หอพักนี้ทำไมเงียบแปลกๆ

"อย่าถามว่าผีมีจริงไหม แต่ช่วยถามฉันทีว่าน่านคนนี้จะมีชีวิตรอดไปจนจบเทอมหรือเปล่า" น่านบ่นพึมพำกับตัวเองขณะลากกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ผ่านโถงทางเดินที่เงียบเชียบเสียจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจเต้นโครมครามของตัวเอง กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นน้ำยาถูพื้นจางๆ ตลบอบอวลอยู่ในอากาศที่นิ่งสนิทราวกับเวลาในหอพักเก่าแก่แห่งนี้ถูกหยุดไว้ตั้งแต่นศ.รุ่นเดอะยังไม่เกิด เขาหยุดยืนอยู่หน้าห้อง 405... ห้องที่อยู่ติดกับ 'ห้องนั้น' ห้อง 404 ป้ายเลขห้องสีทองเหลืองที่เริ่มหมองคล้ำดูแปลกตากว่าห้องอื่น มันไม่ได้เงียบสงบเหมือนห้องข้างๆ แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนมีสายตานับร้อยคู่จ้องมองผ่านรอยแยกของประตูไม้บานเก่า น่านกลืนน้ำลายลงคอ พยายามทำหน้านิ่งสนิทตามนิสัยส่วนตัวที่ใช้ปกปิดความสั่นกลัว แต่ทว่ามือที่ถือลูกกุญแจกลับสั่นระริกจนมันกระทบกับประตูห้อง 405 เกิดเสียงดัง 'เคร้ง' น่าใจหาย "มาอยู่หอใหม่ทั้งที ทำไมต้องได้อยู่ติดห้องที่ใครเขาก็ลือกันว่าเฮี้ยนที่สุดในมหาลัยด้วยนะน่านเอ๊ย..." "ลืออะไรเหรอครับ? ลือว่าคนข้างห้องหล่อจนน่ากลัว หรือลือว่าห้อง 404 มีคนทำของอร่อยจนกลิ่นโชยไปถึงห้องคุณ?" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาน่านสะดุ้งสุดตัวจนกระเป๋าเดินทางล้มพับลงกับพื้น ร่างโปร่งรีบหันขวับไปมอง เจ้าของเสียงคือชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตยับๆ ที่ดูเหมือนเพิ่งตื่นนอน ทรงผมยุ่งเหยิงขัดกับดวงตาคมกริบที่ดูรู้ทันไปเสียทุกอย่าง ในมือเขามีกล้องฟิล์มตัวเก่าห้อยคออยู่ "คุณเป็นใคร?" น่านถามเสียงแข็ง พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด "คิมครับ... อยู่ห้อง 406" ชายหนุ่มขยับยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่คนมองก็รู้ว่าไอ้นี่มันต้อง 'เต๊าะ' เก่งแน่ๆ เขาเดินเข้ามาใกล้จนน่านต้องถอยกรูดไปติดประตู "เห็นหน้าตื่นๆ แบบนี้ สงสัยคงเพิ่งได้ยินเรื่องห้อง 404 มาสินะครับ? บอกก่อนนะ อย่าไปเชื่อข่าวลือมาก... เพราะถ้าผีห้องนั้นจะดุ ก็คงไม่ดุเท่าผมเวลาหิวข้าวหรอก" "ไม่ขำนะครับ" น่านกดเสียงต่ำ "ผมก็ไม่ได้ตั้งใจให้ขำครับ ผมตั้งใจให้คุณมองหน้าผม... แล้วเลิกกลัวกำแพงปูนเย็นๆ นั่นสักที" คิมพูดพลางยกกล้องขึ้นเล็งมาที่น่าน "ขยับไปทางซ้ายนิดนึง แสงตรงโถงนี้มันตกกระทบตาคุณสวยดี ผมขอเก็บภาพไว้หน่อยนะครับ เดี๋ยวถ้าคืนนี้คุณเกิดโดนผีห้อง 404 ลากไปสิงจริงๆ ผมจะได้มีรูปไว้ดูต่างหน้า" "คนบ้าอะไรแช่งเพื่อนบ้านตั้งแต่วันแรก!" น่านแยกเขี้ยวใส่ อีกฝ่ายหัวเราะร่วนท่ามกลางบรรยากาศวังเวง "เอาน่า... ถ้ากลัวมาก ก็มาเคาะห้อง 406 ได้ตลอด 24 ชั่วโมงนะครับ ผมเปิดประตูรอเสมอ... หรือถ้ากลัวจนนอนไม่ได้จริงๆ จะให้ผมไปเฝ้าหน้าห้อง หรือเข้าไปเฝ้าในห้องก็ยินดีนะ" "เพ้อเจ้อ!" น่านเบือนหน้าหนี รีบไขกุญแจห้องตัวเองด้วยความรวดเร็ว "เดี๋ยวสิ" คิมทักขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนน่านต้องชะงัก "ไม่ได้จะแช่งนะ แต่ถ้าได้ยินเสียงกุกกักจากห้อง 404 ตอนตีสาม... อย่าเปิดประตูออกมาดูเด็ดขาด" น่านชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นปราดไปตามสันหลัง เขาไม่ได้หันกลับไปตอบ แต่รีบมุดเข้าห้องตัวเองแล้วล็อกกลอนแน่นหนา เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง หอบหายใจถี่ด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ หอพักนี้มันเงียบเกินไป... เงียบจนเหมือนห้อง 404 กำลังส่งเสียงกรีดร้องผ่านกำแพงมาถึงหูเขา เขานั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กดูแชตกลุ่มเพื่อนเพื่อหาความบันเทิงมากลบความกลัว แต่ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมาจากผนังห้องด้านที่ติดกับห้อง 404 *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงคล้ายของหนักถูกลากไปกับพื้นไม้ น่านตัวแข็งทื่อ เขาไม่กล้าขยับตัว ทว่าในขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ก็ดังขึ้นรัวๆ มันเป็นแชตจากบัญชีที่ไม่ได้เมมชื่อไว้ แต่รูปโปรไฟล์คือรูปถ่ายมุมเสยของน่านเมื่อครู่นี้ที่ยืนทำหน้าตาตื่นอยู่หน้าห้อง [คิม 406: อย่าเพิ่งปิดไฟนะครับ] [คิม 406: ผมเห็นนะ ว่าคุณกำลังแอบฟัง... แต่คนที่แอบฟังอยู่ไม่ได้มีแค่เราสองคน] [คิม 406: มีคนยืนอยู่ข้างหลังคุณ... อย่าเพิ่งหันไปนะ] นิ้วของน่านสั่นเทาจนแทบทำโทรศัพท์หลุดมือ เขายังไม่ทันได้พิมพ์ตอบ หัวใจก็แทบหยุดเต้นเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่รินรดอยู่บนต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบเบาหวิวที่ดังขึ้นมาจากในห้องของเขาเอง... "ช่วยเปิดประตูให้... หน่อยได้ไหม?" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกไปกับการเปิดปมปริศนาในหอพักหลอนๆ นี้ไปกับน่านและนายคิมนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ