เทคโอเวอร์สนามบินส่วนตัว

"ถ้าพวกแกคิดว่าเงินสิบล้านจะซื้อความเงียบของฉันได้... แกคงประเมินค่าความพินาศของตัวเองต่ำเกินไปแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทของเหนือฟ้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดข้อของห้องรับรองวีไอพี ภายในอาคารผู้โดยสารส่วนบุคคลของสนามบินนานาชาติ บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีความกดดันที่หนักหน่วงจนทำให้ 'เสี่ยบูรพา' เจ้าพ่อมาเฟียผู้คุมสัมปทานขนส่งทางอากาศถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดซึมตามไรผม ทั้งที่ห้องนี้เปิดเครื่องปรับอากาศไว้จนเย็นเยียบ เบื้องหลังของเหนือฟ้าคือมินตรา หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาอ่อนผู้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ สายตาของเธอมองตรงไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคนที่ยืนขวางประตูทางออกด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย ความไว้วางใจและความรักที่เธอมอบให้ชายหนุ่มผู้นี้ กลายเป็นเกราะคุ้มกันอันแข็งแกร่งที่สุดในชีวิตของเธอ "แกเป็นใครกันแน่ไอ้หนู! รู้ไหมว่ารันเวย์และเครื่องบินเจ็ตทุกลำที่จอดอยู่ข้างนอกนั่น... เป็นของบริษัทกงสีตระกูลฉัน!" เสี่ยบูรพาตะคอกเสียงกร้าว พยายามกลบเกลื่อนความหวาดหวั่นที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกด้วยการขู่ขวัญ เหนือฟ้าไม่แม้แต่จะปรายตาแลชายวัยกลางคนตรงหน้า เขาก้มลงมองหน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงที่เชื่อมต่อกับระบบเลเวลอัปหมื่นล้าน นิ้วเรียวยาวกดหน้าจอเพียงสามครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกก็ดังขึ้นก้องห้อง [ติ๊ง! ยืนยันคำสั่งซื้อกิจการ "สนามบินพาณิชย์และคลังสินค้าบูรพาโฮลดิ้ง" สำเร็จ] [ยอดหักบัญชี: 4,500,000,000 บาท] [สถานะปัจจุบัน: ท่านได้กลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ 100% และเป็นเจ้าของสิทธิ์ขาดเหนือพื้นที่สนามบินทั้งหมดเรียบร้อยแล้วครับ] มุมปากหยักของเหนือฟ้ากระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำนาจเหนือชั้น ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีมองตรงไปยังเสี่ยบูรพา ชายหนุ่มค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นประสานสายตากับอีกฝ่ายอย่างท้าทาย "ตอนนี้... เครื่องบินทุกลำ รันเวย์ทุกตารางเมตร และแม้แต่เก้าอี้ที่แกกำลังนั่งอยู่ เป็นของผมแล้วครับเสี่ย" คำพูดเพียงไม่กี่คำแต่กลับมีน้ำหนักราวนำ้ทับถมลงบนอกของเสี่ยบูรพา ร่างท้วมของเจ้าพ่อมาเฟียถึงกับทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับเก้าอี้ ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เขารู้จักมูลค่าของสนามบินแห่งนี้ดี มันไม่ใช่แค่หลักร้อยล้าน แต่มันคืออาณาจักรธุรกิจการบินมูลค่าหลายพันล้านที่สร้างรายได้มหาศาลให้แก่ตระกูลของเขามานานหลายทศวรรษ แต่วันนี้... มันถูกกวาดซื้อด้วยเงินสดในพริบตาเดียวโดยชายหนุ่มที่เขาเคยดูถูกว่าเป็นแค่ไอ้หนูเบี้ยล่าง "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! แกใช้เส้นสายไหนวะ!" เสี่ยบูรพาแผดเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง สัญชาตญาณดิบของมาเฟียสั่งให้เขาหันไปตบโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น "ไอ้พวกเวร! ยืนบื้ออยู่ทำไมวะ! ชักปืนออกมาจัดการมันสิโว้ย!" สิ้นเสียงคำสั่ง ลูกน้องชุดสูทสีดำนับสิบคนที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบห้องต่างควักอาวุธปืนสั้นออกมาจากเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว ปลายกระบอกปืนนับสิบกระบอกหันตรงมายังเหนือฟ้าและมินตราในทันที บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ เสียงกลไกขึ้นลำกล้องดังแกร๊ก ๆ ประสานกันชวนให้ขนหัวลุก แต่มินตราไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือน เธอขยับเข้าไปยืนแนบชิดเหนือฟ้า มือเรียวบางเอื้อมไปกุมมือหนาของชายหนุ่มไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านถึงกัน ทำให้เธอรับรู้ได้ถึงความมั่นคงที่ไร้ขีดจำกัดจากชายผู้เป็นดั่งดวงใจ เหนือฟ้าถอนหายใจออกมาเบา ๆ ราวกับกำลังมองดูเด็กน้อยกำลังเล่นสนุก เขามิได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย มืออีกข้างยังคงถือสมาร์ทโฟนไว้อย่างสบาย ๆ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ดังก้องไปทั่วห้อง "ก่อนที่พวกแกจะเหนี่ยวไก... ฉันแนะนำให้ดูหน้าจอโทรศัพท์ของนายพลกรด เสียก่อนนะครับ" คำพูดของเหนือฟ้าทำให้มือปืนทุกคนชะงัก ชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่เป็นหัวหน้าชุดถึงกับขมวดคิ้วแน่น ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งในกระเป๋าของลูกน้องคนสนิทของเสี่ยบูรพาก็แผดเสียงดังลั่นขึ้น ท่ามกลางความตึงเครียด ลูกน้องคนดังกล่าวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าจากผู้มีอิทธิพลสูงสุดในกองทัพภาคเหนือ นายพลกรด ผู้ให้ท้ายตระกูลบูรพามาโดยตลอด "รับสิครับ... เปิดสปีกเกอร์โฟนให้เจ้านายของพวกแกฟังด้วย" เหนoresizingฟ้าผายมือพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มสุภาพ ลูกน้องคนนั้นรีบกดรับและเปิดลำโพงทันทีด้วยความกลัว เสียงตวาดเกรี้ยวกราดดังลอดออกมาจากปลายสายทันทีโดยไม่ต้องรอให้ใครเอ่ยทักทาย "ไอ้พวกโง่! พวกแกไปหาเรื่องใครวะ! ตอนนี้สำนักงานใหญ่สั่งปลดฉันออกจากตำแหน่งแล้ว! สนามบินถูกยึดโดยกองทุนส่วนบุคคลระดับโลก และคำสั่งด่วนที่สุดจากเบื้องบนคือ... ให้จับกุมตระกูลบูรพาทั้งหมดฐานฟอกเงินและก่อการร้ายสากล! ใครขัดขืนยิงทิ้งได้ทันที!" ติ๊ด! สายถูกตัดไปพร้อมกับความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องรับรองจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ อาวุธปืนในมือของลูกน้องมาเฟียเริ่มสั่นเทา ความฮึกเหิมเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจเมื่อตระหนักได้ว่า พวกเขากำลังต่อกรกับอำนาจที่อยู่เหนือกว่ากฎหมายและยิ่งใหญ่เกินกว่าจะจินตนาการได้ เหนือฟ้าก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงสง่าแผ่ไอเย็นชาออกมาจนกลุ่มมือปืนต้องถอยกรูดโดยอัตโนมัติ เขาหยุดยืนตรงหน้าเสี่ยบูรพาที่บัดนี้มีสภาพไม่ต่างอะไรกับสุนัขจนตรอก "ธุรกิจการบินของตระกูลแก ล่มสลายภายในเวลาสามนาที... รู้สึกอย่างไรบ้างครับ?" เหนือฟ้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เสี่ยบูรพาน้ำตาคลอเบ้า ร่างกายสั่นเทาด้วยความสิ้นหวัง เขาอ้าปากพะงาบ ๆ ทว่าไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาได้นอกจากเสียงครางฮือในลำคอ ชายหนุ่มผู้เคยยิ่งใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้ บัดนี้ต้องมาคุกเข่าลงแทบเท้าของคนที่เขาเคยเหยียดหยาม มินตรามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความเคารพรักและความศรัทธาที่เธอมีต่อเหนือฟ้าพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เขาไม่ใช่แค่อดีตหนุ่มส่งพัสดุที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว แต่เขาคือราชาผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้อย่างแท้จริง ทว่า ในขณะที่สถานการณ์ทุกอย่างกำลังอยู่ภายใต้การควบคุม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคารสนามบิน ไฟภายในห้องดับวับลงเหลือเพียงแสงไฟสำรองสีส้มกะพริบไหว ประตูห้องรับรองถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของบอดี้การ์ดส่วนตัวของเหนือฟ้า สีหน้าของอีกฝ่ายตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดจนผิดวิสัย "ท่านครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" บอดี้การ์ดหนุ่มละล่ำละลักรายงาน "เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวไม่ทราบฝ่าย ลำเลียงกำลังพลติดอาวุธหนักนับร้อยนาย กำลังโรยตัวลงมาบนรันเวย์หลัก และ... และมีบุคคลปริมาณมากในชุดสูทสีขาวก้าวลงมาจากเครื่องครับ!" เหนือฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อยเป็นครั้งแรก ดวงตาคมกริบหันไปมองนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นลานจอดเครื่องบินได้อย่างชัดเจน ท่ามกลางแสงไฟสนามบินที่กะพริบ ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีขาวบริสุทธิ์ ปักลวดลายหรูหราด้วยด้ายทองคำ ก้าวเดินลงมาจากบันไดเฮลิคอปเตอร์ด้วยท่าทางเย่อหยิ่งและคุ้นเคย ใบหน้างดงามที่ผ่านการแต่งแต้มมาอย่างประณีตนั้นฉายแววตื่นตระหนกและร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด เธอคือ 'พิมพิลา' แฟนเก่าตัวร้ายผู้ทิ้งเขาไปหาความสุขสบายกับเศรษฐีใหม่ แต่ในตอนนี้ เธอกลับยืนอยู่ท่ามกลางดงกระบอกปืนของกองกำลังปริมาณมหาศาล และกำลังวิ่งตรงมายังอาคารหลังนี้ด้วยลมหายใจหอบถี่ เหนือฟ้ามองภาพนั้นนิ่ง ๆ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นอีกครั้งด้วยแววตาที่ล้ำลึกเกินกว่าจะคาดเดา ก่อนที่ประตูห้องรับรองจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างของพิมพิลาพุ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยสภาพที่ผมเผ้ากระเซิงและเนื้อตัวสั่นเทา "เหนือฟ้า... ช่วยฉันด้วย! บริษัทของสามีฉันล้มละลายแล้ว... และพวกมันกำลังตามล่าฉัน!" พิมพิลาส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนพร้อมกับพยายามจะโผเข้ามากอดแขนของชายหนุ่มตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" เสมอมานะครับ