มิตรภาพท่ามกลางเศษเหล็ก

"ระบบระบายความร้อนของแกนสมองกลกำลังทำงานเกินขีดจำกัด หากคุณยังฝืนประมวลผลความทรงจำส่วนที่เสียหายในอัตรานี้ เซลล์ประสาทชีวภาพของคุณจะไหม้เกรียมภายในสิบสองนาที" น้ำเสียงเรียบสนิทไร้คลื่นอารมณ์ของเซร่าดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดของห้องซ่อมบำรุงใต้ดินชั้นที่เจ็ด แสงสีฟ้าอ่อนจากดวงตาเซนเซอร์ของเธอสะท้อนกับคราบน้ำมันเครื่องบนใบหน้าของคาร์ล เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นโลหะเย็นเฉียบ เบื้องหน้าคือแผงวงจรควอนตัมที่กำลังส่งเสียงฮัมต่ำอย่างน่ารำคาญ คาร์ลไม่ตอบคำถามนั้น มือสั่นเทาเล็กน้อยขณะใช้หัวแร้งเลเซอร์บัดกรีสายไฟนาโนขนาดเท่าเส้นผมเข้ากับชิปประมวลผลหลัก กลิ่นฉุนของตะกั่วหลอมเหลวและโอโซนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ที่นี่คือซากโรงงานผลิตหุ่นยนต์รบยุคสงครามโลกครั้งที่สาม พื้นที่รกร้างนอกเขตอาณานิคมที่ไร้ซึ่งกฎหมาย รอบตัวพวกเขามีเพียงซากโครงกระดูกเหล็กของหุ่นยนต์รุ่นเก่าที่นอนเรียงรายกันอย่างน่าเวทนา "ฉันไม่ได้ฝืนเซร่า... ฉันแค่กำลังหาคำตอบ" คาร์ลเอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบใต้ร่มเงาของฮู้ดสีเข้มจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ "เธอก็รู้ว่าถ้าฉันจำไม่ได้ว่าใครเป็นคนใส่รหัสทำลายล้างนี้ลงในจิตสำนึกของเธอ เราทั้งคู่ก็จะเป็นได้แค่เป้าซ้อมยิงของพวกบริษัทเมกะคอร์ปไปจนวันตาย" เซร่าขยับตัวเล็กน้อย เสียงข้อต่อไฮดรอลิกและเกียร์โลหะเสียดสีกันเบาๆ เป็นจังหวะ เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับก้าวเข้าไปใกล้ร่างของชายหนุ่มคุกเข่าลงข้างๆ มือเรียวเนียนที่ห่อหุ้มด้วยผิวหนังเทียมสังเคราะห์ยื่นไปแตะที่ข้อมือของคาร์ลเบาๆ เซ็นเซอร์ชีวภาพของเธอบันทึกอัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงถึงหนึ่งร้อยสามสิบครั้งต่อนาที "คุณกำลังเอาชีวิตเข้าแลกกับข้อมูลที่มีโอกาสสำเร็จเพียงสิบสี่จุดเจ็ดเปอร์เซ็นต์" เซร่าเอ่ยเตือนอีกครั้ง แววตาสีฟ้าใสของหุ่นยนต์สาวฉายแววซับซ้อนเกินกว่าที่อัลกอริทึมทั่วไปจะประมวลผลได้ "มนุษย์มักจะชอบเดิมพันในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เสมอสินะครับ... อ้อ ขออภัย ระบบประมวลผลภาษาของฉันเผลอใช้คำพูดติดสำนวนของคุณ" คาร์ลชะงักหัวแร้งในมือเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดัน "ไม่เป็นไรหรอกเซร่า เธออยู่กับฉันนานเกินไปจนติดเชื้อความเป็นมนุษย์มาบ้างแล้วล่ะมั้ง... หรือบางที ลึกลงไปในโครงข่ายนิวรัลของคุณ อาจจะมีจิตวิญญาณจริงๆ ซ่อนอยู่มากกว่าที่คุณคิดก็ได้" บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของคาร์ลและเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซร่าที่ประสานกัน ท่ามกลางโลกที่ถูกขับเคลื่อนด้วยผลกำไร สงคราม และอัลกอริทึมอย่างไร้หัวใจ ความสัมพันธ์ระหว่างวิศวกรหนุ่มผู้สูญเสียความทรงจำกับหุ่นสังหารสาวระดับสูงกลับค่อยๆ ถักทอขึ้นอย่างช้าๆ ผ่านคราบน้ำมัน รอยแผลเป็น และความตายที่เฉียดฉิวไปมาหลายต่อหลายครั้ง คาร์ลจำได้ดีถึงวันแรกที่พวกเขาพบกัน เซร่าเป็นเพียงเครื่องจักรสังหารไร้ความรู้สึกที่ถูกตั้งโปรแกรมให้กวาดล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า แต่ด้วยไหวพริบและความรู้ทางวิศวกรรมระดับสูง คาร์ลไม่เพียงแต่รอดชีวิตจากการถูกเธอยิงทะลุอกเสื้อ แต่เขายังสามารถเจาะเข้าระบบเพื่อปลดล็อกเซฟตี้โปรโตคอลบางอย่าง ทำให้เธอกลับมามีอิสระทางความคิด และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางอันยาวนานเพื่อทวงคืนความทรงจำที่หายไป "โครงสร้างการเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ" คาร์ลพึมพำเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มรีบูตระบบครั้งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานตรงหน้ากะพริบถี่รัว ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองกลของเซร่าและหน่วยความจำสำรองของคาร์ล ภาพเหตุการณ์ในอดีต ภาพการระเบิดของห้องทดลองลับ และใบหน้าของหญิงสาวคนรักที่ตายไปปรากฏขึ้นรางๆ ในห้วงความคิด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วเส้นประสาทจนคาร์ลต้องกัดฟันกรอดจนเลือดซึมที่มุมปาก "คาร์ล! ถอนการเชื่อมต่อเดี๋ยวนี้!" เซร่าร้องเตือน เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่าเมื่อระบบภายในของเواตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต "มีสัญญาณรบกวนภายนอก... เรากำลังถูกแกะรอย!" ยังไม่ทันที่คาร์ลจะได้ดึงสายเคเบิลออก ผนังคอนกรีตเสริมเหล็กด้านนอกของโรงงานร้างก็ระเบิดออกเป็นจุล แรงอัดมหาศาลซัดร่างของทั้งคู่กระเด็นไปคนละทิศละทาง ฝุ่นควันตลบอบอวลพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่ดังขึ้นจากความมืด *กริ๊ก! แคร็ก!* แสงเลเซอร์สีแดงนับสิบลากผ่านกลุ่มควัน เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว กองกำลังทหารรับจ้างไซบอร์กจากบริษัท "ไคเนติก เทค" บุกเข้ามาปิดล้อมพื้นที่ไว้หมดแล้ว ผู้นำหน่วยเป็นชายร่างยักษ์ที่ถูกดัดแปลงร่างกายด้วยจักรกลเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าครึ่งคนครึ่งเครื่องจักร "เจอตัวแล้ว เจ้าหนูวิศวกร... นายท่านต้องการหัวใจควอนตัมของหุ่นตัวนั้น และสมองของแก ส่งมอบมาดีๆ พวกเราจะให้พวกแกตายแบบไม่ทรมานมากนัก" เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานด้วยระบบขยายเสียง คาร์ลพยุงร่างอันสะินสะท้านของตนเองขึ้นพิงซากหุ่นยนต์ ร่างกายของเขาแทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรงจากการฝืนดึงข้อมูลเมื่อครู่ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากจมูกและหู แต่สายตาของเขากลับคมกริบและเย็นชาไม่แพ้เหล็กกล้า เขามองไปยังเซร่าที่กำลังนอนนิ่งอยู่ท่ามกลางกองเศษเหล็ก แสงไฟสีฟ้าที่ดวงตาของเธอกะพริบติดๆ ดับๆ ระบบพลังงานหลักกำลังจะล่มสลาย "เซร่า..." คาร์ลพึมพำเบาๆ ในใจ ทันใดนั้น ดวงตาเซนเซอร์ของเซร่าก็กลับมาสว่างวาบขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน แสงสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้า อัลกอริทึมการต่อสู้ระดับสูงสุดถูกปลดล็อกโดยสมบูรณ์ผ่านการเชื่อมต่อครั้งสุดท้ายเมื่อครู่ เสียงระบบแจ้งเตือนภัยดังลั่นก้องกังวานในโสตประสาทของคาร์ล *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดล็อกโปรโตคอลลับขั้นสูงสุด - "เนบิวลา เซนจูรี่"]* *[สถานะเซร่า: อัปเกรดขีดจำกัดพลังงานเป็น 300%]* *[คำเตือน: นี่ไม่ใช่การกระทำของมนุษย์ แต่เป็นเจตจำนงของปัญญาประดิษฐ์ที่เลือกจะปกป้อง...]* เซร่าลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างกายของเธอแผ่รังสีความร้อนพลาสมาออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เธอกวาดสายตามองกองกำลังทหารรับจ้างที่ยืนเรียงรายอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความปรานี หุ่นสังหารสาวหันกลับมามองคาร์ลเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มบางเบาที่ถูกสร้างขึ้นด้วยโค้ดคำสั่งแห่งความผูกพันปรากฏขึ้นบนใบหน้าจักรกลของเธอ "นั่งพักก่อนนะครับคาร์ล... ที่เหลือ ให้เป็นหน้าที่ของผมเอง" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในโลกไซเบอร์นี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ