ศิษย์สวะกับประกายกระบี่ลับ

“กระดูกซี่โครงหักไปสามท่อน เส้นลมปราณในอกถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด... เจ้าหมาข้างถนนตัวนี้ยังไม่ยอมตายอีกหรือ?” เสียงเย้ยหยันดังก้องขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับแรงกระแทกจากปลายรองเท้าบูทที่อัดเข้าที่ใบหน้าของข้าอย่างจัง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกับกลิ่นดินโคลนเน่าเสียที่ชุ่มไปด้วยหยาดฝน นี่ไม่ใช่ความฝัน แต่นี่คือความจริงอันโหดร้ายของสำนักวิหคเพลิง สถานที่ที่ความแข็งแกร่งคือจารึก และความอ่อนแอคือโทษประหาร ข้า ‘หลี่เฟยหลง’ นอนจมกองเลือดอยู่ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาประหนึ่งจะชะล้างซากศพของข้าให้หายไปจากโลกนี้ รอบกายข้าคือเหล่าศิษย์ชั้นในสามคนที่กำลังแสยะยิ้มด้วยความกระหายเลือด พวกมันคือกาฝากที่เติบโตบนความโอหัง ข้าพยายามจะยันกายลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดดั่งคมมีดนับพันเล่มที่กรีดแทงไปทั่วร่างทำให้ข้าต้องทรุดลงไปอีกครั้ง “พอเถอะพี่ชาย ข้าว่ามันคงขาดใจตายในอีกไม่กี่อึดใจนี้แล้ว” เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างเกียจคร้าน แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความสมเพช ข้าหอบหายใจรวยริน นัยน์ตาที่พร่าเลือนเหลือบมองเห็นเงาร่างสีขาวสะอาดตาที่ยืนตระหง่านอยู่บนเนินเขาไม่ไกลนัก ท่ามกลางหมู่เมฆหม่นและสายฝนที่บ้าคลั่ง สตรีผู้นั้นยืนอยู่ดั่งยอดเขาหิมะที่ไม่มีวันละลาย ชุดสีขาวบริสุทธิ์ของนางไม่เปรอะเปื้อนแม้แต่หยดน้ำฝน นางคือ ‘จินเฟิ่งหวง’ อัจฉริยะสาวผู้เย็นชาที่สุดแห่งยุค สายตาของนางที่มองลงมายังข้าไม่ได้มีความสงสารแม้เพียงเสี้ยว ทว่า... ในความเย็นชานั้น ข้ากลับสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าห้วงสมุทร “ไอ้สวะ... เจ้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะช้อนสายตามองนางเซียนผู้นี้!” หนึ่งในศิษย์ชั้นในตวาดกร้าว ก่อนจะง้างกระบี่เหล็กกล้าเตรียมจะแทงลงมาที่หัวใจของข้า วินาทีที่คมกระบี่เคลื่อนผ่านอากาศ ความตายดูเหมือนจะโอบกอดข้าเอาไว้อย่างแน่นหนา แต่ทว่า ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบลง ห้วงลึกของจิตวิญญาณที่เคยถูกปิดผนึกกลับสั่นสะเทือนดั่งระฆังยักษ์กลางวิหารมหาเทพ *‘มรรคาแห่งกระบี่ ไม่ได้อยู่เพียงในฝัก แต่มันคือลมหายใจและตัวตน’* ถ้อยคำปริศนาที่ทรงพลังดังก้องในโสตประสาท ความทรงจำที่สว่างไสวดั่งดวงอาทิตย์ระเบิดออก ท่ามกลางความเจ็บปวดที่แสนสาหัส ประสาทสัมผัสของข้ากลับตื่นตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ข้ามองเห็นวิถีการโคจรของพลังปราณในอากาศ มองเห็นจุดบอดของคมกระบี่ที่กำลังพุ่งลงมา และมองเห็น ‘ช่องว่าง’ ในมิติที่ไม่มีใครมองเห็น ข้าไม่ใช่สวะ... ข้าคือยอดมหาเทพผู้จารึกนามไว้บนยอดเขาแห่งสวรรค์! ข้ากัดฟันแน่น รีดเค้นพลังปราณสายสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในไขกระดูก โลหิตที่เคยไหลรินกลับกลายเป็นตัวนำพลังที่ร้อนแรงดั่งลาวา มือขวาที่สั่นเทาของข้าคว้าจับด้ามกระบี่ขึ้นสนิมที่วางทิ้งไว้อยู่ใกล้ตัวราวกับปฏิกิริยาตอบโต้โดยสัญชาตญาณ เคร้ง! เสียงเหล็กกระทบเหล็กดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกจากการปะทะครั้งนี้แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นกระแทกที่ผลักศิษย์ชั้นในทั้งสามคนกระเด็นถอยหลังไปคนละสามก้าวด้วยความตกตะลึง พวกมันมองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่น เพราะสิ่งที่พวกมันเห็นไม่ใช่ศิษย์สวะที่ขี้ขลาด แต่เป็นชายหนุ่มที่มีแววตาประหนึ่งคมกระบี่ที่พร้อมจะเด็ดชีพทุกชีวิตที่ขวางหน้า จินเฟิ่งหวงบนเนินเขาชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดมุ่นนัยน์ตาคู่สวยสะท้อนความแปลกใจออกมาเพียงชั่ววูบ ก่อนจะกลับคืนสู่ความเย็นชาดังเดิม หลี่เฟยหลงลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่เคยบาดเจ็บสาหัสบัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่น่าเกรงขาม ข้าตวัดกระบี่ขึ้นสนิมในมือชี้ไปยังกลุ่มศิษย์ชั้นในที่ยืนอ้าปากค้าง แววตาของข้าคมกริบดั่งมีดกรีดผ่านมวลอากาศ “พวกเจ้า... เคยเห็นกระบี่ที่แท้จริงหรือไม่?” เสียงของข้าแหบพร่าทว่าดังกังวานก้องไปทั่วบริเวณ กระบี่ขึ้นสนิมในมือข้าสั่นระริกราวกับตอบรับจิตวิญญาณที่เพิ่งตื่นขึ้น ทันใดนั้น เงาร่างสีดำประหลาดสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังศิษย์ชั้นในเหล่านั้น มันคือมือสังหารในชุดคลุมสีนิลที่ซ่อนตัวมาตลอดเวลา ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ข้าทันที มันไม่ได้มาเพื่อซ้ำเติมข้า แต่มันมาเพื่อ ‘ลบชื่อ’ หลี่เฟยหลงออกไปจากสำนักแห่งนี้ถาวร! ข้าขยับยิ้มที่มุมปาก ในเมื่อสวรรค์ประทานชีวิตใหม่ให้ข้าในฐานะเทพกระหายเลือด เช่นนั้นข้าก็จะใช้กระบี่เล่มนี้ เขียนตำนานบทใหม่ที่แม้แต่ทวยเทพยังต้องก้มหัวให้ ข้าสะบัดกระบี่ออกหนึ่งครา ปราณกระบี่ที่มองไม่เห็นพุ่งทะลุทะลวงความมืดมิดเข้าปะทะกับมือสังหารผู้นั้นจนมันต้องผงะถอยหลังด้วยความตกใจสุดขีด ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฟ้าคำรามลั่นสนั่นหวั่นไหวทั่วสำนักวิหคเพลิง ราวกับสวรรค์กำลังส่งสัญญาณเตือนว่า... ตัวตนที่แท้จริงของข้าได้กลับมาแล้ว การเดินทางบนวิถีแห่งเลือดและกระบี่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ วินาทีนี้... หวังว่าเนื้อหาบทแรกนี้จะถูกใจเหล่านักอ่านทุกท่านนะครับ ข้า ‘เซียนสุราเมามาย’ จะรังสรรค์ตอนถัดไปให้ดุเดือดและเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ!