ถูกไล่ออกและระบบเริ่มต้น

“นี่คือซองขาว... และนี่คือเศษเงินชดเชยที่บริษัทเมตตาให้คุณ รวินท์ ไสหัวออกไปจากที่นี่เสีย ก่อนที่ฉันจะเรียกให้รปภ. มาลากคุณไปทิ้งที่ถังขยะหลังตึก!” เสียงแหลมสูงของ ‘เกริกชัย’ หัวหน้าแผนกผู้กุมอำนาจในมือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของออฟฟิศ ร่างท้วมของเขาโยนซองเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานของรวินท์จนฝุ่นฟุ้งกระจาย ดวงตาที่ฉาบด้วยความสมเพชจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น รวินท์เงยหน้าขึ้น ช้าๆ นัยน์ตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความซื่อสัตย์และหยาดเหงื่อแรงงาน บัดนี้กลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาไม่ได้มองซองเงินที่น่าอัปยศนั่น แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่เคยเรียกตัวเองว่า ‘หัวหน้า’ ด้วยรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งอ่านไม่ออก “โครงการโปรเจกต์ระดับพันล้านที่ผมทำมาตลอดสามปี... กลับกลายเป็นของขวัญเลื่อนตำแหน่งให้คุณเพียงเพราะผมไม่มีเส้นสายงั้นหรือครับ?” รวินท์เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบ “โลกธุรกิจไม่มีคำว่าความยุติธรรม มีแต่คำว่าใคร ‘เหนือกว่า’!” เกริกชัยหัวเราะร่า ก่อนจะหันไปทางเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ที่ต่างก้มหน้าก้มตา “ใครเห็นด้วยบ้างว่าไอ้เด็กนี่มันไม่มีค่าอะไรนอกจากเบี้ยล่าง?” ไม่มีใครกล้าสบตา ทุกคนเลือกที่จะก้มหน้าเพื่อรักษาเก้าอี้ของตนไว้ รวินท์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขารวบรวมข้าวของเพียงน้อยนิดลงในกล่องกระดาษ ก่อนจะเดินผ่านหน้าเกริกชัยไปหยุดตรงประตูทางออก “จำวันนี้ไว้ให้ดีนะครับเกริกชัย” รวินท์กระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูอีกฝ่าย “เพราะเมื่อผมกลับมาอีกครั้ง... จะไม่ใช่แค่เก้าอี้ของคุณที่จะพังทลาย แต่คือทั้งตระกูลที่หนุนหลังคุณอยู่” เขาเดินออกมาจากตึกสูงระฟ้า ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา กระทบกับหยดน้ำตาที่ไหลรวมกับสายฝนบนใบหน้าของ ‘ลินิน’ หญิงสาวผู้เป็นดั่งแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตที่ยืนรอเขาอยู่ตรงป้ายรถเมล์ “รวินท์... เราจะทำยังไงกันต่อคะ?” ลินินโผเข้ากอดเขาแน่น ร่างบางสั่นสะท้าน เธอคือดีไซเนอร์สาวผู้มีความสามารถล้นเหลือ แต่ต้องมาร่วมชะตากรรมตกต่ำไปกับเขาเพียงเพราะคำว่าซื่อสัตย์ รวินท์กอดเธอไว้แน่น ความแค้นในใจปะทุราวกับลาวาที่รอวันระเบิด ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงประหลาดดังขึ้นในหัวของเขา—เสียงที่เปลี่ยนชะตาชีวิตมนุษย์คนหนึ่งไปตลอดกาล [ตรวจพบความปรารถนาอันแรงกล้า... ระบบ ‘มหาเศรษฐีล้างโลก’ ได้รับการปลุกให้ตื่น!] [ภารกิจแรก: ก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งความยากจนและสั่งสอนสุนัขรับใช้ที่ไร้สมอง] [บัญชีธนาคารปลายทาง: **********999 ได้รับการโอนเงินเข้าสู่ระบบ 1,000,000,000 บาท! เริ่มต้นใช้จ่ายภายใน 1 ชั่วโมง มิเช่นนั้น... หัวใจของคุณจะหยุดเต้น!] ตัวเลขในแอปพลิเคชันธนาคารบนมือถือของรวินท์เด้งขึ้นมาจนเขาสะดุดลมหายใจ มือของเขาสั่นระริก ลินินสังเกตเห็นความผิดปกติจึงเงยหน้าขึ้นมอง “รวินท์... เป็นอะไรไปคะ?” รวินท์เปลี่ยนแววตาจากความสิ้นหวัง เป็นความเหี้ยมเกรียมที่แม้แต่ปีศาจยังต้องหวาดกลัว เขาคว้ามือลินินแน่น “ลินิน... ไปกับผม เราจะไปซื้อร้านเสื้อผ้าหรูหราที่เพิ่งไล่เราออกจากหน้าร้านเมื่อเช้านี้กัน” เขากดโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งได้รับสายแจ้งเตือนจากธนาคารยักษ์ใหญ่ “สวัสดีครับ ผมต้องการโอนเงินซื้อกรรมสิทธิ์ตึกบริษัทที่ผมเพิ่งถูกไล่ออกมาเมื่อกี้ รวมถึงกิจการทั้งหมดในเครือ... ใช่ครับ ผมมีเงินสดพร้อมโอนเดี๋ยวนี้!” เสียงของเขาสั่นสะท้านไปด้วยอำนาจที่เพิ่งครอบครอง ทันใดนั้น รถโรลส์-รอยซ์สีดำสนิทห้าคันก็แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็ว ชายชุดสูทดำนับสิบคนก้าวลงมาโค้งคำนับต่อหน้าคนทั้งคู่ ประตูรถคันกลางเปิดออก เผยให้เห็นทนายความอาวุโสที่ถือเอกสารชุดใหญ่ “คุณรวินท์ครับ... นี่คือสัญญาการเข้าซื้อกิจการทั้งหมดของคุณ ขอเพียงแค่คุณประทับลายนิ้วมือ ทุกอย่างที่เป็นของศัตรูของคุณ จะกลายเป็นกรงขังที่พวกมันไม่มีวันหนีพ้น!” รวินท์แสยะยิ้มให้กับฟ้าฝนที่กำลังตกลงมา นี่คือจุดเริ่มต้นของการล้างแค้น และศัตรูรายแรก... กำลังจะได้รับบทเรียนที่สาสมที่สุดในชีวิต หวังว่ารี้ดที่น่ารักจะสนุกและร่วมเดินทางไปกับรวินท์และลินินในบทต่อไปนะคะ จากใจ... ต้นไม้ริมระเบียงค่ะ