คู่แข่งในชุดสูท

"ถ้าคุณคิดจะเอาชนะผมด้วยตัวเลขชุดนี้... ผมแนะนำให้คุณเอาเวลากลับไปทบทวนพื้นฐานการวิเคราะห์ใหม่ดีกว่าครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมชั้นบนสุดของบริษัท พริบพราวขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ปลายนิ้วเรียวสวยกดรีโมทเปลี่ยนสไลด์พรีเซนต์งานหน้าตาเฉย เธอไม่ได้หันไปมองเจ้าของประโยคนั้นด้วยซ้ำ แต่ความรู้สึกที่แล่นพล่านในอกคือความหงุดหงิดที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "ตัวเลขชุดนี้ถูกตรวจสอบสามรอบผ่านระบบ AI ที่แม่นยำที่สุดในตลาดครับคุณคิรากร หากคุณมองว่ามันผิดพลาด บางทีปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่ข้อมูล แต่อยู่ที่ 'อคติ' ส่วนตัวของคุณเองหรือเปล่าคะ?" พริบพราวหันไปสบตาคนนั่งหัวโต๊ะ ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม คิรากรในชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้มดูเฉียบคมจนน่าหมั่นไส้ เขานั่งไขว่ห้าง มือหนึ่งถือปากกาหมึกซึมราคาแพงหมุนวนไปมาอย่างใจเย็น "อคติเหรอครับ?" คิรากรเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มที่มองยังไงก็เหมือนกำลังดูแคลนกัน "ความมั่นใจของคุณน่ะดีนะครับพริบพราว แต่มันน่าเสียดายที่ความมั่นใจของคนเก่งระดับ 'ที่สอง' มักจะข้ามขั้นตอนสำคัญเสมอ" 'ที่สอง' คำคำนั้นทำเอาพริบพราวเกือบจะเผลอจิกเล็บลงบนฝ่ามือ นี่มันผ่านมากี่ปีแล้วตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย เขาก็ยังเป็นไอ้ปีศาจมาดนิ่งที่ชอบเอาชนะเธอด้วยความเงียบและความใจเย็นแบบนี้นี่เอง ความแค้นเก่าๆ ที่เคยพ่ายแพ้ให้กับคะแนนสอบเพียงไม่กี่ทศนิยมหวนคืนกลับมาจุกอยู่ที่ลำคอ "ที่สองที่ว่า... คงไม่ใช่คนที่คว้าทุนวิจัยโปรเจกต์ระดับชาติไปต่อหน้าคุณหรอกใช่ไหมครับ?" คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเดินช้าๆ เข้ามาใกล้จอภาพที่แสดงกราฟเส้นสีแดงฉาน ความสูงของเขาทำให้พริบพราวรู้สึกเหมือนถูกกดดันอยู่ในพื้นที่แคบๆ โดยไม่รู้ตัว "เรื่องมันนานมาแล้ว อย่าเอาความหลังมาปนกับงานเลยค่ะ" พริบพราวตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาจังหวะหายใจให้เป็นปกติ แม้กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวไม้หอมผสมกลิ่นอายความเย็นเยียบของเขาจะรบกวนสมาธิเธออยู่ไม่น้อย "ผมไม่เคยปนครับ เพราะสำหรับผม... งานก็คืองาน และคนอย่างคุณ ถ้าไม่หัดรู้จักก้มหัวให้ความจริงบ้าง ก็คงต้องเป็น 'ที่สอง' ไปตลอดกาล" เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอรับรู้ได้ถึงรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมา คิรากรไม่ได้เป็นแค่ผู้บริหารฝ่ายวางแผนกลยุทธ์ แต่เขาคือ 'นายตัวร้าย' ที่ทุกคนในบริษัทต่างพากันเกรงกลัว พริบพราวเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่ลดละ เธอไม่ใช่นักศึกษาปีหนึ่งที่ยืนร้องไห้ในห้องสมุดคนนั้นอีกต่อไป "แล้วถ้างานนี้ฉันชนะล่ะคะ?" พริบพราวเลิกคิ้วถาม ท้าทายอย่างคนไม่กลัวตาย "ชนะเหรอ?" คิรากรโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาห่างจากใบหน้าเธอเพียงลมหายใจกั้น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความลับบางอย่าง "ถ้าคุณชนะ... ผมจะยอมทำตามคำสั่งคุณหนึ่งอย่าง แต่ถ้าผมชนะ... คุณต้องลาออกจากโปรเจกต์นี้ และไปทำหน้าที่เลขาส่วนตัวให้ผมจนกว่างานจะจบ" ข้อเสนอที่เหมือนการดูถูกเหยียดหยามทำเอาพริบพราวเดือดพล่าน เลขาส่วนตัว? ฝันไปเถอะ! แต่ก่อนที่เธอจะได้โต้กลับ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกโดยเลขาหน้าห้องของประธานบริษัท "คุณคิรากรครับ ท่านประธานเรียกพบด่วนเรื่องโครงสร้างโปรเจกต์ใหม่ครับ" คิรากรละสายตาจากพริบพราวทันที เขาจัดปกเสื้อเล็กน้อยก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาเย็นชาดั่งน้ำแข็ง "เก็บข้าวของของคุณเตรียมไว้ได้เลยครับ เพราะไม่กี่นาทีจากนี้... ตำแหน่ง 'หัวหน้าโปรเจกต์' ที่คุณภาคภูมิใจนักหนา กำลังจะมีคนใหม่เข้ามาแทนที่" พริบพราวขมวดคิ้วแน่นด้วยความสับสน หัวหน้าโปรเจกต์คนใหม่? เธอเตรียมงานนี้มาตั้งหกเดือน ใครจะกล้ามาแทนที่เธอ? สิบนาทีต่อมา พริบพราวเดินตามหลังเลขาส่วนตัวไปที่ห้องทำงานของประธานบริษัทด้วยความมั่นใจว่าตัวเองได้รับความไม่เป็นธรรม เธอผลักประตูบานไม้โอ๊กเข้าไปโดยไม่รอให้ใครอนุญาต "ท่านคะ ฉันขอคัดค้านเรื่องการเปลี่ยนตัวหัวหน้า..." ประโยคของเธอขาดหายไปกลางคันเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานประธาน คิรากรไม่ได้นั่งอยู่ในมุมอับอย่างที่เธอคิด แต่เขานั่งอยู่ตรงนั้น... ในตำแหน่งที่ดูเหมือนเจ้าของเก้าอี้ตัวนั้นจริงๆ ประธานบริษัทยิ้มละไม "อ้าว พริบพราว มาพอดีเลย พอดีว่าทางบอร์ดบริหารอนุมัติให้คุณคิรากรเข้ามารับตำแหน่ง 'หัวหน้าโปรเจกต์หลัก' ของงานนี้อย่างเป็นทางการแล้วนะ" โลกทั้งใบของพริบพราวเหมือนหยุดหมุน เธอหันไปมองคิรากรที่กำลังจิบกาแฟอย่างใจเย็น ก่อนที่เขาจะวางแก้วลงแล้วส่งยิ้มที่มุมปากมาให้เธอ "ยินดีที่ได้ร่วมงานกันอีกครั้งนะครับ... พนักงานคนใหม่ของผม" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานไปชั่วขณะ ก่อนที่คิรากรจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวตรงมาหาเธออย่างช้าๆ แล้วหยุดอยู่ข้างกาย พร้อมกับก้มลงกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและอันตราย "ต้อนรับสู่กระดานหมากรุกของผมนะครับ... คุณที่สอง" หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับแรงปะทะที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ปราณธาตุเก้าสุริยัน