อาชีพขยะแต่สกิลโกง

กิลด์นักผจญภัย "รุ่งอรุณนิรันดร์" อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเบียร์หมักราคาถูกและคราบเลือดแห้งกรังบนพื้นไม้สน ค่าคอมมิชชั่นระดับอีลิทเพิ่งถูกประกาศผ่านบอร์ดเควสต์หลัก เสียงหัวร่อต่อกระซิกของปาร์ตี้ระดับท็อปดังกล่าวก้องสะท้อนไปทั่วโถงกว้าง ทว่า ณ มุมอับสายตาที่แสงตะเกียงน้ำมันสาดส่องไปไม่ถึง รินกำลังนั่งไขว่ห้างอย่างไร้ความกระตือรือร้น บนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ปรากฏหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่กระพริบเตือนด้วยตัวอักษรขนาดมหึมา *[คำเตือน: ท่านได้เลือกอาชีพ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" ซึ่งเป็นอาชีพขยะที่มีอัตราการเติบโตต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์เซิร์ฟเวอร์]* *[ความสามารถพิเศษ: อัญเชิญซากศพไร้ค่า / ความต้านทานเวทมนตร์ติดลบ 50%]* *[คุณต้องการยืนยันการเลือกคลาสนี้หรือไม่? (เวลาคงเหลือ: 03... 02... 01...)]* "ยืนยันสิครับ จะรอให้ระบบมันเปลี่ยนใจแจกอาชีพพาลادินระดับเทพให้หรือไง" รินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ปลายนิ้วเรียวยาวกดลงบนปุ่มยืนยันอย่างไร้ความลังเล พริบตาเดียว ความเย็นยะเยือกราวกับถูกโยนลงไปในมหาสมุทรแอนตาร์กติกก็แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง อักษรเวทมนตร์สีม่วงคล้ำนับร้อยสายพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นเบื้องล่าง พันธนาการข้อเท้าของเขาไว้แน่น เสียงโหยหวนของวิญญาณเร่ร่อนดังระงมอยู่ในโสตประสาท แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่รินสนใจ สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับช่องสกิลที่ว่างเปล่าถึงเก้าในสิบช่อง มีเพียงสกิลติดตัวระดับ F ที่ชื่อว่า "สัมผัสแห่งความตาย" เท่านั้นที่ติดมือมา "เยี่ยมยอด ไม่มีสกิลโจมตีหมู่ ไม่มีบัฟป้องกัน แถมค่ามาน่าเริ่มต้นยังน้อยกว่านักเวทย์ฝึกหัดเลเวลหนึ่งเสียอีก" รินถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าคมคายฉายแววปลงตกอย่างเห็นได้ชัด "แบบนี้คงต้องไปสมัครเป็นคนงานแบกหามในดันเจี้ยนชั้นล่างแทนที่จะเป็นนักผจญภัยซะแล้วมั้งครับ" "เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม..." เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากกองขยะเวทมนตร์ข้างตัว รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เหลתมองไปตามต้นเสียง ท่ามกลางซากไม้กวาดเก่าๆ และกระดูกสัตว์อสูรระดับต่ำ ปรากฏร่างโปร่งแสงของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทย์โบราณ เธอยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ แม้ส่วนสูงจะเหลือแค่ราวๆ หนึ่งไม้บรรทัดเนื่องจากผลข้างเคียงของการคืนชีพที่ผิดพลาด แต่รัศมีกดดันรอบตัวเธอกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย "โอ๊ะ คุณเซร่า อดีตจอมมารผู้ถูกผนึกไว้เมื่อสามร้อยปีก่อน ฟื้นเร็วกว่าที่ผมคิดนะครับเนี่ย" รินทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเล็กน้อย พลางหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมาปอกด้วยมีดสั้นขึ้นสนิม เซร่าถลึงตาใส่ร่างจำแลงจิ๋วของตัวเอง ก่อนจะลอยคว้างขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขา "ข้าคือเซร่า ผู้ครองมหานครแห่งความตาย! เหตุใดวิญญาณระดับข้าจึงถูกอัญเชิญมาสิงอยู่ในร่างกระบองเพชรจิ๋วไร้ร่ายแบบนี้! แล้วเจ้า... เจ้ามนุษย์กระจ้อยรói นี่น่ะหรือนายเหนือหัวคนใหม่ของข้า?" "ตามสัญญาผูกMพันวิญญาณระดับ SSS ที่ผมเพิ่งอ่านเจอในตำราเก่าๆ นะครับ" รินยิ้มละไม ยื่นชิ้นแอปเปิ้ลที่ปอกแล้วไปตรงหน้าอีกฝ่าย "ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของคุณสลายกลายเป็นปุ๋ยอินทรีย์ไปเสียก่อน ทางที่ดีควรสงบปากสงบคำแล้วมาช่วยผมคิดวิธีเคลียร์ดันเจี้ยนเวลหนึ่งด้วยตัวคนเดียวก่อนดีกว่านะครับ" เซร่าปัดชิ้นแอปเปิ้ลทิ้งด้วยความหงุดหงิด แม้จะทำได้แค่เพียงสะกิดเบาๆ เหมือนแมวข่วนก็ตาม "ข้าไม่ร่วมมือกับเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดที่แม้แต่โครงกระดูกหมาป่ายังปลุกขึ้นมาไม่ได้หรอก! อาชีพของเจ้ามันเป็นขยะเปียกในสายตาของทวยเทพ ใครๆ ก็รู้ว่าสายอาชีพนี้มีไว้เพื่อเป็นกระสอบทรายให้ผู้เล่นสายนักรบเก็บแต้ม!" "ขยะเหรอครับ?" รินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอเบาหวิวดังขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วกิลด์ที่เต็มไปด้วยนักผจญภัยแต่งตัวหรูหราถือดาบเคลือบทอง "พวกเขาก็แค่ใช้ชีวิตตามเส้นทางที่ระบบขีดเส้นไว้ให้... แต่สำหรับผมแล้ว การเป็นขยะไม่ได้หมายความว่าใช้การไม่ได้หรอกนะครับ มันแค่หมายความว่า... ไม่มีใครเคยมองเห็นคุณค่าที่แท้จริงต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศรอบตัวของเนโครแมนเซอร์หนุ่มเปลี่ยนไปชั่วขณะ ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเซร่าต้องหุบปากฉับ ดวงตาของเธอลอบสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นครั้งแรก... ความนิ่งสงบภายใต้สถานการณ์ที่สิ้นหวัง การวิเคราะห์สถานการณ์ที่รวดเร็ว และรอยยิ้มที่ซ่อนคมเขี้ยวเอาไว้ *เจ้ามนุษย์นี่... ไม่เหมือนเนโครแมนเซอร์คนก่อนๆ ที่ข้าเคยเจอ* เซร่าคิดในใจ ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันด้วยความคิดที่แตกต่าง เสียงประกาศจากระบบส่วนกลางของเกมก็ดังขึ้นกังวานไปทั่วทุกตารางนิ้วของทวีปหลัก ทำให้นักผจญภัยนับหมื่นชีวิตในกิลด์ต้องหยุดชะงักและเงี่ยหูฟัง *[ประกาศจากระบบส่วนกลาง: ตรวจพบความผิดปกติในดันเจี้ยนลับ "วิหารแห่งความเงียบงัน"]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: เนื่องจากมีผู้เล่นปลุกคลาส "เนโครแมนเซอร์" ขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบสตูดิโอทศวรรษ ประตูแห่งบาปทั้งเจ็ดได้ถูกปลดล็อก]* *[คำเตือนระดับวิกฤต: บอสลับ "ราชาแห่งซากศพผู้ลืมเลือน" กำลังจะตื่นจากการหลับใหลลึก และพิกัดแรกที่มันมุ่งหน้าไปคือ... กิลด์รุ่งอรุณนิรันดร์ที่คุณกำลังยืนอยู่]* เสียงแก้วเบียร์ในมือของนักผจญภัยระดับสูงหล่นกระทบพื้นแตกกระจาย ความเงียบงันเข้าปกคลุมกิลด์ในเสี้ยววินาที ก่อนที่เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกจะดังระเบิดขึ้น รินหันไปมองหน้าเซร่าที่ตอนนี้อ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว รินคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างใจเย็น ก่อนจะหยิบไม้เท้ากระดูกผุๆ ขึ้นมาถือไว้ในมือ "ดูเหมือนว่า... ลูกค้าคนแรกของเรา จะใจร้อนอยากมาสมัครงานเร็วกว่าที่คิดนะครับ คุณเซร่า" --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!