ใบหย่าบนโต๊ะทำงาน

เสียงกระดาษเนื้อดีเสียดสีกับพื้นผิวมะฮอกกานีราคาแพง เป็นเพียงสัทอักษรเดียวที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของอาคารระฟ้า คณินละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อมองมัน แววตาของประธานหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของตลาดอสังหาริมทรัพย์ฉายแววเย่อหยิ่งและรำคาญใจตามความคุ้นชิน ราวกับสิ่งที่ถูกโยนลงตรงหน้าเป็นเพียงเอกสารทางธุรกิจที่ไร้สาระ แต่เมื่อปลายนิ้วเรียวยาวของกรวีร์เลื่อนแผ่นกระดาษแผ่นนั้นให้ขยับเข้าไปใกล้ฝั่งตรงข้ามอีกนิด คณินถึงได้ตระหนักว่า ตัวเลขผลประกอบการนับพันล้านไม่เคยทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะได้เท่ากับตัวอักษรสามคำที่พิมพ์อยู่บนหัวกระดาษแผ่นนั้น *‘ใบคำร้องขอหย่า’* “คุณเล่นตลกอะไรอีกแล้วครับ กรวีร์” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความตื่นตระหนก คณินยังคงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ท่าทีเยือกเย็นและมั่นคงราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาเพื่อดูแคลนโลกใบนี้ เขามองอดีตดีไซเนอร์หนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยหางตา ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยยินยอมเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์อย่างไร้เสียงเรียกร้อง ผู้ชายที่ถูกเขาตีตราว่าเป็นเพียง ‘ภาระทางกฎหมาย’ ตลอดสามปีเต็ม กรวีร์ไม่ได้ขยับเขยื้อນ ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มดูสง่างามและเด็ดเดี่ยวขึ้นอย่างผิดหูผิดตา ไหล่บางตั้งตรง ดวงตาคู่คมที่เคยไหวระริกด้วยความเจ็บปวดและรอคอยความเมตตาจากสามี บัดนี้กลับว่างเปล่า เยียบเย็น และสะท้อนเงาของความเกลียดชังที่ถูกเก็บกักไว้จนสุกงอม “ผมไม่ได้เล่นตลกครับคุณคณิน” กรวีร์เอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความสั่นเครือที่เคยมี “สามปีที่คุณปล่อยให้ผมเป็นเพียงเงาในคฤหาสน์หลังนั้น สามปีที่คุณใช้ความเงียบงันฆ่าผมทีละน้อย... มันมากพอแล้วสำหรับคำว่า ‘ภรรยาในนาม’ เซ็นชื่อตรงบรรทัดนั้นเสีย แล้วเราต่างคนต่างไป” มุมปากของคณินกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหยันที่มักใช้กด 3 ให้คู่เจรจาล้มละลายปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ คล้ายกำลังเอ็นดูเด็กเอาแต่ใจ “หย่าเหรอ? คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาต่อรองตั้งแต่เมื่อไหร่ กรวีร์?” คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ไม่ได้ก้มหลบเขาเหมือนเช่นอดีต “จำไม่ได้หรือไงว่าตระกูลของคุณต้องพึ่งพาเม็ดเงินจากผมแค่ไหน ถ้าผมฉีกกระดาษไร้สาระแผ่นนี้ทิ้งตอนนี้ ครอบครัวของคุณจะล้มละลายภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง” นี่คืออาวุธที่คณินเคยใช้ขู่บังคับกรวีร์ให้ยอมจำนนมาตลอดสามปี... อำนาจ เงินตรา และการกดขี่ทางสถานะ ทว่า กรวีร์กลับไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของคนตรงข้าม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้อกข้างซ้ายของคณินกระตุกวูบอย่างประหลาด “เชิญครับ” กรวีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงท้าทาย “คุณจะยึดบริษัทพ่อผม จะฟ้องล้มละลาย หรือจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ของผมให้จมดิน... เชิญตามสบายเลยครับคุณคณิน เพราะนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป สิ่งเดียวที่คุณไม่มีสิทธิ์ทำอีกต่อไปแล้ว คือการเรียกผมว่า ‘ภรรยา’” “กรวีร์!” คณินตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ความอดทนที่เคยมีพังทลายลงในพริบตาเมื่อพบว่าตนเองควบคุมสถานการณ์ไม่ได้อีกต่อไป เขาเกลียดความรู้สึกไร้การควบคุมนี้ เกลียดสายตาที่มองมาที่เขาอย่างไร้ค่า และเกลียดความจริงที่ว่า หัวใจของเขาในยามนี้กำลังเต้นแรงด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ ร่างสูงก้าวอ้อมโต๊ะทำงานหมายจะคว้าข้อมือเล็กเพื่อดึงอีกฝ่ายเข้ามาลงทัณฑ์ให้สาสมกับความอวดดี ทว่ากรวีร์ไวกว่า เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรักษาระยะห่าง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามีด้วยความสมเพชเวทนา “เอกสารฉบับนั้นมีลายเซ็นของผมกำกับไว้สมบูรณ์แล้ว ทางทนายความจัดการส่วนที่เหลือให้คุณเรียบร้อย ส่วนของใช้ส่วนตัวของผม... ผมให้คนมาเก็บออกไปหมดแล้วตั้งแต่มืด ไม่ต้องส่งคนไปตามหาผมที่คฤหาสน์หลังนั้นอีก เพราะผมย้ายออกแล้ว” คณินชะงักกึก มือที่เอื้อมออกไปค้างกลางอากาศ ลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกVึก “คุณว่าอะไรนะ... ย้ายออก?” คณินเค้นเสียงถาม ความตระหนกเริ่มกัดกินความเยือกเย็นทีละน้อย “คุณกล้าดียังไง—” “ผมกล้ามากกว่าที่คุณคิดครับ” กรวีร์ตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “ขอบคุณสำหรับสามปีที่ผ่านมา... สามปีที่สอนให้ผมรู้ว่า การอยู่คนเดียวมันมีค่าและมีความสุขมากกว่าการทนอยู่กับคนไร้หัวใจอย่างคุณ ลาก่อนครับคุณคณิน หวังว่าเราจะไม่มีวันได้พบกันอีก” พูดจบ กรวีร์ก็หมุนตัวเดินหันหลังให้อย่างเด็ดเดี่ยว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องทำงานดังเป็นจังหวะมั่นคง ไม่มีความลังเล ไม่มีการหันกลับมามอง และไม่มีคราบน้ำตาแม้แต่หยดเดียว ท่าทีที่เด็ดเดี่ยวและเย็นชาจนน่าใจหายนี้ ทำให้คณินรู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอของเขาจนหายใจไม่ออก ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับความเงียบที่กลับคืนมา คณินยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนอยู่ในอก มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่รุนแรงจนน่ากลัว เขาก้มลงมองใบหย่าบนโต๊ะ ลายเซ็นต์ของกรวีร์ตวัดไว้อย่างสวยงามและเด็ดเดี่ยวบนบรรทัดสุดท้าย บ้าเอ๊ย! ทำไมเขากถึงรู้สึกเหมือนเพิ่งทำของที่มีค่าที่สุดในชีวิตหลุดมือไปตลอดกาล? ในจังหวะที่คณินกำลังจะเอื้อมมือไปกดอินเตอร์คอมเรียกเลขาฯ ให้ตามคนกลับมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งเบาๆ ก่อนที่ประตูกระจกบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาฯ ส่วนตัว สีหน้าของอีกฝ่ายตื่นตระหนกและเต็มไปด้วยความลังเลจนผิดปกติ “ท่านประธานครับ... คือว่า...” เลขาฯ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “มีพัสดุด่วนที่สุดส่งตรงถึงห้องทำงานของคุณครับ... เป็นซองเอกสารจากสำนักงานเขต และ... และมีภาพถ่ายนี้ติดมาด้วยครับ” คณินขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด “เรื่องไร้สาระอะไรอีก? วางไว้ตรงนั้นแล้วออกไป!” “มะ... ไม่ได้ครับท่านประธาน” เลขาฯ ละล่ำละลัก ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลพร้อมรูปถ่ายใบหนึ่งให้ “คุณกรวีร์ไม่ได้แค่ย้ายออกไปเฉยๆ ครับ... แต่ทางสำนักงานเขตเพิ่งส่งสำเนาสูติบัตรและเอกสารรับรองบุตร ที่ระบุว่า... ระบุว่า...” เลขาฯ กลืนคำพูดที่เหลือลงคอ พร้อมกับวางภาพถ่ายใบนั้นทับลงบนใบหย่า คณินก้มลงมองภาพถ่ายบนโต๊ะด้วยความรำคาญ แต่ทว่า... ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับใบหน้าของเด็กชายฝาแฝดวัยสามขวบในภาพถ่าย ซึ่งกำลังส่งยิ้มตาหยีและมีโครงหน้า ถอดแบบพิมพ์เดียวกับตัวเขาในวัยเด็กชนิดที่เรียกว่าแกะพิมพ์ออกมาไม่ผิดเพี้ยน ดวงตาของประธานหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้นสุดขีด ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระดูกสันหลัง เด็กชายฝาแฝดสองคนนั้น... หน้าตาเหมือนเขาในวัยเด็กเป๊ะจนน่าตกใจ และท้ายกระดาษแผ่นนั้นระบุชื่อบิดaไว้อย่างชัดเจนว่าคือตัวเขาเอง! ขอบอกเลยว่านี่เพิ่งเป็นแค่จุดเริ่มต้นของความเดือดดาลและการไถ่บาปที่สะใจกว่านี้รออยู่แน่นอนครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับอารมณ์ของตัวละครด้วยกันนะครับ