กระสุนนัดแรกที่กลางงานกาล่า

กลิ่นอชมพูพันธุ์แท้ผสมผสานกับกลิ่นอายควันบุหรี่ราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสะท้อนลงบนแก้วแชมเปญทรงสูงในมือของแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติ แต่สำหรับ ‘อาทิตย์’ แล้ว งานกาล่าการกุศลเพื่อการศึกษาประจำปีนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากเขียงหมูขนาดใหญ่ ที่ซึ่งเขากำลังถูกเชือดให้ตายอย่างช้า ๆ ด้วยสายตาจอมปลอมและรอยยิ้มเคลือบยาพิษจากบรรดาญาติผู้พี่ที่จ้องจะฮุบหุ้นบริษัท “ดื่มใหม่อีกสักแก้วไหมครับ คุณอาทิตย์... หน้าตาดูซีดเซียวเหมือนคนนอนไม่พอ หรือว่ากำลังกังวลเรื่องพินัยกรรมของคุณพ่ออยู่กันแน่ล่ะ?” เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเยาะเย้ยดังขึ้นใกล้ใบหู อาทิตย์ไม่ต้องหันไปมองก็จำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของ ‘คุณnรณ์’ ลูกพี่ลูกน้องผู้แสนเกลียดชัง เขากลอกตาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาคมกริบกลับไปราวกับลูกแมวป่าที่พร้อมจะตะปบหน้าคน “ขอบคุณสำหรับความหวังดีเรื่องสุขภาพนะพี่กรณ์ แต่ห่วงตัวเองก่อนดีกว่าไหมคะ หน้าตาพี่ดูหมองคล้ำเหมือนคนนอนไม่หลับมาเป็นเดือน... สงสัยจะเครียดเรื่องตัวเลขในบัญชีที่ติดลบสินะคะ” อาทิตย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน รอยยิ้มหวานหยดถูกปั้นแต่งขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อซ่อนความกรุ่นโกรธในอก กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาทูหรี่แคบลงอย่างอันตราย “ปากเก่งให้ได้ตลอดเถอะน่า... ของบางอย่าง ถ้าไม่ใช่เจ้าของตัวจริง ต่อให้ดิ้นรนแค่ไหนมันก็ไม่มีวันเป็นของเธอ” “งั้นก็รอดูแล้วกันค่ะว่าใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายคลานออกจากตระกูล” อาทิตย์กระแทกเสียงตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ร่างระหงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีไวน์แดงขยับตัวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ทว่า... สัญชาตญาณบางอย่างกลับกรีดร้องเตือนภัยในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบของลมหายใจที่เย็นเฉียบพัดผ่านต้นคอ พร้อมกับเงาดำทึบที่พุ่งวาบเข้ามาจากมุมมืดของระเบียงกระจก เปรี้ยง! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมสูงของบรรดาไฮโซที่แตกตื่นวิ่งหนีตายกันอลหม่าน แชมเปญในแก้วร่วงหล่นแตกกระจาย กระจกบานใหญ่ด้านหลังระเบียงแตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ เศษคมคายปลิวว่อนราวกับหิมะสีเลือด อาทิตย์เบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อเห็นลำแสงสีส้มวาบผ่านหูไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร กระสุนนัดแรกฝังลงบนผนังด้านหลังอย่างแม่นยำ เป้าหมายของมันคือศีรษะของเขา—ไม่ใช่การขู่ แต่มันคือการฆ่า! ก่อนที่ร่างบางจะได้ล้มลงกระแทกพื้น แรงกระชากมหาศาลจากด้านหลังก็ดึงรั้งเอวของเขาไว้จนจมูกชนเข้ากับแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและกลิ่นอายของบุหรี่มาร์ลโบโร่ผสมน้ำหอมราคาแพง คีริน—บอดี้การ์ดหนุ่มผู้ได้รับมอบหมายให้คุ้มกันเขาในค่ำคืนนี้ พุ่งตัวเข้ามาประชิดด้วยความเร็วสูงราวกับเสือชีตาห์ “อ๊ะ! ปล่อยนะ…” อาทิตย์ร้องประท้วงด้วยความตกใจ ขณะถูกเหวี่ยงให้หลบอยู่ด้านหลังเสาหินอ่อนหนาเตอะ “หุบปากแล้วหมอบลงต่ำ ๆ ถ้าไม่อยากสมองไหลเป็นโกโก้ครั้นช์” เสียงทุ้มต่ำดุดันกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเรียบนิ่ง เย็นชา และเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด คีรินไม่ได้สนใจความโกรธเคืองในแววตาของทายาทตระกูลดังแม้แต่น้อย มือหนาข้างหนึ่งกดหัวของอาทิตย์ให้แนบติดกับอกของตนเอง ส่วนมืออีกข้างชักปืนพกสั้นกึ่งอัตโนมัติออกจากซองหนังใต้สูทอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบทิศทางเพื่อประเมินสถานการณ์ด้วยความนิ่งสงบ ความเงียบงันชั่วขณะถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้จากทางบันไดหนีไฟ “มันอยู่ทางนั้น! ตามเก็บเป้าหมายให้ได้!” เสียงตะโกนห้าวหาญของมือสังหารดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของชายชุดดำสามคนที่ถือปืนเก็บเสียงพุ่งตรงเข้ามาในห้องโถงวีไอพี คีรินสบถเบา ๆ ในลำคอ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวบังร่างของอาทิตย์ไว้มิดชิดราวกับกำแพงเหล็ก แม้ในสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน แขนแกร่งที่โอบเอวบางไว้ยังคงมั่นคงและไม่มีทีท่าว่าจะสั่นเทาเลยแม้แต่น้อย อาทิตย์ซบหน้าอยู่กับแผ่นอกที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจของอีกฝ่าย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวความตาย แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนเกินความจำเป็นต่างหาก “คุณ… ปล่อยได้แล้วมั้งคะ ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดต้องให้คุณอุ้มขนาดนี้ซะหน่อย” อาทิตย์กระซิบลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกอีกฝ่ายออกแต่ไร้ผล “ถ้าไม่อยากตายก็อยู่นิ่ง ๆ ยัยปากดี” คีรินก้มลงกระซิบตอบ ใบหน้าคมคายอยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่าวข้างแก้มใสจนอาทิตย์รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “จำไว้ว่างานนี้เงินเดือนผมไม่ได้รวมค่าบริการเช็ดก้นให้คุณตอนโดนเป่าหัว เพราะฉะนั้น... อยู่เฉย ๆ แล้วทำตามที่ผมสั่ง” ยังไม่ทันที่อาทิตย์จะได้สวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามนิสัย เสียงฝีเท้าของมือสังหารก็เข้ามาประชิดหน้าประตูห้อง คีรินหรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วชี้เกี่ยวไกปืนเตรียมพร้อมรับมือกับการปะทะที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีรินก็สั่นครืนขึ้นมาอย่างกะทันหัน บอดี้การ์ดหนุ่มเหลือบมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากผู้ชายที่เย็นชาที่สุดในองค์กร หน้าจอนั้นแสดงเบอร์โทรศัพท์สายตรงจากคนในบ้านพัก พร้อมกับข้อความสั้น ๆ ที่ส่งเข้ามาทางหน้าจอหลัก... *“คุณคีรินครับ... เซฟเฮาส์ลับที่เราซ่อนตัวประกันอีกคน ถูกเจาะระบบแล้วครับ”* แบล็กเวลเวตหวังว่ารี้ดเดอร์จะชอบบทเปิดตัวที่ทั้งเดือดทั้งฟินนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!