ศัสตราที่ไร้เงา

กลิ่นอายคาวเลือดบนคมกระบี่... ยังไม่จางหายไปจากความทรงจำของแผ่นดินนี้ด้วยซ้ำ ความเงียบงัน ณ ยอดเขาไร้ใจ ไม่ใช่ความสงบสุข หากแต่เป็นความกดดันอันหนักอึ้งที่พร้อมจะบดขยี้วิญญาณของผู้ที่อ่อนแอให้แหลกสลายเป็นธุลี ในดินแดนที่กฎแห่งฟ้าดินถูกผูกขาดโดยหมู่มหาเทพ ผู้ใดฝืนย่อมต้องรับทัณฑ์สวรรค์ แต่สำหรับบุรุษผู้ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าอารามศิลาโบราณ สายตาคู่นั้นหาได้มีความหวาดกลัวต่อเงาเงื้อมแห่งสวรรค์ไม่ ฉินมู่ไป๋ กวาดสายตามองผ่านม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมยอดเขา เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวไปตามกระแสลมปราณที่แปรปรวน ทั่วร่างของเขาแผ่ซ่านไอความเย็นเยือกของเคล็ดวิชากระบี่น้ำค้างแข็งออกมาอย่างไม่ปิดบัง ทุกย่างก้าวที่เขาสลักลงบนแผ่นศิลา ทิ้งรอยร้าวลึกรากับแผ่นดินกำลังร่ำไห้ เบื้องหน้าเขา คือประตูหินโบราณที่ปิดตายมานับพันปี และณ ใจกลางลานประลองหินผา ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะแรกฤดู กำลังนั่งหลับตาพริ้มอยู่บนดอกบัวน้ำแข็ง นางคือ "เซียนอวิ๋นจิน" ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งยอดเขาไร้ใจ ผู้ซึ่งถูกเล่าลือกันว่าหัวใจของนางถูกแช่แข็งด้วยกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ไร้ความรู้สึกมาเนิ่นนาน "ฉินมู่ไป๋ เจ้ากล้าดียังไงถึงเหยียบย่างขึ้นมายังเขตหวงห้ามแห่งนี้? รนหาที่ตายนัก!" เสียงใสราวกับกระดิ่งเงินท่ามกลางเหมันต์ แต่กลับเย็นชาจนบาดลึกถึงกระดูกดังขึ้นจากร่างของนางเซียนอวิ๋นจิน โดยที่เปลือกตาของนางยังไม่แม้แต่จะขยับเปิดขึ้น ปราณกระบี่อันไร้ลักษณ์พุ่งทะยานออกจากร่างของนางโดยพลัน ก่อตัวเป็นพายุหิมะขนาดย่อมที่หมุนวนด้วยเจตจำนงสังหารอันเข้มข้น กดดันให้บรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยว ฉินมู่ไป๋แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มที่ไร้พันธนาการ เขาไม่ได้ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว ร่างกายตั้งตรงดุจทวนเหล็กที่ปักตรึงอยู่กลางพายุ "กฎเกณฑ์สวรรค์ที่เจ้าเทิดทูน ได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากข้า... วันนี้ ข้า ฉินมู่ไป๋ หาได้มาเพื่อขอความเมตตา แต่มาเพื่อทวงถามความยุติธรรมด้วยคมกระบี่ในมือ!" สิ้นคำพูด ร่างของฉินมู่ไป๋ก็พุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าสีคราม ปราณกระบี่น้ำค้างแข็งแผดเผาความมืดมิดจนสว่างวาบ ประกายแสงสีฟ้าครามตัดผ่านความว่างเปล่า พุ่งตรงไปยังร่างของนางเซียนอวิ๋นจินด้วยความเร็วที่แม้แต่สายตาของเซียนแท้จริงยังยากจะจับทัน ดวงตาคู่งามที่ปิดสนิทมาตลอดลืมตาขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แววตาของเซียนอวิ๋นจินฉายประกายระยิบระยับดุจดวงดาวในคืนเหมันต์ แต่มันกลับว่างเปล่าและไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นางยกปลายนิ้วขึ้นวาดกลางอากาศเบาๆ แผ่นฟ้าและผืนดินรอบด้านพลلพลอยสั่นสะเทือน อักขระเวทสีทองนับพันปรากฏขึ้นขวางกั้นเบื้องหน้า ราวกับกำแพงแห่งสวรรค์ที่ไม่มีวันถูกทำลาย เปรี้ยง! การปะทะกันระหว่างปราณกระบี่น้ำค้างแข็งและอักขระเวทเซียนระเบิดออกเสียงสนั่นหวั่นไหว คลื่นกระแทกอันรุนแรงกวาดเอาต้นไม้ใบหญ้ารอบยอดเขาปลิวหายไปในพริบตา เศษหินและเกล็ดน้ำแข็งกระจายไปทั่วสารทิศ ท้องฟ้าเหนือยอดเขาไร้ใจแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาทมิฬ เมฆฝนคำรามก้องราวกับโกรธเกรี้ยวที่มนุษย์กล้าท้าทายอำนาจเบื้องบน ฉินมู่ไป๋ถอยหลังไปสามก้าว รอยเลือดสายหนึ่งไหลซึมออกจากมุมปากของเขา แต่แววตากลับยิ่งลุกโชนด้วยเพลิงอัคคีจิตวิญญาณแห่งเซียนที่ดุดันยิ่งกว่าเดิม เขาประสานมือจับด้ามกระบี่ในฝักแน่นขึ้นอีกครั้ง ปราณทั่วร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับศัสตราในมือ เซียนอวิ๋นจินมองดูบุรุษผู้ทะนงตนเบื้องหน้า หัวใจที่เคยสงบนิ่งดุจน้ำแข็งพันปีกลับกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นางสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยวและจิตวิญญาณที่ไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด ซึ่งเป็นสิ่งเดียวกับที่นางเคยโหยหามาตลอดชีวิตอันโดดเดี่ยวภายใต้เงาของสวรรค์ "เจ้าคนโง่..." เสียงของนางแผ่วเบาลงเล็กน้อย เจือความซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง "การฝืนลิขิตฟ้า... มีแต่ความตายเป็นเดิมพัน" "หากฟ้าดินไม่เมตตา ข้าก็จะใช้กระบี่นี้... ผ่าฟ้าคว่ำแผ่นดินเสีย!" ฉินมู่ไป๋ตะโกนก้อง ทันใดนั้น กระบี่น้ำค้างแข็งในมือก็เปล่งประกายแสงเจิดจ้าเสียดฟ้า อุณหภูมิลดฮวบลงจนหยาดน้ำค้างกลางอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งคมกริบ นับล้านเล่มลอยเคว้งคว้างอยู่รอบตัวเขา พร้อมที่จะพุ่งทะยานออกไปสังหารทุกสิ่งที่ขวางหน้า ทว่า ในวินาทีที่ฉินมู่ไป๋กำลังจะชักกระบี่ออกจากฝักเพื่อเผด็จศึก เสียงระฆังโบราณจากยอดเขาสูงสุดที่ไม่มีใครเคยไปถึง ก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นสามครั้งซ้อน... *ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!* พร้อมกันนั้น ร่างเงาดำลึกลับในอาภรณ์คลุมศีรษะสีทองอร่าม ก็ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติกลางอากาศอย่างไร้ซุ่มเสียง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทคนฟังจนแทบสิ้นสติ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... แต่พวกเจ้าคงลืมไปแล้วกระมัง ว่าวันนี้... คือวันที่ทัณฑ์สวรรค์จะลงทัณฑ์ผู้ทรยศทั้งคู่พร้อมกัน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันหนาวเหน็บนี้ด้วยกันนะคะ