เซ็นเตอร์ที่ไม่มีวันพ่ายแพ้

เสียงกระแทกของลูกบาสเกตบอลอัดลงบนพื้นยางสังเคราะห์ในสนามร่มของคณะวิศวกรรมศาสตร์ดังสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาที่กำลังนับถอยหลังความอดทนของกวิน กัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสมบูรณ์แบบ ทว่าในวินาทีนี้ สายตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันไร้ซึ่งรอยยิ้มกลับไม่ได้มองไปที่แป้นห่วงเบื้องหน้า แต่มันกำลังจดจ้องไปยังเอกสารสถิติหนาปึึกแผ่นหนึ่ง ที่ถูกวางทับไว้ด้วยขวดน้ำเกลือแร่เย็นเฉียบอย่างจงใจ ผู้หญิงตัวเล็ก สวมแว่นตากรอบบาง รวบผมหางม้าลวกๆ แต่กลับยืนกอดอกพิงเสาสนามด้วยท่าทีสบายอารมณ์ราวกับกำลังชมภาพยนตร์คอมเมดี้ในวันหยุด "ข้อมูลท›ี่คุณทำมาทั้งหมด... มันไม่มีความหมายอะไรเลยบนสนามจริง ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เจือไปด้วยความเย่อหยิ่งและคมกริบ กวินโยนลูกบาสในมือลงบนพื้น มันกระเด้งสะท้อนกลับขึ้นมารับกับฝ่ามือใหญ่ของเขาอย่างรู้จังหวะ ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวทีละน้อย จนเงาร่างของเขาทอดทับบังแสงไฟนีออนในสนามจนมิด "กราฟความน่าจะเป็นและการเข้าทำแต้มที่คุณวิเคราะห์มาสabสามหน้ากระดาษนั่น คิดว่ามันจะช่วยให้เราชนะทีมบริหารธุรกิจของธันวาได้จริงๆ งั้นเหรอครับ? บนสนามจริงไม่มีใครมายืนกางกระดาษสถิติคำนวณมุมองศาการชู้ตตอนที่คู่ต่อสู้กำลังพุ่งเข้ามาชนหรอกนะ" รินไม่ถอยหลังหนี เธอยังคงยืนนิ่งเงียบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้กรอบแว่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของกวินอย่างไร้ความเกรงกลัว ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้กวินรู้สึกขัดใจทุกครั้งที่ได้เห็น มันเป็นรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่า ทั้งที่ในมือของเธอมีเพียงแค่กระดาษรายงานและการคำนวณทางคณิตศาสตร์ "กัปตันกวินคะ... เอ๊ย ขอโทษทีครับ ติดปากไปหน่อย" รินแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ ด้วยท่าทางกวนประสาท "ฉันหมายถึง... คุณกวินต่างหากล่ะคะที่กำลังกลัว" "ผมเนี่ยนะกลัว?" กวินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ "คุณเอาอะไรมาพูด" "กลัวว่าข้อมูลที่ฉันทำขึ้นมา มันจะแม่นยำจนตอกหน้าความมั่นใจที่คุณสะสมมาตลอดสามปีพังไม่เป็นท่า" รินก้าวเข้าไปประชิดตัวกลับบ้าง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นอายความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้กวินเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ "คุณบอกว่าสนามจริงไม่มีทฤษฎี แต่คุณรู้ไหมคะว่าทำไมทีมวิศวะถึงแพ้ให้บริหารธุรกิจติดต่อกันสองปีซ้อน? เพราะพวกคุณเล่นด้วยความรู้สึกและอารมณ์ ไม่ใช่สมอง... เหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ไงคะ" คำพูดนั้นเฉียบคมเสียยิ่งกว่ามีดโกน กวินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นูนชัดเจน มือใหญ่ที่ถือลูกบาสบีบแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว เขาสfบตาเธอนิ่งนาน ราวกับต้องการใช้ความกดดันกดให้ผู้หญิงตรงหน้าหุบยิ้มกวนๆ นั้นเสียที แต่รินกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้าน เธอยื่นมือเรียวเล็กออกไปหยิบแฟ้มข้อมูลบนโต๊ะขึ้นมาพลิกเปิดหน้าสุดท้าย ชี้ไปยังกราฟแท่งสีแดงฉานที่เธอทำไฮไลต์เอาไว้ "ดูตรงนี้สิคะ... ธันวาไม่ใช่แค่นักกีฬาที่ใช้พละกำลัง แต่เขามีจุดอ่อนเรื่องการอ่านเกมในควอเตอร์ที่สาม ถ้าเราส่งตัวสำรองลงไปกดดันตามพิกัดพิกเซลที่ฉันคำนวณไว้ อัตราการทำแต้มของเขาจะดรอปลงถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ภายในสามนาที... และนั่นคือช่องโหว่เดียวที่จะทำให้คุณชนะ" น้ำเสียงของรินเปลี่ยนจากทีเล่นทีจริง เป็นจริงจังและทรงพลังอย่างประหลาด ความมั่นใจที่ฉายแววอยู่ในดวงตาสองข้างนั้นมีความดึงดูดบางอย่าง ที่ทำให้กวินเผลอมองตามปลายนิ้วเรียวที่กำลังชี้ลงบนกระดาษอย่างเสียไม่ได้ กลิ่นหอมอ่อนๆ จางๆ จากตัวเธอโชยเข้าจมูกท่ามกลางกลิ่นเหงื่อและกลิ่นยางสนาม ทำให้จังหวะการหายใจของกัปตันหนุ่มผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใดเริ่มปั่นป่วนอย่างไม่ทราบสาเหตุ "คุณ... มั่นใจเกินไปแล้วริน" กวินเอ่ยเสียงพร่าลงเล็กน้อย ความแข็งกร้าวในตอนแรกเริ่มถูกรุกรานด้วยความลุ่มลึกบางอย่างที่เขาไม่อาจควบคุม "เพราะฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ต่างหากล่ะคะ" รินเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาในระยะประชิด ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงแค่เอื้อมมือ "และที่สำคัญ... ฉันไม่อยากเห็นกัปตันทีมที่เก่งที่สุดต้องแพ้ให้กับคนอย่างธันวา เพียงเพราะความดื้อรั้นของตัวเองหรอกนะ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เสียงฝีเท้าและเสียงลูกบาสรอบสนามเมื่อครู่คล้ายถูกกลืนหายไปในความเงียบ กวินจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดเจื้อยแจ้วด้วยความมั่นใจนั้น หัวใจในอกข้างซ้ายกลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคืออาการ "แพ้ทาง" อย่างราบคาบที่เขาไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนในชีวิตนักกีฬาของตนเอง ในจังหวะที่กวินกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำโต้แย้งเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองกลับคืนมา เสียงปรบมือเบาๆ แต่กวนประสาทก็ดังขึ้นจากทางประตูด้านข้างสนาม แปะ... แปะ... แปะ... "โอ้โห บรรยากาศติวเข้มระหว่างกัปตันกับนักวิเคราะห์นี่มันช่างเร่าร้อนซะจริงนะครับ ทำเอาผมเกือบไม่อยากเข้ามาขัดจังหวะเลย" ร่างสูงโปร่งของธันวา คู่ปรับตัวฉกาจจากคณะบริหารธุรกิจก้าวเข้ามาในสนามด้วยรอยยิ้มพราวระยับที่มุมปาก ดวงตาสีเข้มกวาดมองกวินที่ยืนบังรินอยู่ และหยุดลงที่ใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวด้วยความสนใจอย่างปิดไม่มิด กวินตวัดสายตากลับไปมองตัวปัญหาที่เพิ่งเดินเข้ามาทันที รังสีความไม่พอใจแผ่พุ่งออกจากตัวเขาราวกับคลื่นความร้อน ขณะที่รินขยับแว่นตาเล็กน้อยแล้วหันไปสบตากับธันวาด้วยแววตานิ่งสงบ ราวกับกำลังรอคอยให้ฉากต่อไปเริ่มต้นขึ้น โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของทั้งคู่นะครับ