ฟื้นตื่นในร่างที่ถูกทอดทิ้ง

"กินเข้าไปให้หมด! อย่าได้คิดว่าการที่ฉันให้ข้าวแกกินเพียงวันละมื้อ คือความเมตตาที่แกจะเอามาอ้างเพื่อขี้เกียจได้นะอีหลานอกตัญญู ถ้าวันนี้แกไม่รีบไปถางหญ้าที่ท้ายฟาร์มให้เสร็จก่อนตะวันตรงหัว ฉันจะฟาดให้หลังลายไม่ต่างจากแม่ของแกที่ตายไปแล้วเหมือนกัน!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของ 'ป้าสะใภ้หลิน' ดังขึ้นราวกับเสียงนกแร้งกรีดร้องยามจิกกินซากศพ ภัทราที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง พลันรู้สึกถึงความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับถูกรถบรรทุกสิบล้อทับซ้ำๆ ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอเริ่มไหลบ่าเข้ามาดั่งสายน้ำที่เขื่อนแตก แพทย์หญิงภัทรา... ผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์ฟื้นฟูวัย 35 ปี ที่เพิ่งสิ้นลมหายใจบนเตียงผ่าตัดจากการตรากตรำทำงานหนัก บัดนี้กลับมาอยู่ในร่างของเด็กสาววัย 18 ปี นามว่า 'หลินเยว่' ในยุคปี 1978 ร่างที่ผอมแห้งจนเห็นซี่โครง หิวโหย และถูกกดขี่จนไร้ทางสู้ในบ้านของญาติที่หวังฮุบมรดกฟาร์มร้างของพ่อแม่เธอ ภัทราลุกขึ้นนั่งช้าๆ ความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีเมื่อวานยังคงฝังลึกอยู่ในกล้ามเนื้อ เธอเหลือบมองจานข้าวที่มีแต่ข้าวต้มใสแจ๋วกับผักกาดดองเค็มจัดตรงหน้า ดวงตาเรียวคมของแพทย์หญิงหรี่ลง สายตาที่เคยอ่อนแสงบัดนี้กลับกลายเป็นความนิ่งลึกที่น่าเกรงขาม "ป้าครับ..." เสียงของเธอแหบพร่าแต่ทว่ากังวานหนักแน่น "ที่ดินผืนนั้น... มันเป็นชื่อของพ่อผม หรือเป็นชื่อของป้ากันแน่ครับ?" ป้าสะใภ้หลินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงหัวเราะอย่างลืมตัว "โอหัง! แกกล้าถามฉันแบบนี้งั้นรึ? แกมันก็แค่ตัวกินแรงที่คนในตระกูลหลินต้องเลี้ยงดูให้รอดตายไปวันๆ อย่าได้ปากดีให้มากนัก เดี๋ยวฉันจะตัดลิ้นแกทิ้งเสีย!" ภัทราไม่ตอบโต้ เธอเพียงแค่ตักข้าวต้มเย็นชืดเข้าปากช้าๆ การรักษากำลังกายคือสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ เธอสำรวจมิติจิตวิญญาณในห้วงความคิด—ฟาร์มมิติที่เธอเคยมีในฐานะแพทย์แผนจีนประยุกต์ยังคงอยู่ มันเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของเธอได้อย่างน่าอัศจรรย์ พืชสมุนไพรหายากที่เธอเคยปลูกและเครื่องมือทางการแพทย์อันทันสมัยยังคงรอคอยการเรียกใช้ ทันใดนั้น ประตูรั้วไม้เก่าๆ ก็ถูกผลักออกอย่างแรง จนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดม่อฮ่อมสีซีดจางก้าวเข้ามา เขามีไหล่กว้างและแววตาที่ดูดุร้ายราวกับสัตว์ป่า แต่เมื่อสายตาของเขาประสานเข้ากับใบหน้าซูบตอบของภัทรา ความแข็งกร้าวนั้นกลับมลายหายไป เหลือเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ 'ก้องภพ' ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมที่ใครๆ ต่างก็หวาดกลัว เดินตรงเข้ามาวางตะกร้าสานที่บรรจุไข่ไก่สดและปลาตัวโตลงบนแคร่ไม้ไผ่ "วันนี้ผมจับปลาจากลำธารหลังเขาได้มากเกินไป เลยเอามาแบ่งให้..." ก้องภพกล่าวเสียงเรียบ แต่สายตาของเขากวาดมองรอยช้ำบนต้นแขนของภัทราด้วยความโกรธจัดที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉย ป้าสะใภ้หลินเบิกตากว้างเมื่อเห็นไข่ไก่สด เธอรีบปรี่เข้าไปหมายจะแย่งชิง "อ้าว! ไอ้ก้อง แกเอามาให้คนขี้เกียจอย่างมันทำไมกัน! เอามาให้ฉันเก็บไว้ทำกับข้าวให้ลูกชายฉันกินไม่ดีกว่าหรือ..." "ถ้าท่านกล้าแตะต้องของชิ้นนี้แม้แต่นิ้วเดียว..." ก้องภพแทรกขึ้นมา น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบจนป้าสะใภ้ต้องถอยกรูด "อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่องที่ท่านทำกับเธอไว้นะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้า ภัทรมองแผ่นหลังกว้างของก้องภพด้วยความรู้สึกประหลาดใจ นี่ไม่ใช่แค่คนแปลกหน้า แต่เป็นคนที่ยอมยืนหยัดเคียงข้างเธอในวันที่ไม่มีใคร แม้กระทั่งในความทรงจำที่แตกสลายของร่างเดิม ชายคนนี้ก็คือคนที่แอบเอาอาหารมาวางไว้ที่ประตูหลังบ้านเสมอ ภัทราตัดสินใจแล้ว ว่าที่แห่งนี้จะไม่ใช่ที่ที่เธอจะถูกกดขี่อีกต่อไป เธอจะใช้ความรู้ทางการแพทย์และทรัพยากรในมิติ เปลี่ยนฟาร์มร้างแห่งนี้ให้กลายเป็นอาณาจักรที่ไม่มีใครหน้าไหนกล้าแตะต้อง ทว่า... ในจังหวะที่ก้องภพกำลังจะหันหลังกลับ ภัทราสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ เงามืดหลังต้นไม้ใหญ่ข้างรั้วบ้านมีชายฉกรรจ์สองคนในชุดเครื่องแบบที่คุ้นตาซุ่มมองอยู่ ทั้งสองคนกุมอาวุธไว้แน่น และสายตาของพวกมันไม่ได้มองไปที่ฟาร์ม แต่กลับจับจ้องไปที่ก้องภพราวกับนักล่าที่เจอเป้าหมายสำคัญ "ก้องภพ!" ภัทราตะโกนเรียกด้วยความลืมตัว ก่อนจะรีบคว้าข้อมือหนาของเขาไว้ "อย่าเพิ่งกลับ... ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะออกไปข้างนอกครับ!" ชายทั้งสองคนนั้นหันมามองตามเสียง ก่อนจะกระชากหน้ากากที่ปกปิดใบหน้าออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่คุ้นเคยจากบันทึกในอดีตที่ภัทราเคยผ่านตามาเมื่อครั้งยังเป็นแพทย์ทหาร—พวกเขาคือหน่วยล่าสังหารที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ผมขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของเรื่องราวนี้ และหวังว่าท่านจะรอติดตามตอนต่อไปที่ความลับของก้องภพกำลังจะถูกเปิดเผยนะครับ!