ศัตรูในเงามืด

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและฝุ่นผงถ่านหินคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูกจนแสบขัด มันไม่ใช่กลิ่นที่ควรจะหลงเหลืออยู่ในชั้นใต้ดินของหอสมุดโบราณแห่งมหาวิทยาลัยบูรพาเลยแม้แต่น้อย อคินขยับกรอบแว่นสายตาด้วยนิ้วชี้อย่างเคยชิน เลนส์ใสสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มสลัว เผยให้เห็นเส้นตารางข้อมูลสีฟ้าจางๆ ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศด้วยระบบ ‘ตาแห่งความจริง’ ค่าพลังสมาธิของเขาในตอนนี้ป้วนเปี้ยนอยู่ที่ระดับ 74 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งถือว่าค่อนข้างต่ำสำหรับการวิเคราะห์ร่องรอยพลังงานระดับสูงในพื้นที่ปิดตายเช่นนี้ เบื้องหน้าของเขาคือรอยแยกขนาดเท่าฝ่ามือบนผนังอิฐมอญโบราณ รอยแยกนั้นไม่ได้เกิดจากกาลเวลาหรือความชื้น แต่มันเกิดจากแรงกดมหาศาลของพลังงานควอนตัมที่บิดเบี้ยว จนทำให้โครงสร้างของมิติบริเวณนี้บางลงราวกับกระดาษสา "ระวังตัวหน่อยครับอคิน รอยแยกตรงนั้นมีความหนาแน่นของอนุภาคแปลกปลอมสูงเกินกว่าค่ามาตรฐานของโลกเราถึงเจ็ดร้อยเท่า ถ้าคุณก้าวเท้าขวาเข้าไปอีกแค่เซนติเมตรเดียว แรงดึงดูดระดับจุลภาคอาจจะฉีกร่างของคุณออกเป็นชิ้นๆ ก่อนที่ระบบจะทันได้ประมวลผลคำเตือนเสียอีก" เสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความกังวลเจืออยู่ในทีดังขึ้นจากด้านหลัง ดร.รินรดาในชุดเสื้อคลุมกันเปื้อนสีขาวที่มักจะสวมทับชุดทำงานเสมอ กำลังก้มตัวลงใช้อุปกรณ์ตรวจวัดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าทรงกระบอกจ่อเข้ากับรอยแยกนั้น เส้นผมสีดำสนิทที่รวบไว้หลวมๆ ลู่ลงตามแรงโน้มถ่วง เผยให้เห็นต้นคอขาวเนียนและร่องรอยอักขระโบราณจางๆ ที่มักจะเรืองแสงขึ้นมาทุกครั้งที่เธอใช้สมาธิขั้นสูง อคินเหลือบมองอาจารย์สาวผู้มีเบื้องหลังลึกลับคนนี้แวบหนึ่ง เขารู้ดีว่าความรู้ของเธอนั้นกว้างขวางเกินกว่าขอบเขตของนักฟิสิกส์ทั่วไป ยิ่งไปกว่านั้น เงาของเธอ... ในบางมุมที่แสงไฟตกกระทบอย่างประหลาด มันมักจะทอดตัวไปในทิศทางที่สวนทางกับแหล่งกำเนิดแสงเสมอ "ผมระวังตัวอยู่แล้วครับอาจารย์ แต่ดูเหมือนว่า... เราจะไม่ใช่แขกกลุ่มแรกที่มาเยือนรอยแยกนี้" อคินย่อตัวลง ใช้ปลายปากกาเหล็กเขี่ยเศษวัสดุชิ้นเล็กๆ ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาพิจารณา มันคือเศษโลหะทรงกลมขนาดเท่าเหรียญบาท ผิวเรียบเนียนไร้รอยต่อ และที่สำคัญที่สุด ตรงกลางสลักสัญลักษณ์รูป ‘กลุ่มดาวเนบิวลา’ ที่ถูกล้อมรอบด้วยวงแหวนเฟืองจักรกลสามวง เป็นสัญลักษณ์ที่เขาไม่เคยเห็นในฐานข้อมูลอาชญากรรมใดๆ ของโลกใบนี้มาก่อนเลย [ติ๊ง! ตรวจพบวัตถุต้องสงสัย: เหรียญตราสัญลักษณ์ ‘เนบิวลา’ (Nebula Syndicate)] [ระดับภัยคุกคาม: S - สูงมาก] [คำอธิบาย: สัญลักษณ์ขององค์กรลับข้ามมิติที่ทำหน้าที่เก็บกวาด บิดเบือน และลบเลือนหลักฐานการเชื่อมต่อระหว่างโลก เป้าหมายของพวกเขาคือการขัดขวางการเข้าถึงความจริงของ ‘ผู้แสวงหา’ ทุกราย] [คำแนะนำจากระบบ: ถอยร่นในระยะ 50 เมตรทันที องค์กรนี้ไม่ได้เจรจา พวกเขาใช้ความตายเป็นเครื่องมือในการปิดปาก] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในโสตประสาท น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ของมันกลับทำให้หัวใจของอคินเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นตัว ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นของนักสืบที่ได้กลิ่นอายของคดีใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้พรม "เนบิวลา..." อคินพึมพำกับตัวเองเบาๆ "คุณว่าอะไรนะอคิน?" ดร.รินรดาเงยหน้าขึ้นจากเครื่องมือวัด แววตาคู่สวยฉายแววตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นชื่อที่สลักอยู่บนเหรียญในมือของชายหนุ่ม สีหน้าของอาจารย์สาวเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา จากความสงสัยกลายเป็นความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "คุณ... ไปเอาเหรียญนี้มาจากไหน?" "มันตกอยู่ตรงมุมเสานั้นครับอาจารย์ ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนเพิ่งเดินจากไปก่อนที่เราจะมาถึงไม่ถึงสิบนาที" อคินตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องใต้ดินที่มืดมิด ทันใดนั้นระบบ ‘ตาแห่งความจริง’ ก็กะพริบถี่รัว เส้นตารางสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน บ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ "เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้..." รินรดารีบคว้าข้อแขนของอคินด้วยแรงที่มากกว่าผู้หญิงทั่วไปจะทำได้ สีหน้าของเธซีดเผือด "พวกมันไม่ได้แค่คอยขัดขวาง... แต่พวกมัน ‘ล่า’ คนที่เข้าใกล้ความลับนี้มานานนับทศวรรษแล้ว" ทว่า... สายเกินไปเสียแล้ว *คลิก!* เสียงกลไกบางอย่างดีดตัวดังขึ้นมาจากความมืดเบื้องบน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสคู่ที่กำลังก้าวลงมาตามบันไดหินทีละขั้นอย่างเป็นจังหวะ ราวกับทหารรับจ้างที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน แสงไฟฉายแรงสูงสาดส่องลงมากวาดไปทั่วห้องใต้ดิน บีบให้ทั้งสองต้องถอยร่นเข้าไปชิดผนังอิฐที่มีรอยแยกมิติอยู่ด้านหลัง อคินขยับตัวไปยืนบังร่างของอาจารย์สาวไว้ครึ่งหนึ่ง มือขวาเอื้อมไปจับด้ามเหล็กพับที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ต สมองแล่นเร็วจี๋เพื่อคำนวณหาทางหนีทีไล่ ทว่าอัตราการเต้นของหัวใจกลับคงที่อย่างน่าประหลาด เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นขอบบันไดลงมา ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกซีกบังด้วยหน้ากากโลหะเรียบๆ ที่ไม่มีแม้แต่ช่องมอง ทว่าสิ่งที่ทำให้อคินต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะอาวุธปืนพกติดกระบอกเก็บเสียงที่อีกฝ่ายถืออยู่ แต่เป็นเพราะสัญลักษณ์บนปกเสื้อของมัน... เป็นรูป ‘เนบิวลา’ เช่นเดียวกับเหรียญในมือของเขา "ดร.รินรดา... และเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาจากตระกูลที่ถูกลืม" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าราวกับถูกสังเคราะห์ผ่านเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ดังลอดออกมาจากหลังหน้ากาก "นายท่านรอพวกคุณมานานพอแล้ว ได้เวลาปิดฉากการสืบสวนที่ไร้สาระนี่เสียที" ปากกระบอกปืนสีดำสนิทเล็งตรงมาที่หน้าผากของอคินอย่างแม่นยำ ไม่มีบทสนทนาต่อรอง ไม่มีคำเตือนเพิ่มเติม นิ้วชี้ของมือสังหารกำลังจะเหนี่ยวไกในเสี้ยววินาทีนี้ [ติ๊ง! เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: สกิลต้านทานความตาย (Passive) ถูกกระตุ้นชั่วคราว] [คำเตือน: บุคคลเบื้องหน้าไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็น ‘ผู้ดูแลเงา’ ระดับ 4 พลังชีวิตของคุณอยู่ในจุดวิกฤต] [ทางเลือกที่ 1: ยอมจำนนและส่งมอบบันทึก] [ทางเลือกที่ 2: ใช้รอยแยกมิติด้านหลังเพื่อหลบหนี (ความเสี่ยง:สูญหายในห้วงเวลา 85%)] [ทางเลือกที่ 3: ...] ก่อนที่ข้อความแจ้งเตือนทางเลือกที่สามจะปรากฏขึ้นจนจบ จู่ๆ มือเรียวเย็นเฉียบของดร.รินรดาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของอคิน แรงผลักมหาศาลที่เต็มไปด้วยพลังงานความร้อนวูบวาบพุ่งทะลักออกมาจากฝ่ามือของเธอ จนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่น "อคิน... หลับตาลงแล้วก้าวตามฉันมา!" รินรดาตะโกนลั่น พร้อมกับกระชากร่างของชายหนุ่มพุ่งตรงเข้าหารอยแยกมิติที่กำลังคำรามด้วยเสียงประหลาดราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังหิวกระหาย โดยไม่รอฟังคำตอบจากเขาแม้แต่น้อย แสงสีขาวสว่างวาบจนแสบตา กลืนกินร่างของทั้งสองหายวับไปในพริบตา ก่อนที่กระสุนนัดแรกจะพุ่งทะลุผ่านความว่างเปล่าไปปักลงบนผนังอิฐด้านหลังอย่างเฉียดฉิว เมื่อแสงสีขาวจางหายไป ความเงียบงันก็กลับมาปกคลุมห้องใต้ดินอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า... และรอยยิ้มเย็นเยียบที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากโลหะของมือสังหารแห่งเนบิวลา --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ