เกมลับสมองระหว่างแฮกเกอร์

"นายไม่ควรเข้ามาในเขตข้อมูลนี้เลย กรณ์... การตัดสินใจที่ผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาที คือจุดจบของตัวตนที่นายพยายามปกป้องไว้" เสียงสังเคราะห์ที่ถูกบิดเบือนจนฟังไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิงดังก้องขึ้นในพื้นที่สีขาวโพลน—มิติจำลองระหว่างเซิร์ฟเวอร์ที่เหล่านักเจาะระบบเรียกขานว่า 'โซนไร้เงา' กรณ์นั่งอยู่บนเก้าอี้เสมือนจริงที่เขาสร้างขึ้นจากอัลกอริทึมพื้นฐาน แสงไฟสีฟ้าจากโค้ดที่วิ่งผ่านหน้าตาข่ายนัยน์ตาของเขาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงรักษาระดับลมหายใจให้สม่ำเสมอ มือขวาเคาะนิ้วลงบนอากาศเป็นจังหวะตามการประมวลผลของระบบ ตรงข้ามกับเขา ร่างอวตารสีดำสนิทที่ปราศจากใบหน้าคือคู่ปรับที่เขาตามล่ามาตลอดสัปดาห์ แฮกเกอร์ระดับท็อปจากกิลด์คู่แข่ง 'สเปกตรัม' ผู้ที่พยายามจะแทรกซึมเข้าสู่ฐานข้อมูลการเงินของกิลด์ริน "การทักทายด้วยคำขู่ไม่ได้ทำให้ค่าความปลอดภัยของฉันลดลงหรอกครับ" กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังนั่งจิบชาพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศกับเพื่อนสนิท "ที่คุณอุตส่าห์ดึงผมเข้ามาในพอร์ตส่วนตัวแบบนี้ แปลว่าคุณกำลังจนมุมในเครือข่ายหลักแล้วใช่ไหมครับ?" แฮกเกอร์ฝั่งตรงข้ามหยุดชะงัก รหัสสีแดงเข้มพุ่งออกมาจากร่างเงาปะทะกับกำแพงป้องกันที่กรณ์สร้างขึ้นอย่างง่ายดาย นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลัง แต่เป็นการต่อสู้ด้วย 'ตรรกะ' ใครที่ทำให้อีกฝ่ายติดลูปคำสั่งวนซ้ำ (Infinite Loop) ได้ก่อน ผู้นั้นคือผู้ชนะ "แกมันก็แค่พวกดวงดีที่บังเอิญค้นพบรูโหว่ของระบบรุ่นเก่า" อีกฝ่ายแค่นหัวเราะ "ฉันจะลบโปรไฟล์ของแกให้หายไปจากเซิร์ฟเวอร์นี้ให้ดู" กรณ์หรี่ตาลง เขารู้ดีว่าหากเขาพลาดเพียงนิดเดียว ไม่ใช่แค่ชื่อตัวละครในเกมที่จะถูกลบ แต่รหัสยืนยันตัวตนในชีวิตจริงอาจได้รับผลกระทบไปด้วย ทว่าในจังหวะที่โค้ดโจมตีพุ่งเข้ามาประชิดหน้าผาก กรณ์ไม่ได้ปัดป้อง แต่มันกลับเป็นจังหวะที่เขารอคอย เขากดคำสั่งชุดหนึ่งที่เขาซุ่มเขียนไว้ตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามาเล่นเกมนี้ รหัสชุดนั้นไม่ใช่การป้องกัน แต่มันคือ 'กับดักความทรงจำ' "คุณพยายามจะหาช่องโหว่ของผม แต่คุณกลับมองข้ามช่องโหว่ของตัวเองไปนะครับ" กรณ์พูดพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ "คุณไม่ได้ใช้ฝีมือในการบุกเข้ามา แต่คุณใช้ 'โปรแกรมสำเร็จรูป' ของกิลด์สเปกตรัม... ซึ่งโปรแกรมเหล่านั้น มีจุดอ่อนที่เขียนโดยคนคนเดียวกันกับที่เขียนระบบป้องกันของเกมนี้เมื่อสิบปีก่อน" เส้นสายสีทองสว่างวาบขึ้นทั่วโซนไร้เงา รหัสสีดำของแฮกเกอร์ถูกย้อนกลับด้วยแรงดันของระบบหลัก กลไกการป้องกันที่กรณ์วางไว้เริ่มทำงานแบบลูกโซ่ มันไม่ใช่การทำลาย แต่เป็นการ 'ปิดผนึก' การเชื่อมต่อทั้งหมดของอีกฝ่าย "ไม่... เป็นไปไม่ได้! นายไปเอาคีย์ลับนั่นมาจากไหน!" แฮกเกอร์ส่งเสียงโหยหวน ร่างเงาเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลาย กลายเป็นตัวอักษรที่กระจัดกระจายไปตามแรงดึงดูดของเซิร์ฟเวอร์ "คำตอบที่ลึกซึ้งที่สุด มักจะอยู่ในคู่มือการใช้งานที่คุณคิดว่ามันล้าสมัยไงครับ" กรณ์สรุปปิดท้าย เสียงของเขาสงบนิ่งจนน่ากลัว การเชื่อมต่อถูกตัดขาด กรณ์ลืมตาขึ้นในโลกความจริง ห้องนอนของเขามืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอมอนิเตอร์ที่สะท้อนเข้ากับดวงตา เขารีบถอดเครื่อง VR ออก หอบหายใจถี่เพียงครู่เดียวก่อนจะรวบรวมสติ เขาตรวจสอบบันทึกการป้องกันกิลด์... ทุกอย่างเรียบร้อย ระบบมีความปลอดภัยสูงสุดอีกครั้ง เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังเมืองที่หลับใหล ทว่าทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของเขาก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากริน 'กรณ์... ฉันรู้แล้วว่าใครเป็นคนส่งข้อมูลลับให้ฝั่งนั้น พวกเขากำลังจะเปิดโปงความลับของสมาชิกในกิลด์ทุกคนในคืนนี้ ตอนนี้ฉันอยู่ที่เซิร์ฟเวอร์สำรอง นายต้องรีบมาช่วยฉัน... ถ้าช้าไปกว่านี้ กิลด์ของเราจะจบสิ้น' กรณ์ขมวดคิ้วแน่น สถานการณ์บีบคั้นเกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ การดวลเมื่อครู่เป็นเพียงแค่น้ำจิ้ม แต่สิ่งที่รินเผชิญอยู่คือการจู่โจมเต็มรูปแบบจากภายในกิลด์เอง เขาคว้าเสื้อฮู้ดแล้วพุ่งตัวออกไปจากห้องทันที ทว่าเมื่อเขาเข้าสู่โหมดเชื่อมต่ออีกครั้งเพื่อพุ่งตรงไปหาเธอ สิ่งที่รอเขาอยู่ไม่ใช่แค่รหัสข้อมูล แต่เป็นร่างของใครบางคนที่เขาคุ้นเคยที่สุด... คนที่ยืนถือมีดสั้นเล็งมาที่รินอยู่กลางลานกว้างของเมืองหลวงในเกม 'ริน... ถอยออกมา!' กรณ์ตะโกนลั่นผ่านช่องสื่อสาร แต่รินกลับยืนนิ่ง สายตาของเธอที่มองมายังเขานั้นว่างเปล่า ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นและเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของกรณ์เย็นเฉียบ "นายมาช้าไป... กรณ์... เพราะคนที่ล่อให้นายไปดวลในโซนไร้เงา ก็เพื่อที่จะให้ฉัน... ติดกับดักนี้ยังไงล่ะ" ร่างของรินค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะของบุคคลปริศนาที่ก้าวออกมาจากเงามืด... คนที่สวมหน้ากากและชุดคลุมสีขาวแบบเดียวกับ 'ไอดีแรกเริ่ม' ของเขาไม่มีผิดเพี้ยน ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ไปพร้อมกันนะครับ