่นที่ขับเคลื่อนด้วยพลังของฉัน ไม่ใช่งานอาร์ตน่าเบื่อในพิพิธภัณฑ์คร่ำครึที่คุณพยายามจะยัดเยียด" "แต่นี่คือพื้นที่ของฉันค่ะ!" รินรดาลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าบ้าง ความสูงของเธอไม่ได้ด้อยไปกว่าอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิดจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจที่กระฟัดกระเฟียดของกันและกัน "ถ้าคุณอยากได้แค่รันเวย์ฉาบฉวยเพื่อกู้ชื่อเสียงที่กำลังจะตกกระป๋องของคุณ เชิญไปเช่าฮอลล์จัดงานแต่งงานเถอะค่ะ ที่นี่... เราจัดแสดงงานศิลปะที่ทรงคุณค่า ไม่ใช่แฟชั่นโชว์ราคาถูก" *เพล้ง!* (เสียงในมโนสำนึกของสงครามประสาทที่กำลังปะทุ) หัวใจของเอมิกาเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ผสม The High-Fashion Biting Romance ระหว่างความเกลียดชังและความปรารถนาอันแปลกประหลาดที่จะเอาชนะผู้หญิงคนนี้ให้ได้ รินรดาช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาในรอบสปีชีส์ของชีวิต ปากคมๆ ท่าทางถือดี และแววตาที่มองเธอราวกับเป็นแค่ฝุ่นละออง... มันช่างท้าทายต่อมความอยากเอาชนะของควีนแห่งวงการแฟชั่นเสียจริง เอมิกาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันลอยแตะจมูกของรินรดา จนภัณฑารักษ์สาวต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาสีเข้มของดีไซเนอร์สาวสำรวจใบหน้าเรียวคมของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ "ปากดีจังนะคะ..." เอมิกากระซิบเสียงพร่า แววตาเปลี่ยนเป็นพินิจพิเคราะห์และซ่อนความเย้ายวนไว้ลึกๆ "ไม่รู้ว่าเวลาอยู่บนเตียง... จะยังฝีปากกล้าแบบนี้อยู่หรือเปล่า" รินรดาชะงักไปชั่ววินาที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างแรงด้วยความตกใจและระคนโกรธ เธอยกมือขึ้นเตรียมจะตวัดฝ่ามือลงบนแก้มเนียนของอีกฝ่ายเพื่อสั่งสอนความไร้มารยาทนั้น ทว่าในวินาทีที่ฝ่ามือเรียวกำลังจะเหินอากาศ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือน พร้อมกับเสียงก้องกังวานของประธานกรรมการบริหารที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะความชุลมุนนี้พอดี "เอมิกา! รินรดา! พวกคุณตกลงคอนเซปต์งาน 'อาทิตย์นี้ขอให้รักพังทลายในห้องจัดแสดง' ไปถึงไหนกันแล้ว? ทำไมหน้าตาถึงได้เคร่งเครียดกันขนาดนี้... หรือว่าพวกคุณกำลังจะฆ่ากันตายซะก่อนงานเริ่ม?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและเคมีที่ร้อนแรงในตอนแรกนี้ด้วยกันนะคะ!