สืบจากดีเอ็นเอ

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลาและเนยสดแท้จากฝรั่งเศสที่ลอยอบอวลอยู่ทั่ว "Mousse & Memory" ในยามบ่ายนี้ ช่างตัดกับบรรยากาศอันตึงเครียดภายในร้านจนแทบหายใจไม่ออก นับดาววางถาดคุกกี้อบใหม่ลงบนเคาน์เตอร์ด้วยมือที่มั่นคง แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระส่ำด้วยความหวาดระแวง เมื่อหางตาของเธอมองเห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนสงบนิ่งอยู่มุมลับสายตา คณินไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนตั้งแต่ก้าวเข้ามาในร้านเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและเย็นชาคู่นั้น บัดนี้กลับแดงก่ำและเต็มไปด้วยร่องรอยของความพังทลาย แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่เขาถือไว้แนบอกสั่นเทาเล็กน้อย ทุกย่างก้าวที่เขาสืบเข้าใกล้เคาน์เตอร์ คล้ายมีแรงกดดันมหาศาลกดทับอากาศรอบตัวให้เบาบางลงจนแทบสูดหายใจไม่เข้า "คุณต้องการอะไรอีกคะ... คณิน" นับดาวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าราบเรียบจนน่ากลัว เธอยืดกายขึ้นตรง ประสานสายตากับอดีตสามีอย่างไม่หลบเลี่ยง ราวกับกำแพงแก้วใสที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องหัวใจได้เปลี่ยนเป็นป้อมปราการเหล็กกล้าไปเสียแล้ว คณินกลืนก้อนความขื่นขมลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากหยักลึกที่เคยเอื้อนเอ่ยแต่คำพูดเชือดเฉือน บัดนี้สั่นระริกจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก ปลายนิ้วเรียวยาวที่ถือกระดาษแผ่นสำคัญชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ ภาพของตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความเข้ากันทางพันธุกรรมที่พุ่งสูงถึง 99.99 เปอร์เซ็นต์ ยังคงวนเวียนกรีดแทะหัวใจของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า 99.99 เปอร์เซ็นต์... ตัวเลขที่พิสูจน์ว่าเด็กชายตัวน้อยผู้มีรอยยิ้มสดใสราวกับแสงตะวัน และดวงตากลมโตคู่สวยที่ชอบวิ่งวนอยู่ในร้านเบเกอรี่แห่งนี้ คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เป็นสายเลือดที่เขาเคยโง่เขลาปัดป้อง และเกือบจะผลักไสให้หลุดมือไปตลอดกาล "ดาว..." เสียงของคณินแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาแทบไม่เหลือคราบของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจพันล้าน เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังแตกสลายและคุกเข่าลงต่อหน้าบาปอดีตของตนเอง "ผม... ผมเพิ่งรู้..." "รู้แล้วยังไงคะ?" นับดาวสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้ร่วงหล่น "เพิ่งรู้ว่าเด็กที่คุณเคยดูถูก เคยตราหน้าว่าเป็นแค่ลูกชู้ เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ ของคุณเองอย่างนั้นเหรอคะ? น่าขันสิ้นดีนะคะ... ความจริงที่กระจ่างชัดบนกระดาษแผ่นนั้น มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกสะใจเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับทำให้ฉันเวทนาคุณ... เวทนาผู้ชายที่ฉลาดทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องหัวใจตัวเอง" ถ้อยคำเชือดเฉือนของเธอบาดลึกเข้าที่ขั้วหัวใจ คณินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยความจริงอันเจ็บปวด เขาก้าวเข้ามาประชิดเคาน์เตอร์ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้ามือเรียวบางมาจับไว้ด้วยความเวทนา แต่ทว่า... นับดาวกลับชักมือหลบราวกับรังเกียจสัมผัสของเขา ราวกับว่าผิวเนื้อของเธอจะแปดเปื้อนหากแตะโดนอดีตสามีคนนี้ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" น้ำเสียงของเธอเฉียบขาดและเต็มไปด้วยแรงอาฆาตแค้นที่ถูกเก็บกดมานาน "คุณเอาสิทธิ์อะไรมาเรียกชื่อฉัน เอาสิทธิ์อะไรมาทำหน้าตาเจ็บปวดแบบนั้น ในวันที่คุณไล่เราแม่ลูกออกไปจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย ในวันที่คุณบอกว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของคุณ... คุณเคยฟังเสียงร้องไห้ของเราบ้างไหมคะ?" คำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ คณินทำได้เพียงยืนนิ่งรับความเจ็บปวดที่เขาสร้างขึ้นมาเอง ทุกหยดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาคมคาย ไม่สามารถลบล้างความผิดมหันต์ที่เขาได้กระทำลงไปได้เลย เขาย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา วันที่เขาแอบไปที่โรงเรียนอนุบาลของน้องนะโม เพื่อทำในสิ่งที่น่าละอายที่สุดในชีวิต... *ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน* ท่ามกลางบรรยากาศรื่นรมย์ของงานกิจกรรมวันครอบครัวที่โรงเรียนอนุบาล คณินยืนแอบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ สวมแว่นกันแดดและหมวกแก๊ปอำพรางใบหน้า หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป เขามองเห็นเด็กชายตัวน้อยกำลังวิ่งเล่นหัวเราะร่าเริงกับเพื่อนๆ ใบหน้านั้น... ทุกสัดส่วน ช่างถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กราวกับพิมพ์เดียวกัน ยิ่งมอง หัวใจของเขาก็ยิ่งกระหน่ำซ้ำรอยแผลเก่า ในจังหวะที่ครูประจำชั้นเผลอ และเด็กๆ กำลังสนุกสนานกับการละเล่นปั้นแป้งโดว์ คณินอาศัยจังหวะชุลมุนเดินเข้าไปใกล้ รอยยิ้มของน้องนะโมที่เงยหน้าขึ้นมองเขา ทำให้มือของประธานหนุ่มสั่นเทาขณะย่อตัวลง "คุณอา... มาเล่นด้วยกันไหมฮะ?" เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยความไร้เดียงสา ดวงตากลมโตใสซื่อคู่นั้นสะท้อนเงาของเขาชัดเจน "ครับ... อาขอเล่นด้วยคนนะ" คณินฝืนยิ้ม มือหนาเอื้อมออกไปอย่างสั่นเทา แสร้งทำเป็นหยอกล้อลูบศีรษะทุยของเด็กชายเบาๆ และอาศัยจังหวะที่น้องนะโมหัวเราะคิกคัก ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวเอาเส้นผมสีดำสนิทนุ่มสลวยเส้นหนึ่งหลุดติดมือมาอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม รู้สึกราวกับตัวเองเป็นโจรสารเลวที่ขโมยแม้กระทั่งความไว้วางใจจากเด็กบริสุทธิ์คนหนึ่ง แต่วินาทีนั้น ความอยากรู้และความจริงที่ค้างคาใจบังคับให้เขาต้องทำ เขารีบบึ่งรถไปยังห้องแล็บเอกชนชื่อดัง จ่ายเงินก้อนโตเพื่อซื้อเวลา และนั่งรอผลตรวจดีเอ็นเอด้วยความกระวนกระวายใจราวกับตกนรกทั้งเป็น... จนกระทั่งวินาทีที่ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกเปิดออกในร้านเบเกอรี่แห่งนี้ *ปัจจุบัน* "ผมขอโทษ..." คณินเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แหบผาก ดวงตาคมมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "ผมมันโง่เอง... ผมมันตาบอดเองที่มองไม่เห็นความจริง ดาว... ให้โอกาสผมได้ไหม ให้โอกาสผมได้ชดใช้... ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ" "พ่อ?" นับดาวแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยันหยามและเจ็บปวดร้าวลึก "คำนี้มันราคาถูกเกินไปแล้วค่ะสำหรับคุณ นะโมมีชีวิตอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้โดยไม่มีคุณคอยดูแล เขามีความสุขดี และอีกไม่นาน... เขาก็จะมีพ่อใหม่ คนที่พร้อมจะรักและปกป้องพวกเราด้วยความจริงใจ ไม่ใช่คนที่เพิ่งมารู้สึกผิดเอาในวันที่สายไปแบบคุณ!" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ คณินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจของเขาหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อได้ยินคำว่า 'พ่อใหม่' "คุณหมายความว่ายังไง... ใครคือพ่อใหม่ของลูกผม?" เสียงของเขาคำรามต่ำอย่างลืมตัว ความหึงหวงและความกลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่รักไปตลอดกาลพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบคลั่ง "ก็คนที่เขากำลังจะแต่งงานกับฉันไงคะ..." นับดาวเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย แววตาของเธอไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป "คุณหมอปกรณ์... เขาดูแลฉันกับลูกในวันที่ฉันตกต่ำที่สุด เขาคือคนที่โอบกอดนะโมในวันที่เด็กคนนั้นไม่มีใคร และพรุ่งนี้... คุณหมอก็จะย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเราอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ!" เพล้ง! เสียงแก้วกาแฟบนโต๊ะใกล้เคียงร่วงลงพื้นแตกกระจาย แต่เสียงนั้นยังไม่ดังเท่าเสียงสะท้านในอกของคณิน โลกทั้งใบพังครืนลงมาตรงหน้า เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความหึงหวง ความโกรธเกรี้ยว และความสำนึกผิดตีรวนกันจนหายใจไม่ออก ทว่า ในวินาทีที่คณินกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อยื้อยุด... กริ๊ง! เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กๆ ของเด็กชายในชุดนักเรียนอนุบาลที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส "มัมมี่ฮะ! น้องนะโมหิวจังเลย วันนี้คุณอาหมอปกรณ์ซื้อเลโก้ชุดใหม่มารอที่บ้านด้วยนะฮะ!" เสียงใสๆ ของลูกชายแท้ๆ ที่เอמהชื่อผู้ชายอีกคนด้วยความสนิทสนม บาดลึกเข้าที่หัวใจของคณินจนกระอักเลือด และในวินาทีนั้นเอง... ประตูร้านก็เปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มในชุดกาวน์ขาวสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มอบอุ่นและสายตาที่มองนับดาวอย่างลึกซึ้ง ทำให้คณินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนแค้นเคือง เพราะผู้ชายที่ก้าวเข้ามาใหม่คนนั้น... คือศัตรูหัวใจที่เขาเกลียดขี้หน้าที่สุด และกำลังจะแย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย! *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันเสมอนะคะ