หยดแรกของความเงียบ

เสียงกระดาษราคาแพงที่ถูกกรีดด้วยคมมีดพับเล่มเล็ก ดังบาดลึกเข้าไปในความเงียบอันน่าอึดอัดของห้องทำงานทรงโอ่อ่า บนโต๊ะไม้ฮอกกานีเนื้อดีซึ่งสะท้อนเงาไฟคริสตัลระยิบระยับ เอกสารแผ่นหนึ่งถูกเลื่อนเข้ามาหยุดตรงหน้าชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของอาณาจักร ปลายเล็บที่เคลือบเจลสีแดงเข้มดั่งหยดเลือดของรินรดาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ราวกับสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ไม่ใช่การเซ็นชื่อเพื่อทำลายพันธะสามีภรรยาที่ผูกพันกันมาสามปีเต็ม แต่เป็นการสลัดเศษฝุ่นที่เกาะติดอยู่บนชายเสื้อทิ้งเสียมากกว่า "ฉันเซ็นให้ครบทุกหน้าแล้วนะคะ คุณภาคิน" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่ความอาลัยอาวรณ์ที่เขาเคยคาดหวังว่าจะได้เห็น รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารทุกค่ำคืนด้วยดวงตาแดงก่ำและหยาดน้ำตาคลอเบ้า เธอกลับมาในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทจากแบรนด์ระดับโลกที่เธอเป็นผู้กุมบังเหียนบริหารด้วยตัวเอง เรือนร่างระหงสง่างาม ใบหน้าคมคายแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาแต่ทรงพลัง แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววออดอ้อนและเปราะบาง บัดนี้กลับเย็นชาดั่งผืนน้ำแข็งขั้วโลกที่ไร้ก้นบึ้ง ภาคินเงยหน้าขึ้นจากเอกสารแผ่นนั้น ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองภรรยา—ไม่สิ อดีตภรรยา—ด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนยากจะอธิบาย เขาเคยชินกับการเห็นเธอยืนหมอบราบคาบแก้ว ยินยอมรับฟังคำดูถูกเหยียดหยามและความเย็นชาที่เขาสาดใส่ราวกับเธอไม่มีหัวใจ แต่ในวินาทีนี้ รินรดากลับยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขาด้วยท่าทีที่เย่อหยิ่งและทรงอำนาจเสียยิ่งกว่าตัวเขาเอง "เธอคิดดีแล้วใช่ไหม รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ภาคินประสานมือเข้าหากันบนโต๊ะ สัญชาตญาณนักธุรกิจผู้ไม่เคยยอมแพ้ใครกำลังพยายามกดดันเธอด้วยอำนาจมืดที่เขามี "การเดินออกไปจากตระกูลวรภัทรโดยไม่เอาอะไรติดตัวไปเลย นอกจากเสื้อผ้าและศักดิ์ศรีปลอมๆ ของเธอน่ะ มันหมายความว่าเธอเลือกที่จะใช้ชีวิตเป็นแค่คนไร้ค่าในสังคมไฮโซที่พร้อมจะเหยียบย่ำเธอได้ทุกเมื่อ" รินรดาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพชจนภาคินต้องขบกรามแน่น "ศักดิ์ศรีปลอมๆ อย่างนั้นหรือคะ..." เธอยกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองรอบห้องทำงานที่เต็มไปด้วยความหรูหราที่เขาภาคภูมิใจนักหนา "สิ่งที่ฉันเคยมีตลอดสามปีที่ผ่านมาในบ้านหลังนี้ต่างหากคะ ที่มันปลอมเปลือกและไร้ค่าที่สุด! คุณคิดว่าฉันยังเป็นรินรดาคนซื่อบื้อที่ยอมให้คุณเหยียบย่ำหัวใจเพื่อแลกกับเศษเงินและความสนใจจอมปลอมจากคุณอยู่หรือไงคะ ภาคิน? ตื่นเถอะค่ะ... คุณมันก็แค่ผู้ชายตาบอดคนหนึ่ง ที่มองไม่เห็นแม้กระทั่งเพชรแท้ที่ตัวเองถือไว้ในมือ จนกระทั่งมันหลุดร่วงลงไปในโคลนและมีค่าเกินกว่าที่คุณจะเอื้อมถึงอีกต่อไปแล้ว" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในหัวใจของภาคินราวกับคมมีด เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วเพื่อกดดันตามนิสัยเดิมที่เคยได้ผล แต่รินรดากลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหลังหนีแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนสบตาเขาตรงๆ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันที่ลอยมาจากตัวเธอยิ่งทำให้ประสาทสัมผัสของเขาปั่นป่วน มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อแขนเรียวเล็กของเธอไว้เหมือนทุกครั้งที่เขาต้องการจะควบคุมสถานการณ์ หมับ! แต่ครั้งนี้ รินรดาปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี แรงกระแทกนั้นแม้จะไม่ได้มากมาย แต่มันกลับสร้างความเจ็บแปลบขึ้นในอกของภาคินอย่างประหลาด "อย่าแตะต้องตัวฉัน!" เธอประกาศกร้าว นัยน์ตาดำขลับวาวโรจน์ด้วยความรังเกียจที่เธอไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป "จำไว้เสียด้วยนะคะว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ระหว่างเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ใบหย่าฉบับนั้นมีผลทางกฎหมายสมบูรณ์แล้ว และถ้าคุณยังกล้าส่งคนตามรังควานฉันหรือบริษัทของฉันอีกแม้แต่นิดเดียว... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนลากคุณลงมาจากบัลลังก์ที่แสนเย่อหยิ่งของคุณด้วยมือของฉันเอง" พูดจบ เธอก็หมุนตัวหันหลังให้ทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเขาอีกเป็นครั้งที่สอง เสียงส้นสูงกระทบกับพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะหนักแน่น มั่นคง และดังก้องกังวานไปทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่ ราวกับเสียงประกาศอิสรภาพของผู้หญิงที่ฟื้นคืนชีพจากกองเพลิงแห่งความชอกช้ำ ภาคินยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น หัวใจของเขากระหน่ำเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน—ความกลัว ความตื่นตระหนก และความเวิ้งว้างที่กัดกินลึกลงไปในช่องท้อง เขารู้สึกได้ทันทีว่าการปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้เดินออกไปจากประตูบ้านในวันนี้ คือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดและโง่เขลาที่สุดในชีวิตของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขา เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะก้าวฉับๆ เดินตามหลังเธอออกไปที่ห้องโถงใหญ่ หวังจะรั้งเธอไว้ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่งก็ตามที แต่ทว่า... เมื่อเขามาถึงประตูหน้าคฤหาสน์ ร่างระหงของเธอก็ได้ก้าวขึ้นไปนั่งบนรถสปอร์ตหรูสีดำด้านคันงามที่จอดรออยู่แล้ว ประตูรถปิดลงสนิท และเครื่องยนต์ทรงพลังก็คำรามก้องก่อนจะพุ่งทะยานออกไปจากรั้วบ้านอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันและกลิ่นอายความเย็นชาที่ยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ภาคินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาสคมจ้องมองตามท้ายรถคันนั้นจนลับตา ลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความโกรธเกรี้ยวและอัดอั้น แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังกลับเข้าบ้าน สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ร่วงหล่นอยู่บริเวณสนามหญ้าใกล้กับจุดที่รถของรินรดาจอดเมื่อครู่ มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลขนาดเล็กที่หลุดร่วงออกจากกระเป๋าถือของเธอ ภาคินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ขายาวก้าวเข้าไปหยิบมันขึ้นมาพลิกดู หัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้รับและตราประทับลับเฉพาะจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง มือหนารีบดึงเอกสารแผ่นนั้นออกมาจากซองด้วยความสั่นเทาเล็กน้อยที่เขาเองก็บังคับมันไม่ได้ และทันทีที่กวาดสายตาอ่านบรรทัดแรก โลกทั้งใบของนักธุรกิจผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยเกรงกลัวใครอย่างภาคิน ก็พังทลายลงมาต่อหน้าต่อตาในชั่วพริบตาเดียว... ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ