หวนคืนสู่รอยเลือด

รสชาติของความตาย... แท้จริงแล้วไม่ได้ขมปร่าอย่างที่ตำราแพทย์แผนโบราณเคยบันทึกไว้ มันราบเรียบ เย็นเยียบ และไร้ซึ่งก้นบึ้งดั่งมหาสมุทรยามราตรี หลี่เยว่หรานสะดุ้งเฮือก กอบโกยอากาศเข้าปอดราวกับคนจมน้ำ ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวขึ้นอย่างรุนแรงจนผิวหนังกู่ร้องด้วยความเจ็บแปลบ ความรู้สึกแรกที่ตีรวนขึ้นมาคือความร้อนระอุของเนื้อหนังที่ถูกนาบด้วยเหล็กเผาไฟบริเวณหัวเข่าทั้งสองข้าง—ไม่ใช่ความหนาบเหนอะของลานประหารในฤดูสารทที่นางจดจำได้แม่นยำ "คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ! พระโพธิสัตว์คุ้มครอง! บ่าวตกใจแทบสิ้นสติอยู่แล้ว..." เสียงสะอื้นไห้ปนเปื้อนความตื่นตระหนกของชุนฮวา สาวใช้คนสนิทดังลอดผ่านม่านมุ้งผ้าไหมโปร่งสีนวลกลิ่นกำยานดอกเหมย กลิ่นอายอันคุ้นเคยนี้... กลิ่นกำยานที่นางไม่ได้กลิ่นมาเป็นเวลาสามเต็มปี กลิ่นที่หอมหวานแต่แฝงไว้ด้วยยาพิษเรื้อรังที่ฮูหยินรองจงใจใช้มอมเมานางในเรือนพักส่วนตัว เยว่หรานกวาดสายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองไปรอบห้องนอนประจำเรือนตระกูลหลี่ คานไม้แกะสลักลวดลายหงส์คู่มังกรยังคงอยู่ครบถ้วน ภาพวาดหมึกจีนรูปภูเขาและสายหมอกบนผนังฝั่งทิศตะวันออกยังไร้รอยขีดข่วน แสงเทียนสีส้มวับแวมสาดส่องกระทบกับกระจกทองเหลืองขัดมันสะท้อนเงาใบหน้าของเด็กสาวอายุสิบเจ็ดปี—ใบหน้าไร้รอยแผลเป็น ไร้ซึ่งความเหนื่อยล้าจากการถูกทรมานในคุกใต้ดินของสำนักชำระบัญชีหลวง นางยื่นมือเรียวขาวดั่งหยกสลักออกไปสัมผัสข้อมือตนเอง ชีพจรเต้นระรัวหนักแน่น... นางยังไม่ตาย นางยังไม่ถูกตัดหัวประจานท่ามกลางสายตาเย้ยหยันของฝูงชน และที่สำคัญที่สุด... นางย้อนเวลากลับมา สามปีก่อนคืนที่ตระกูลหลี่จะถูกกวาดล้างด้วยข้อหากบฏที่ถูกกุขึ้นอย่างแนบเนียน! "ปีนี้... รัชศกต้าถังปีที่สิบแปด ใช่หรือไม่" น้ำเสียงของเยว่หรานแหบพร่า ทว่าแฝงกระแสอำนาจเยือกเย็นสะกดจิตจนชุนฮวาที่กำลังประคองถยาต้มสมุนไพรถึงกับชะงักมือค้าง "บ... บ่าวเรียนคุณหนู ใช่แล้วเจ้าค่ะ รัชศกต้าถังปีที่สิบแปด เพิ่งผ่านพ้นเทศกาลสารทจีนมาได้เพียงสามวัน เหตุใดท่านจึงถามเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ หรือพิษไข้ยังไม่สลาย..." "ดี..." เยว่หรานแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวนั้นเยียบเย็นราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันตฤดู ดวงตาดอกท้อคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย ประกายตาคู่นั้นไร้ซึ่งความตื่นตระหนกของเด็กสาววัยสิบเจ็ดปี มีเพียงความลึกล้ำดั่งเหวลึกและจิตสังหารที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ชาติก่อนนางยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรม ยอมเป็นเบี้ยในกระดานอำนาจของคนตระกูลหลี่และองค์รัชทายาทผู้โง่เขลาดื่มน้ำจอกพิษด้วยความซื่อสัตย์สุจริต ผลลัพธ์คืออันใดเล่า? คือศพไร้ญาติ บิดามารดาถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร และตระกูลหลี่ถูกเหยียบย่ำจนจมดิน! ในเมื่อสวรรค์เมตตาเปิดช่องทางให้หวนคืน ย่อมหมายความว่าบัญชีแค้นนี้ นางจะเป็นผู้ขีดเส้นด้วยเลือดของพวกมันเอง "ชุนฮวา" เยว่หรานเอ่ยเรียกเสียงเรียบ นางดึงร่างที่ยังคงมีไข้รุมๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนกว้าง ขยับเข่าเล็กน้อยเพื่อทดสอบความเสียหาย บาดแผลจากการถูกทำโทษด้วยข้อหาอวดดีต่อหน้าฮูหยินรองเมื่อช่วงบ่ายวันนี้ยังคงเจ็บปวด แต่มันเป็นความเจ็บปวดที่เตือนสตินางว่า ทุกวินาทีต่อจากนี้คืองานศิลปะแห่งการแก้แค้น "บ... บ่าวอยู่นี่เจ้าค่ะ คุณหนูมีสิ่งใดจะรับสั่งหรือเพคะ?" ชุนฮวาตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นางไม่เคยเห็นแววตาเช่นนี้จากคุณหนูผู้เคยอ่อนหวานและเจียมเนื้อเจียมตัวมาก่อนเลย แววตาที่ดุจดั่งพญาเหยี่ยวจ้องมองเหยื่อ มันน่าเกรงขามจนน่าขนลุก "ไปหยิบตลับชาสมุนไพรที่ฮูหยินรองส่งมาให้ฉันดื่มเมื่อช่วงบ่ายมาให้ที" เยว่หรานสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "แต่... แต่นั่นเป็นยาบำรุงธาตุที่ฮูหยินรองเมตตานะเจ้าคะ..." "ฉันบอกให้ไปหยิบมา!" นางตวาดเสียงกร้าวครั้งหนึ่ง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างบอบบางจนชุนฮวาหน้าถอดสี รีบวิ่งไปหยิบกาน้ำชาเคลือบหยกขาวที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งมาส่งให้อย่างลิบลน เยว่หรานรับกาน้ำชานั้นมา พิจารณากลิ่นที่โชยออกมาด้วยความคุ้นเคย รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่น่ากลัว 'ผงหญ้าวิญญาณโลหิต' พิษเรื้อรังที่ออกฤทธิ์กัดกร่อนเส้นลมปราณและทำลายความทรงจำทีละน้อย ช่างเป็นความเมตตาที่ "งดงาม" เสียจริงจากมารดาเลี้ยงผู้ใจบุญต่อหน้าแต่ลับหลังเหี้ยมเกรียมดั่งงูพิษ "คุณหนู จะ... จะดื่มหรือเจ้าคะ?" "ดื่มหรือ? ของดีเช่นนี้ จะให้ฉันดื่มคนเดียวได้อย่างไรกัน" เยว่หรานปรายตามองถ้วยชาในมือ "ถือถาดตามฉันมา เราจะไป 'เยี่ยมเยียน' ฮูหยินรองที่เรือนใหญ่กันเสียหน่อย ยามนี้ท่านแม่เลี้ยงคงกำลังรอฟังข่าวว่าฉันนอนซมไข้จนใกล้ตายอยู่กระมัง" ชุนฮวาอ้าปากค้างด้วยความตื่นตระหนก ยามนี้ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว อีกทั้งคุณหนูเพิ่งฟื้นไข้ เหตุใดจึงคิดบุกไปเรือนใหญ่ด้วยท่าทีคุกคามเช่นนี้เล่า! แต่ทว่า... น้ำเสียงและแผ่นหลังที่ตั้งตรงราวนกกระเรียนของหลี่เยว่หรานในยามนี้ กลับทรงพลังและเด็ดเดี่ยวเกินกว่าที่สาวใช้ตัวเล็กๆ จะกล้าขัดคำสั่ง ก้าวเท้าออกจากเรือนพักอันเงียบเชง สายลมยามดึกพัดพาเอาละอองฝนโปรยปรายลงมาบางเบา ห่มคลุมจวนสกุลหลี่ให้จมดิ่งอยู่ในความมืดมิด ทว่าในความมืดนั้น... เงาร่างของสตรีในชุดอาภรณ์สีขาวปักลายดอกเหมยสีแดงชาดกำลังเดินย่างก้าวอย่างมั่นคง มุ่งตรงไปยังเรือนใหญ่ที่มีแสงไฟสว่างไสวราวกับภูตผีที่ฟื้นคืนชีพเพื่อทวงหนี้ชีวิต ทว่า ก่อนที่เท้าคู่เรียวจะก้าวพ้นซุ้มประตูวงเดือนของเรือนใหญ่ เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่พร้อมกับเสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินกรวดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากหน้าจวนตระกูลหลี่! โคมไฟประดับหน้าจวนถูกกระชากดับลงทีละดวง ทหารกองกำลังลับในชุดเกราะดำสนิทประดับตราพยัคฆ์ทมิฬนับร้อยนายเคลื่อนพลเข้ามาปิดล้อมจวนตระกูลหลี่ไว้ทุกด้านอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วสารทิศจนเหล่าบ่าวไพร่กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เยว่หรานชะงักฝีเท้า นางหรี่ตามองฝ่าความมืดไปยังเบื้องหน้า รถม้าหรูหราทำจากไม้จันทน์ดำสลักลวดลายมังกรห้าเล็บจอดสนิทอยู่หน้าประตูหลัก ม่านมุ้งแพรไหมสีดำสนิทถูกเลิกขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นรองเท้าหนังปักดิ้นทอง และชายอาภรณ์สีดำสนิทปักลายเมฆาด้วยด้ายเงินยวดยิ่ง ร่างสูงสง่าก้าวลงมาจากรถม้าด้วยท่าทีเยือกเย็นดุจพญายม กลิ่นอายอำนาจกดขี่แผ่ซ่านจนสรรพสิ่งรอบกายราวกับหยุดนิ่ง ดวงตาคมกราบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเข้ามาในจวน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของนาง—หลี่เยว่หราน จ้าวเฟิงเฉิน... ท่านอ๋องผู้เหี้ยมโหดและทรงอำนาจที่สุดในราชสำนัก ผู้ซึ่งไม่เคยไว้ชีวิตผู้ใดทั้งสิ้น ยามนี้กำลังจ้องมองนางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "บังอาจนัก... นำตัวคนตระกูลหลี่ทั้งหมดมาคุกเข่าลงให้หมด!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ทว่าประโยคต่อมากลับทำให้ลมหายใจของเยว่หรานกระตุกวูบ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวนางในระยะประชิด ปลายดาบเล่มยาวในฝักถูกยกขึ้นแตะคางคางเรียวของนางเบาๆ ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนาง ราวกับเขากำลังค้นหาบางสิ่งที่สูญหายไปนานแสนนาน "คุณหนูใหญ่หลี่... สนุกมากใช่หรือไม่ ที่ปล่อยให้เป้าหมายของเปิ่นหวาง (เรา) ต้องรอนานถึงสามปีเต็มในนรกภูมิ?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและฟาดฟันอำนาจมืดไปกับ "เงียบแต่ฟาดเรียบ" นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!