แบบร่างที่ไม่เคยถูกใจ

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในห้องสมุดประชาชนสาขาเก่าแก่ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศและหมึกพิมพ์ราคาแพงจากแผนผังดิจิทัลบนจอแท็บเล็ตขนาดใหญ่ "ถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้คอนเซปต์ 'ห้องสมุดไร้กระดาษ' กับตึกเก่าอายุแปดสิบปีหลังนี้ ผมเกรงว่าเราคงไม่ต้องคุยกันต่อให้เสียเวลาครับคุณธาม" เสียงของรินดังขึ้นทันทีโดยไม่มีการเกริ่นนำ ปลายปากกาในมือของเธอเคาะลงบนขอบโต๊ะไม้สักทองเสียงดัง *ก๊อก* เป็นจังหวะที่สะท้อนถึงความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ภายใน ร่างเพรียวในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีครีมกับกระโปรงยาวสีเขียวเข้มยืนกอดอกแน่น แววตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองสถาปนิกหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใด ๆ ธามถอนหายใจออกมาเบา ๆ ช้าเสียจนคนมองรู้สึกเหมือนถูกหยามหยัน เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูง นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อหมุนภาพโมเดลสามมิติของห้องสมุดโฉมใหม่ให้หมุนวนไปมาอย่างเชื่องช้า แสงสีฟ้าจากหน้าจอกระทบกับสันจมูกโด่งเป็นคมและกรอบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย "โลกมันหมุนไปข้างหน้ารินครับ... หรือบางทีคุณอาจจะชินกับการนั่งดมฝุ่นกองกระดาษจนลืมไปว่า มนุษย์เราต้องการความโปร่งโล่ง แสงธรรมชาติ และพื้นที่มินิมอลที่ใช้งานได้จริง ไม่ใช่ซากโบราณสถานอับทึบที่รอวันพังลงมาทับหัวคนอ่านหนังสือ" น้ำเสียงของธามเรียบสนิท แต่วาจานั้นคมกริบราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ เขากวาดสายตาคมกริบมองสำรวจรอบห้องสมุด ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างดูแคลน รินกัดฟันกรอด ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวด้วยความโกรธ เธอก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานชั่วคราวที่อีกฝ่ายยึดครอง จนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ "คุณเรียกตึกนี้ว่าซากโบราณสถานงั้นเหรอ?" รินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตวาววโรจน์ "ที่นี่คือความทรงจำของคนในชุมชนครับ... เอ๊ย... ของคนในชุมชนนะคะ-- ไม่ใช่สิ ของคนในชุมชนครับ!" เธอลอบสบถในใจกับความหัวร้อนที่เกือบทำให้พูดผิดสำเนียง แต่ก็ตอกกลับด้วยความเผ็ดร้อนทันที "โครงสร้างไม้สักทองแกะสลักมือ หน้าต่างทรงโค้งรับลมธรรมชาติ นั่นคือจิตวิญญาณของสถาปัตยกรรมที่คุณไม่มีวันเข้าใจด้วยสมองอันปราดเปรื่องของคุณหรอก!" ธามชะงักไปนิดเมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ แทนที่เขาจะถอยหลัง กลับเลือกที่จะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินต้องเผลอกั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางสะอาดสะอ้านลอยปะทะจมูกท่ามกลางอากาศเย็นเยียบ "จิตวิญญาณกินไม่ได้หรอกครับริน ความสวยงามที่ไร้ประโยชน์ก็เป็นแค่ขยะชิ้นใหญ่" ธามกระซิบเสียงต่ำ ทว่าชัดถ้อยชัดคำ ใบหน้าของเขายื่นเข้าไปใกล้จนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น "แบบร่างนี้ผ่านการคำนวณตามหลักสถาปัตยกรรมร่วมสมัยมาแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ มันจะทำให้ห้องสมุดแห่งนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง... ไม่ใช่สุสานหนังสือเก่า ๆ อย่างที่คุณพยายามปกป้องด้วยเหตุผลล้าหลังพวกนั้น" "คุณมัน..." รินเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวสั่นเทาด้วยความโมโหจัด อยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อ ๆ ของคนตรงนี้สักทีให้หายแค้น "คนเย่อหยิ่ง จองหอง และตาบอดทางศิลปะ!" "ขอบคุณสำหรับคำชมครับ" ธามมุมปากกระตุกยิ้มหยัน เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองอยากจะกระโดดเข้าไปทึ้งหัวให้หายหมั่นไส้ "ผมถือว่านั่นคือเสียงชื่นชมจากผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดเรียงหนังสือก็แล้วกัน" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นจนแทบจะมีประกายไฟแลบออกมาจากสายตาของคนทั้งคู่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นที่ประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงโปรดของคีย์ หุ้นส่วนหนุ่มที่เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ธาม... ริน... หยุดสงครามประสาทกันก่อนเถอะครับ" คีย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อกวาดตามองสภาพบรรยากาศมาคุระหว่างสถาปนิกปากร้ายกับบรรณารักษ์สาวปากกล้า "ผมเพิ่งได้รับโทรศัพท์สายด่วนจากท่านผู้อำนวยการเขต... และดูเหมือนว่าพวกคุณไม่มีเวลามาเถียงกันเรื่องแบบร่างอีกต่อไปแล้วล่ะครับ" ธามขมวดคิ้วเล็กน้อย ละสายตาจากใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธของริน หันไปมองคีย์ "มีเรื่องอะไรอีก?" คีย์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งธามและรินต้องแข็งค้างไปพร้อมกัน "ท่านผู้อำนวยการเพิ่งสั่งระงับโปรเจกต์นี้ชั่วคราวครับ... เพราะมีคนพบ 'จดหมายลับ' ซ่อนอยู่หลังผนังไม้สักโบราณจุดที่ธามกำลังจะสั่งรื้อพอดิบพอดี และข้อความข้างในนั้น... เปลี่ยนทุกอย่างที่เราเคยรู้เกี่ยวกับตึกนี้ไปจนหมดสิ้น" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ