มรดกที่หายไปกับจุดเริ่มต้นใหม่

"ถ้าพวกท่านยังยืนยันจะเซ็นชื่อลงในเอกสารตัดขาดตระกูลฉบับนี้โดยไม่คืนโฉนดที่ดินผืนนั้น... ก็อย่าหาว่าหลinฟางคนนี้ไม่เตือนก็แล้วกัน" น้ำเสียงที่เปล่งออกมาไม่ได้สั่นเครือด้วยความหวาดกลัว ตรงกันข้าม มันกลับราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังเสียจนผู้ใหญ่บ้านวัยหกشิบปีถึงกับชะงักมือที่กำลังถือพู่กันหมึก กระดาษแผ่นบางบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องโถงตระกูลหลินเวลานี้ เต็มไปด้วยกลิ่นอายความโลภที่คละคลุ้งจนน่าเวียนหัว หลินฟางกวาดตามองหน้าญาติผู้พี่และอาสะใภ้ทีละคน ใบหน้าของแต่ละคนฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ พวกเขาคิดว่าการบีบบังคับให้หญิงสาวตัวคนเดียวที่เพิ่งสูญเสียพ่อแม่ไปต้องออกจากบ้าน จะทำให้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดตกเป็นของพวกตนอย่างชอบธรรม "นังเด็กอกตัญญู! แกมีสิทธิ์อะไรมาต่อรอง?" นางเฉิน ผู้เป็นอาสะใภ้ตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนถ้วยชาสั่นไหว "พ่อแม่แกตายไปย่อมทิ้งหนี้สินไว้ท่วมหัว พวกเราใจบุญรับเลี้ยงแกมาจนโต แถมยังช่วยล้างหนี้ให้ ครอบครัวเราไม่ได้ไล่แกออกไปกลางถนนก็บุญโหนกแค่ไหนแล้ว โฉนดที่ดินริมชายป่าผืนนั้น กับบ้านไม้หลังเก่า มันคือดอกเบี้ยที่แกต้องชดใช้!" หลinฟางแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา ชดใช้หรือ? หนี้สินสี่สิบหยวนที่พวกมันกุขึ้นมาเองต่างหาก ช่างเป็นข้ออ้างที่น่าขันสิ้นดี โฉนดที่ดินสามหมู่พร้อมบ้านสวนท้ายหมู่บ้านที่พ่อแม่ของเธอบุกเบิกด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน แท้จริงแล้วมีมูลค่ามากกว่านั้นนับสเท่าตัว พวกมันแค่อยากฮุบที่ดินทำกินอุดมสมบูรณ์ผืนนั้นเพื่อเอาไปยกให้ลูกชายคนโตแต่งเมียต่างหาก ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย ซ่อนประกายความเยียบเย็นและความลับอันน่าเหลือเชื่อเอาไว้ ภายในห้วงจิตสำนึกของเธอนั้น เวลานี้ปรากฏ "พื้นที่มิติลับ" ที่มีห้องครัวสเตนเลสสมัยใหม่พร้อมอุปกรณ์ทำอาหารครบครันและคลังวัตถุดิบอนันต์—สมบัติล้ำค่าที่ติดตัวเธอมาจากการเดินทางข้ามมิติในร่างเดิม ความรู้และทักษะการเอาตัวรอดของเชฟมือทองในยุคศตวรรษที่ 21 กำลังจะถูกนำมาใช้ในดินแดนชนบทจีนยุค 70-80 แห่งนี้อย่างเต็มรูปแบบ "ดี... ในเมื่อพวกท่านอยากได้นัก ก็เอาไป" หลินฟางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอเอื้อมมือไปคว้าพู่กันจุ่มหมึกสีดำสนิท ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษเอกสารตัดขาดตระกูลด้วยความมั่นคง ลายมือหวัดแต่สวยงามตวัดลงไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย "จำคำพูดของฉันวันนี้เอาไว้ให้ดี วันหน้า... ต่อให้พวกท่านเอาเกวียนมาเททองคำกราบกรานขอให้ฉันกลับมาเหยียบเรือนตระกูลหลินแห่งนี้อีกครั้ง ฉันก็ไม่มีวันชายตามอง" จวบจนรอยหมึกแห้งสนิท หลินฟางสะบัดหน้าใส่คนตระกูลหลินที่ยืนอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง เธอคว้าห่อผ้าเก่าๆ ที่บรรจุเสื้อผ้าเพียงสามชุดกับปิ่นเงินโบราณของคุณแม่ไว้แนบอก แล้วก้าวเดินออกจากประตูบ้านตระกูลหลิน ท่ามกลางสายตาดดูแคลนและสมเพชเวทนาของชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบนอก แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบผืนดินแห้งแล้ง เส้นทางสู่ชายป่าอาถรรพ์—สถานที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความน่ากลัว สัตว์ป่าดุร้าย และหมอกหนาทึบที่ไม่มีใครอยากเฉียดกราย—กำลังรอคอยการมาเยือนของเธอ หลินฟางเดินทอดน่องมาเรื่อยๆ จนกระทั่งพ้นเขตชุมชน เข้าสู่เขตชายป่าที่เงียบสงบและวังเวง ที่นี่ไร้ผู้คนสัญจร บ้านพักหลังเก่าที่ทางตระกูลหลินเนรเทศให้เธอมาซุกหัวนอน ตั้งอยู่โดดเดี่ยวท้ายหมู่บ้าน สภาพทรุดโทรม ผนังดินแตกระแหง หลังคามุงจากรั่วซอนจนมองเห็นท้องฟ้า แต่มันกลับเงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอต้องการในเวลานี้ เมื่อผลักประตูก๊อกแก๊กเข้าไป ฝุ่นผงก็คละคลุ้งจนเธอต้องโบกมือไล่ หลินฟางถอนหายใจยาว วางห่อผ้าลงบนเตียงไม้ไผ่ที่โยเย ท้องที่ส่งเสียงร้องโครกครากเตือนให้รู้ว่า ตั้งแต่เช้าเธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยแม้แต่น้อย "เฮ้อ... ถูกถีบหัวส่งมามือเปล่า กับบ้านผีสิงหนึ่งหลังและที่ดินรกร้างสามหมู่ ช่างเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ยอดเยี่ยมเสียจริงนะหลินฟาง" เธอพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะสիտิจถึงมิติลับในห้วงความคิด เพียงแค่คิดแวบเดียว ร่างของเธอก็ปรากฏวาบเข้ามาอยู่ในห้องครัวสเตนเลสอันสว่างไสว กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและข้าวสารชั้นดีลอยแตะจมูกทันที หลินฟางเลือกหยิบหม้อตุ๋นยาจีน เนื้อหมูสามชั้นติดมันชั้นดี และเห็ดหอมแห้งคุณภาพพรีเมียมจากชั้นวางในมิติ ออกมาจัดการปรุง "หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วสูตรโบราณ" อย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมหวานเค็มกลมกล่อมของซอสที่เคี่ยวกับน้ำตาลกรวดและรากผักชีเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวจำลอง ทว่า ในขณะที่เธอกำลังตักหมูตุ๋นสีอำพันแวววาวใส่ชามกระเบื้องเพื่อเตรียมรับประทานให้หายหิว ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมก็พลันจับความผิดปกติบางอย่างได้จากภายนอกบ้าน *แกร๊ก...* เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นแผ่วเบาบริเวณรั้วหน้าบ้าน พร้อมกับกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามกระแสลมยามเย็น หลินฟางชะงักมือ ดวงตาเรียวรีหรี่ลงอย่างระแวดระวัง เธอก้าวเท้าช้าๆ ไปแอบมองผ่านรอยแตกของผนังไม้ไผ่ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดและดินโคลนกำลังพิงร่างหมดแรงอยู่กับรั้วไม้ ร่างกายของเขากำลังสั่นเทาด้วยพิษบาดแผลฉกรรจ์ที่ต้นแขนขวา แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือใบหน้าคมคายสันจرةเด่นชัด แม้จะซีดเซียวเพราะเสียเลือด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับดุดัน ทรงพลัง และจับจ้องตรงมาที่ประตูบ้านของเธอราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจนตรอก! ดวงตาคมกริบของร้อยเอกหนุ่มสบเข้ากับดวงตาของเธอพอดิบพอดี ท่ามกลางความเงียบงัดของชายป่าอาถรรพ์ สายตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายระอุบางอย่างที่สั่นไหววูบวาบ ชวนให้หัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างประหลาด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรสชาติแห่งชีวิตบทนี้ด้วยกันนะครับ — **ใบชาหอมหมื่นลี้**