Conflict of Interest

เสียงนิ้วมือที่กระทบลงบนแป้นพิมพ์กลົນซ้ำถี่ ๆ ในความเงียบงันของห้องประชุมกระจกใส ดูคล้ายเสียงฝนที่กำลังตกกระทบหลังคากระจกอย่างบ้าคลั่ง ทว่าสำหรับพริมแล้ว มันคือเสียงสะท้อนของความอึดอัดที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ “บรรทัดนี้... มันไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิงค่ะ คุณคณิน” พริมเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงหยดน้ำจ้องมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่แสดงโค้ดสีเขียวเรืองแสงนับพันบรรทัด ลายเส้นตรรกะที่ถูกเขียนขึ้นด้วยความแม่นยำระดับคอมพิวเตอร์ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย็นชา ไร้ซึ่งหัวใจของมนุษย์ผู้ใช้งานจริง คณินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอของเขา ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง นิ้วเรียวยาวของเขายังคงพิมพ์ชุดคำสั่งใหม่อย่างรวดเร็วราวกับต้องการตัดบทสนทนา “มันคืออัลกอริทึมที่เสถียรที่สุดในระบบสถาปัตยกรรมนี้แล้วครับ... พริม” คณินจงใจเน้นเสียงที่ชื่อของเธอ “มันประมวลผลความเร็วได้เหนือกว่าเดิมถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ และนั่นคือสิ่งที่โปรเจกต์นี้ต้องการ ไม่ใช่ความรู้สึกฟูฟ่องไร้สาระจากแบบร่างหน้าตาจิ้มลิ้มของคุณ” คำว่า ‘ไร้สาระ’ ถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของนักออกแบบสาวผู้เชื่อมั่นในพลังแห่ง UX (User Experience) อย่างพริม เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ ความอดทนที่สะสมมาตั้งแต่บทสนทนาเริ่มต้นเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน “คุณกำลังมองแต่ตัวเลขและประสิทธิภาพของเซิร์ฟเวอร์ค่ะ!” พริมดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฝ่ามือบางยันลงกับโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งจนเกิดเสียงดังทึบ “แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่า... คนที่กำลังจะกดใช้งานระบบนี้ ไม่ใช่หุ่นยนต์! พวกเขาคือมนุษย์ที่มีอารมณ์ มีความโลภ ความกลัว และความสับสน ถ้าดีไซน์หน้าตาอินเทอร์เฟซมันเข้าถึงยากและเย็นชาเหมือนโค้ดที่คุณเขียน ต่อให้ระบบหลังบ้านจะเร็วระดับแสงสว่างแค่ไหน ผู้ใช้งานเขาก็พร้อมจะกดปิดและหนีไปหาคู่แข่งอย่างบริษัทของธันวาภายในสามวินาทีแรกอยู่ดีค่ะ!” บรรยากาศในห้องประชุมลดฮวบลงจนแทบจะติดลบ เมื่อชื่อของ ‘ธันวา’ ถูกโยนลงกลางวงสนทนา คณินก็ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ทันที เขานิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาพริม แววตาของชายหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ปمในอดีตเกี่ยวกับความล้มเหลวในการพัฒนาสตาร์ทอัพครั้งก่อนยังคงฝังรากลึกในใจของเขา คณินเกลียดความไม่แน่นอน และเขาเกลียดการที่ใครก็ตามเอาชื่อของคู่แข่งทางธุรกิจคนนั้นมาเปรียบเทียบกับงานที่เขาแลกด้วยหยาดเหงื่อ “อย่าเอาความเข้าใจตื้นเขินเรื่องความสวยงามมาปะปนกับโครงสร้างระบบซอฟต์แวร์ระดับองค์กร” คณินลุกขึ้นยืนช้า ๆ ความสูงของเขากดดันให้พริมต้องแหงนหน้ามองเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามยืนหยัดอย่างมั่นคงก็ตาม “ผมใช้เวลาสามปีในการสร้างสถาปัตยกรรมนี้ขึ้นมาโดยไม่มีข้อผิดพลาด และผมจะไม่ยอมให้มันพังทลายลงเพียงเพราะคุณอยากใส่ปุ่มสีพาสเทลไร้สาระนั่นลงไปบนหน้าจอหลักเด็ดขาด” “มันไม่ใช่แค่เรื่องปุ่มสีพาสเทลนะคะ!” พริมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโกรธ “มันคือ ‘ความเห็นอกเห็นใจ’ (Empathy) ต่างหากล่ะที่คุณไม่มีวันเข้าใจ! คุณอยู่ในโลกของตรรกะ ศูนย์กับหนึ่ง ชัยชนะกับความพ่ายแพ้ จนมองไม่เห็นหัวใจของคนที่ใช้งานมันเลยสักนิด!” ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยแรงกระเพื่อมทางอารมณ์ที่รุนแรงจนแทบจะมองเห็นเป็นประกายไฟแล่นแปลบปลาบอยู่กลางอากาศ ทั้งคณินและพริมต่างจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร แววตาของฝ่ายชายเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและยึดมั่นในตรรกะ ขณะที่แววตาของฝ่ายหญิงลุกโชนด้วยไฟแห่งอุดมการณ์ที่ไม่ยอมจำนนต่อความเย็นชา ในจังหวะที่ความตึงเครียดเดินทางมาถึงจุดแตกหัก หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของโปรเจกต์ก็ส่งเสียงแจ้งเตือนสั้น ๆ *Ting!* หน้าต่างระบบสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางจอภาพ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่ถูกเขียนขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต และรหัสโค้ดแปลกปลอมที่กำลังกัดกินฐานข้อมูลหลักของพวกเขาอย่างเงียบเชียบ คณินขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวรีบกดแป้นพิมพ์เพื่อตรวจสอบสถานะทันที แต่ทว่า... ระบบกลับปฏิเสธการเข้าถึงของเขาอย่างไร้เยื่อใย “เกิดอะไรขึ้นคะ...” พริมชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสัญลักษณ์รูปตัวหนอนสีดำกำลังเคลื่อนที่ผ่านบรรทัดโค้ดของคณินทีละบรรทัด ก่อนที่คณินจะทันได้เอ่ยปากอธิบาย ประตูห้องประชุมกระจกใสก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดักชันเนี้ยบในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของแขกผู้มาเยือนคนนั้นทำให้คณินต้องกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว “ดูเหมือนว่า... พวกคุณสองคนกำลังมีปัญหากันสินะครับ เรื่องวิธีแก้โจทย์แค่นี้ ถึงกับต้องทะเลาะกันเสียงดังมาถึงข้างนอกเลยหรือไง” ธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบาย ๆ ราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ ดวงตาทรงเสน่ห์กวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังถูกเจาะระบบ ก่อนจะหันมาสบตากับพริมด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ “ยินดีต้อนรับสู่วันแรกของการร่วมงานอย่างเป็นทางการ... นะครับ พริม” น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!