บันทึกที่ถูกลืม

"ผมยืนยันว่าโครงการนี้ต้องการความเป็นมืออาชีพ ไม่ใช่แค่นักวิชาการที่เก่งแต่ทฤษฎีบนกระดาษ แต่ต้องเป็นคนที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความตายภายใต้ชั้นดินที่ฝังกลบความลับของกาลเวลาเอาไว้" น้ำเสียงของธราธิปเย็นเยียบราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องประชุมขนาดใหญ่บนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า เขาไม่ได้ปรายตามองเอกสารประวัติบุคคลที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สักราคาแพง แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจดจ้องออกไปนอกหน้าต่างกระจกใส มองเห็นผืนทรายและเส้นขอบฟ้าที่ไกลสุดลูกหูลูกตา "เราคัดเลือกมาอย่างดีที่สุดแล้วครับท่านประธาน" เลขานุการหนุ่มเอ่ยเสียงเบาพลางเลื่อนแฟ้มประวัติเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาวางตรงหน้าผู้เป็นนาย "รินรดา คือตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบที่สุด เธอเพิ่งกลับมาจากภาคสนามที่ตะวันออกกลาง ผลงานการขุดค้นของเธอได้รับคำชมในระดับนานาชาติ และที่สำคัญ... เธอคือคนเดียวที่เข้าใจโครงสร้างของสุสานโบราณแห่งนี้ดีที่สุด" ชื่อที่คุ้นหูราวกับเสียงเข็มนาฬิกาที่หยุดเดินไปหลายปีทำให้ร่างสูงใหญ่ของธราธิปชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะอย่างไม่อาจควบคุม เขาหันกลับมามองแฟ้มนั้นช้าๆ ความรู้สึกบางอย่างที่เคยถูกฝังกลบไว้ลึกใต้สำนึกถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน "รินรดาอย่างนั้นหรือ..." เขาพึมพำ ชื่อนี้กรีดแทงลงบนใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผา ความทรงจำเกี่ยวกับผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสออกไปจากชีวิตเพียงเพราะความทะเยอทะยานโง่เขลาฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง ประตูห้องประชุมเปิดออกกว้างโดยไม่ได้นัดหมาย แรงปะทะของอากาศภายนอกดูเหมือนจะหอบเอาความเย็นเยียบเข้ามาด้วย ร่างเพรียวระหงในชุดยูนิฟอร์มภาคสนามสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง รองเท้าบูทหนังกดลงบนพื้นกระเบื้องหินอ่อนเกิดเสียงดังเป็นจังหวะที่หนักแน่น รินรดาในวันนี้ดูแตกต่างจากอดีตภรรยาที่เคยอ่อนหวานและเจ้าน้ำตา ดวงตาของเธอคมปลาบ เยือกเย็น และปราศจากแววอาลัยอาวรณ์ที่เขาเคยเห็นจนชินตา "ดิฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อรื้อฟื้นความหลังกับใคร แต่มาที่นี่ในฐานะหัวหน้าทีมขุดค้นที่จะทำให้มูลนิธิของคุณได้รับเกียรติยศที่สมควรได้รับ" เธอหยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นอายของน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยยังคงทำให้ธราธิปรู้สึกเหมือนถูกกระชากกลับไปในอดีต แต่เมื่อเขาพยายามจะเอื้อมมือออกไป เขากลับพบเพียงกำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อกั้นขวางเขาไว้ "คุณเปลี่ยนไปมากนะ ริน..." ธราธิปเอ่ย เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความทะนงตัวที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความกระหายที่จะได้ยินเสียงตอบรับที่อบอุ่นกว่าเดิม "เปลี่ยนไปตามกาลเวลาที่สูญเสียไปครับท่านประธาน" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเกินไป พร้อมกับขยับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย "หวังว่าคุณจะทำหน้าที่เป็นผู้สนับสนุนที่ดี และไม่ก้าวก่ายงานของฉันจนเสียความตั้งใจ" ความอึดอัดขยายตัวเต็มพื้นที่จนแทบหายใจไม่ออก ในจังหวะที่ธราธิปกำลังจะโต้ตอบ ประตูห้องประชุมก็เปิดออกอีกครั้งพร้อมกับร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยห้าขวบที่วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น "แม่ครับ! พี่เขาสัญญาว่าจะพาผมไปดูของเล่นโบราณที่ห้องเก็บของจริงๆ นะครับ!" เด็กน้อยหยุดยืนข้างกายรินรดา ดวงตากลมโตสุกสกาวนั่นดูเหมือนจะมองเห็นทุกอย่างที่ผู้ใหญ่พยายามปิดบัง ธราธิปนิ่งค้างไปทันทีเมื่อสบสายตากับเด็กคนนั้น เขามองเห็นสันจมูกที่โด่งรั้น... ดวงตาที่คมเฉี่ยวคู่นั้น... และแววตาที่ฉลาดเกินวัยราวกับถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นธราธิปจ้องมองลูกชายของเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... ความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นที่เธอไม่อาจปิดบังได้มิด เธอรีบคว้าข้อมือเล็กๆ ของลูกชายไว้แน่นก่อนจะดึงตัวเขาไปด้านหลัง "ขอโทษด้วยที่ลูกชายของฉันรบกวนครับ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบพยายามคุมสถานการณ์ให้ปกติที่สุด "เราขอตัวไปที่หน้างานก่อน จะได้ไม่เสียเวลาอันมีค่าของคุณ" เธอก้าวเดินผ่านเขาไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้ธราธิปยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่กลางห้อง เขาหยิบแฟ้มประวัติที่เลขานุการเพิ่งวางทิ้งไว้ขึ้นมาพลิกเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา หน้าสุดท้ายของเอกสารนั้นไม่ใช่ประวัติการศึกษา แต่มันคือใบรับรองสุขภาพของเด็กที่แนบติดมาด้วยพร้อมกับลายเซ็นของแพทย์ที่เขารู้จักดี ธราธิปไล่สายตาอ่านข้อความสั้นๆ ในใบผลตรวจนั้น หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นคำบรรยายใต้หัวข้อ 'ความสัมพันธ์ทางสายเลือด' ที่ระบุไว้ชัดเจน "บิดา: ธราธิป..." เขารีบเงยหน้าขึ้นมองตามแผ่นหลังที่ห่างออกไปของรินรดา ความรู้สึกผิดที่สั่งสมมานับปีประดังเข้ามาในอกจนเจ็บหน่วง นี่หรือคือสิ่งที่เธอซ่อนไว้ภายใต้รอยทรายและกาลเวลาที่สูญหายไป... ความลับที่เปลี่ยนชีวิตของเขาทั้งชีวิตให้กลายเป็นเศษซากที่ไม่มีวันปะติดปะต่อได้อีกตลอดกาล ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในประวัติศาสตร์ที่เต็มไปด้วยรอยร้าวกับ "บันทึกนักโบราณคดี" นะครับ