การเผชิญหน้าในร้านรัก

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลาและเนยสดแท้จากเตาอบ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในร้านเบเกอรี่ ‘Star & Flour’ อบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... อากาศรอบตัวกลับเยียบเย็นลงจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เมื่อเงาร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษของ ‘คณิน’ ยืนตระหง่านอยู่หลังเคาน์เตอร์กระจกใส ภาพถ่ายใบเล็กที่เพิ่งร่วงหล่นลงบนพื้น ยังคงนอนนิ่งอยู่แทบเท้าของเขา *‘แด่ว่าที่พ่อที่แสนดี... ผู้มาเติมเต็มสิ่งที่คนใจร้ายทำลายไป’* ข้อความลายมือบรรจงที่เขียนด้วยหมึกสีดำสนิท สะท้อนเข้าสู่เรตินาของอดีตประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน แต่ในวินาทีนี้... หัวใจของเขากลับกระตุกวูบราวกับถูกค้อนมหึมาทุบลงกลางอก ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาจนหายใจแทบไม่ออก ภาพผู้ชายอีกคนที่อุ้มน้องนะโมด้วยรอยยิ้มอบอุ่น บดขยี้ความเย่อหยิ่งทระนงตนของคณินจนแหลละเอียดคามือ นับดาวกำเศษกระดาษทิชชูในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววอ่อนแสงให้เขามาตลอดหลายปี บัดนี้กลับแข็งกร้าวและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เธอก้าวฉับๆ ออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ร่างบางสั่นเทาด้วยความโกรธระคนหวาดหวั่น แต่เธอกลับเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมให้อดีตสามีได้เห็นหยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอแม้แต่หยดเดียว "เก็บมันขึ้นมาแล้วออกไปจากร้านของฉันซะค่ะ คุณคณิน" น้ำเสียงของนับดาวราบเรียบ เย็นเยียบ และไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น มันไม่ใช่เสียงสะอื้นไห้คร่ำครวญเหมือนผู้หญิงคนเดิมที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ในยามค่ำคืน แต่เป็นน้ำเสียงของแม่เสือสาวที่พร้อมจะกระโจนเข้าใส่ใครก็ตามที่กล้าเข้ามาคุกคามความสงบสุขของลูกน้อย คณินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงโทสะและแรงอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในอก เขาไม่ได้สนใจเศษกระดาษบนพื้นอีกต่อไป สายตาร้อนผ่าวคู่นั้นกวาดมองไปทั่วร้าน ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดแต่เด็ดเดี่ยวของหญิงสาว "ผู้ชายคนนั้น... เป็นใคร" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ คณินก้าวเท้าเข้าหาเธอทีละก้าว บีบบังคับให้ร่างบางต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางแป้งทำขนม "นับดาว... เธออธิบายมาสิว่ามันหมายความว่ายังไง! ลูกของเรา... กำลังจะมีพ่อใหม่อย่างนั้นเหรอ? เธอกล้าดียังไงเอาคนอื่นเข้ามาแทนที่ฉัน!" "แล้วทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์!" นับดาวตวาดกลับเสียงสั่น เธอกลั้นน้ำตาไว้สุดชีวิต ปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานนับปีออกมาผ่านแววตาดุดัน "คุณลืมไปแล้วหรือไงคะว่าเราหย่ากันแล้ว! ใบหย่าที่คุณเป็นคนยื่นมันมาให้ฉันเซ็นด้วยความรังเกียจไงล่ะคะคุณคณิน! ในเมื่อคุณผลักไสฉันกับลูกออกไปจากชีวิตคุณเอง แล้วจะมีสิทธิ์อะไรมาถามหาความภักดีจากผู้หญิงที่คุณเคยเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี!" คำพูดเชือดเฉือนของเธอราดรดลงบนกองเพลิงแห่งทิฐิ คณินชะงักงันไปชั่วขณะ ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ความรู้สึกผิดที่พยายามกลบฝังไว้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าต่อตา ภาพในอดีตที่เขาเคยเมินเฉย เย็นชา และไล่เธอกลับไปอย่างไร้เยื่อใย ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ "แต่เด็กคนนั้น... นะโม เป็นลูกของฉัน!" เขาเค้นเสียงกร้าว มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวบางของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ "ฉันเป็นพ่อของแก! ไม่มีผู้ชายหน้าไหนมาแทนที่ฉันได้ทั้งนั้น!" "ปล่อยฉันนะคะ!" นับดาวสะบัดแขนออกสุดแรงด้วยความรังเกียจ ดวงตาคู่งามวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "พ่อเหรอคะ? คำนี้มันช่างน่าขันสิ้นดี! ตอนที่ลูกป่วยนอนซมอยู่ในโรงพยาบาล ตอนที่ฉันต้องอุ้มท้องแก่ใกล้คลอดไปหาเงินทวงหนี้ คุณอยู่ที่ไหนคะคุณคณิน? คุณกำลังนั่งจิบไวน์อยู่กับเลขาฯ คนสนิทของคุณไม่ใช่เหรอ! คุณไม่เคยทำหน้าที่พ่อเลยแม้แต่วินาทีเดียว แล้วตอนนี้หน้าด้านมาจากไหนถึงมาทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อจากฉัน!" คำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดลงแผลเก่า คณินเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เขาอยากจะแก้ตัว อยากจะบอกว่าเขาสำนึกผิดแล้ว อยากจะคุกเข่าขอร้องให้เธอกลับไปเริ่มต้นใหม่ แต่ทิฐิที่ค้ำคออยู่รวมถึงภาพถ่ายบาดตาบาดใจใบนั้น ทำให้ลำคอตีบตันจนพูดไม่ออก "ฉันไม่ให้คุณเข้าใกล้น้องนะโมเด็ดขาด..." นับดาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมเสียงสั่นเครือ เธอยกนิ้วขึ้นชี้ไปที่ประตูร้านด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยวไร้เยื่อใย "ออกไปซะค่ะคุณคณิน ถ้าคุณยังไม่อยากให้ฉันแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุก และจำไว้ให้ดี... ว่าที่พ่อคนใหม่ของลูกฉัน เขาอบอุ่นและมีค่ามากกว่าคุณร้อยเท่าพันทิป!" สิ้นคำประกาศิตอันไร้ความปรานีนั้น คณินนิ่งงันราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความเงียบงันและบรรยากาศอันน่าอึดอัดกำลังจะระเบิดออก เสียงกระดิ่งลมเหนือประตูร้านก็ดังกรุ๊งกริ๊งขึ้น พร้อมกับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบในชุดนักเรียนอนุบาล ที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส "ม๊ะม้าฮะ! วันนี้นะโมสอบวิชา..." เด็กน้อยชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นชายแปลกหน้าในชุดสูทหรูยืนอยู่หน้าร้าน ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ด้วยความฉงน ก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อหันไปสบตากับคณินเข้าอย่างจัง คณินหันขวับไปมองตามเสียงนั้น และในวินาทีที่สายตาของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งปะทะเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชาย—หัวใจของเขาก็หยุดเต้นไปดื้อๆ โครงหน้าเรียวเล็ก จมูกรั้นเชิดรั้น และโดยเฉพาะนัยน์ตากลมโตคู่นั้น... มันถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา! ยังไม่ทันที่คณินจะได้ก้าวเข้าไปหาเด็กชาย ร่างเล็กๆ ของน้องนะโมก็เอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คณินรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล... "เอ๊ะ... ทำไมคุณลุงหน้าเหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายในกระเป๋าม๊ะม้าเลยล่ะฮะ?" *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ ***