เงาที่มองไม่เห็น

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นไอเย็นยะเยือกของระบบปรับอากาศในห้องเก็บเอกสารลับใต้ดินชั้นลึกสุดของสำนักงานอัยการ ไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกสะทกสะท้าน ตรงกันข้าม... เธอกลับรู้สึกว่ามันคือกลิ่นเดียวที่ทำให้ประสาทสัมผัสของเธอตื่นตัวถึงขีดสุด บนโต๊ะทำงานโลหะเย็นเฉียบมีเพียงแฟ้มคดีหนาสีน้ำตาลที่ถูกประทับตรา ‘ลับเฉพาะ’ ด้วยหมึกสีแดงฉาน รินรดากวาดสายตาผ่านตัวอักษรเหล่านั้นอีกครั้ง ลายเส้นของเธอคมกริบดุจมีดโกน สมองที่เคยว่างเปล่าในยามค่ำคืนกลับแล่นฉิวราวกับเครื่องจักรที่ได้รับการหล่อลื่นเป็นอย่างดี เธอจำไม่ได้หรอกว่าตัวเองเป็นใครในวัยห้าขวบ แต่ในวัยสามสิบสองปีนี้ เธอคือ ‘อัยการหญิงผู้ไร้ความปราณี’ ที่ไม่มีวันปล่อยให้ใครเดินลอยนวล *เพล้ง!* เสียงแก้วกาแฟแตกกระจายดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินรดาไม่สะดุ้งแม้แต่น้อย มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบปืนพกกระบอกเล็กที่วางอยู่ข้างแฟ้มคดีอย่างนิ่งสงบ เธอไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนก เพราะในพื้นที่ที่ถูกล็อคด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุดขนาดนี้ ไม่มีใครหน้าไหนเข้ามาได้... ยกเว้นคนคนนั้น “วางปืนลงเถอะค่ะคุณอัยการ รอยนิ้วมือบนด้ามปืนนั่นน่ะ... ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะไม่เพิ่มภาระงานให้กองพิสูจน์หลักฐานหรอกนะคะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะยียวนดังขึ้นจากความมืด รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ แสงจากหลอดไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบถี่ๆ จนเกิดจังหวะที่มองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายเพียงวูบหนึ่ง ดวงตาคู่คมกริบของมินตราจ้องมองมาอย่างท้าทาย เธอไม่ได้ดูเหมือนผู้บุกรุกที่หวาดกลัว แต่ดูเหมือนแขกที่มารอคอยการเจรจาในห้องรับรองหรูหรา “เธอมีเวลาสามวินาที ก่อนที่ฉันจะกดปุ่มแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัย” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น เธอก้าวเข้าหาเงาร่างนั้นโดยไม่มีความลังเล “สามวินาทีเหรอคะ?” มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินออกมาจากมุมมืด เผยให้เห็นชุดเดรสสีดำสนิทที่ดูกลมกลืนกับความมืดมิดนั้น “คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครว่าระบบรักษาความปลอดภัยที่คุณภูมิใจนักหนาน่ะ... ถูกฉันแก้โค้ดทิ้งไปตั้งแต่ที่คุณยังอ่านเอกสารหน้าแรกไม่จบแล้วค่ะ” รินรดาลดปืนลงเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงจับจ้องไปที่หญิงสาวตรงหน้า เคมีบางอย่างระหว่างพวกเธอที่แผ่ออกมามันอันตรายยิ่งกว่ากระสุนปืน รินรดาสัมผัสได้ถึงความฉลาดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเล่นหัวนั่น มินตราไม่ได้มาเพื่อฆ่า แต่มาเพื่อ ‘เดิมพัน’ “คดีของนักการเมืองคนนั้น...” มินตราเอ่ยขึ้น พลางขยับเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ “คุณกำลังเดินเข้าหากองไฟที่พร้อมจะแผดเผาคุณให้มอดไหม้ โดยที่ลืมไปว่า... ในหัวสมองของคุณน่ะ มีความลับที่สำคัญกว่าคดีพวกนี้ซ่อนอยู่” รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความจำที่เลือนรางเหมือนภาพในกระจกฝ้ามัวผุดขึ้นมาเป็นระยะ ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดก่อตัวขึ้นในอก เธอไม่เคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้มาก่อน แต่สัญชาตญาณในฐานะอัยการกลับกรีดร้องว่า... ‘หนีไปให้พ้น’ “เธอเป็นใครกันแน่?” รินรดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย พยายามรักษามาดมั่นคงเอาไว้ มินตราเอื้อมมือขึ้นมาแตะปลายนิ้วลงบนขมับของรินรดาเบาๆ สัมผัสนั้นเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจนิยาม “ฉันคือกุญแจที่หายไปในโจทย์เลขข้อสุดท้ายของคุณไงคะคุณอัยการ” ทันใดนั้น แสงไฟทั้งห้องก็ดับวูบลงสนิท เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสองท่ามกลางความมืดมิด รินรดารู้สึกถึงความเย็นของเหล็กแหลมที่แตะลงเบาๆ บนต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ข้างหูในจังหวะที่หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก “อย่าขยับนะคะ... เพราะถ้าคุณหันมามองตอนนี้ สิ่งที่คุณจะเห็นในกระจกเงาด้านหลังนั่น ไม่ใช่ตัวคุณ... แต่เป็นหลักฐานชิ้นที่สามที่สำนักงานอัยการพยายามซ่อนคุณไว้ไม่ให้เห็นตั้งแต่วันที่คุณตื่นขึ้นมาพร้อมกับความจำที่ว่างเปล่า” รินรดาเบิกตากว้าง ความมืดตรงหน้าเริ่มเผยให้เห็นเงาสะท้อนจากผนังกระจกที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อน มันไม่ใช่เงาของเธอ แต่เป็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่ถูกเสียบไว้ในช่องลับของกำแพง—ภาพของเด็กหญิงสองคนในชุดนักเรียนสีขาวบริสุทธิ์... คนหนึ่งคือเธอ และอีกคน... คือคนที่กำลังถือมีดจ่อคอเธออยู่ในขณะนี้! ควีนบีทูโกหวังว่าบทนำนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนต่อไปนะคะ