รอยนิ้วมือบนหน้าจอ

"ถ้าคิดว่าการลบไฟล์ LOG ทิ้งสามชั้นแล้วจะพรางร่องട്ടได้ เน็ตเวิร์กการ์ดระดับกิกะบิตตัวนี้คงร้องไห้โฮไปนานแล้วล่ะค่ะคุณแฮกเกอร์เงา" เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับเสียงฝนตกกระทบบานกระจกหยุดลงพร้อมกับคำพูดลอยๆ ที่ดังขึ้นในห้องทำงานที่มืดสลัว มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์สามจอเรียงรายที่สาดสะท้อนใบหน้าเรียวคมของรินรดา ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยพิจารณาโค้ดแปลกประหลาดที่กำลังวิ่งพล่านอยู่บนหน้าจอหลัก โค้ดชุดนี้มีความซับซ้อนและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวสูง ชนิดที่ต่อให้พลิกแผ่นดินหาอาชญากรไซเบอร์ทั่วประเทศ ก็มีคนไม่กี่คนที่สร้างซิกเนเจอร์บ้าๆ แบบนี้ขึ้นมาได้ รินรดากระตุกยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวดึงแว่นตากรองแสงออกแล้วโยนมันลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *'ก๊อก'* หล่อนไม่ได้หัวเสียกับการถูกเจาะระบบฐานข้อมูลส่วนตัวเมื่อสามวันก่อน ตรงกันข้าม... หล่อนกลับรู้สึกตื่นเต้นเหมือนแมวที่กำลังเจอหนูตัวเป้งที่วิ่งมาติดกับดักด้วยความเต็มใจ ความยุติธรรมที่บิดเบี้ยวในคดีฆาตกรรมอำพรางเมื่อปีก่อนยังคงทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในใจ หล่อนลาออกจากกรมตำรวจเพื่อมาเปิดสำนักงานนักสืบอิสระ ก็เพื่อตามล่าความจริงเบื้องหลังพวก 'มือที่มองไม่เห็น' เหล่านี้ และไอ้ตัวแสบที่แอบเข้ามาป้วนเปี้ยนในเซิร์ฟเวอร์ของหล่อนคนนี้แหละ คือกุญแจดอกสำคัญที่จะไขประตูบานนั้น "เก่งไม่เบานี่พาย... เล่นเอาซะระบบฉันเกือบพัง" หล่อนพึมพำกับตัวเองขณะที่นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์สวนกลับเพื่อแกะรอยย้อนกลับ (Reverse IP Trace) ผ่านท่อส่งข้อมูลลับที่อีกฝ่ายทิ้งร่องรอยไว้โดยไม่ตั้งใจ หรืออาจจะ... ตั้งใจให้หล่อนเห็นกันแน่? หน้าจอหลักสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะปรากฏหน้าต่างแชทสีดำทมิฬขึ้นมาพร้อมกับข้อความที่พิมพ์โต้ตอบแบบเรียลไทม์ *[Unknown]: รู้ตัวช้ากว่าที่คิดนะนักสืบ... นึกว่าจะไวกว่านี้ซะอีก* *[รินรดา]: ถ้ารู้ตัวเร็วกว่านี้ นายคงไม่ได้โชว์หางโง่ๆ ไว้ให้ฉันตามเก็บหรอกนะ* *[Unknown]: ปากดีจังนะ ระวังเถอะ... วันหลังไฟล์ลับในฮาร์ดดิ스크ของคุณอาจจะกลายเป็นภาพน่ารักๆ ไปโผล่บนบอร์ดสาธารณะ* *[รินรดา]: กล้าก็ลองดูสิคะคุณพาย! ฉันจะฟ้องให้หมดตัวข้อหาละเมิดความเป็นส่วนตัวแถมพ่วงด้วยคดีลκลอบเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์* รินรดาพิมพ์ตอบกลับด้วยความเร็วแสง อารมณ์กรุ่นโกรธผสมความท้าทายพุ่งพล่านอยู่ในอก ทุกครั้งที่ต้องปะทะคารมกับแฮกเกอร์ตัวแสบคนนี้ หล่อนไม่เคยยอมจำนนเลยสักครั้ง แม้ว่าในความเป็นจริง... พายจะไม่เคยทิ้งหลักฐานชิ้นใหญ่ให้หล่อนจับได้ง่ายๆ เลยก็ตามที แต่วันนี้มันต่างออกไป เพราะอัลกอริทึมที่หล่อนเขียนดักไว้กำลังทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ เส้นทางการเชื่อมต่อถูกบีบแคบลงเรื่อยๆ จากเซิร์ฟเวอร์จำลองในสวิตเซอร์แลนด์ ลามมาถึงฮ่องกง และตอนนี้... สัญญาณกำลังพุ่งตรงมายังพิกัดในกรุงเทพมหานคร เขตย่านใจกลางเมืองที่ไม่ไกลจากสำนักงานของหล่อนเลยสักนิด "เจอตัวแล้ว..." รินรดาพึมพำเสียงเบา ดวงตาคู่คมเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความมั่นใจ หล่อนกดEnterครั้งสุดท้ายเพื่อล็อกเป้าหมายไอพีแอดเดรส แต่อจินตนาการของหล่อนกลับต้องสะดุดกึก เมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งหมดดับวูบลงในเสี้ยววินาที ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเคสคอมพิวเตอร์ที่ยังคงส่งเสียงหึ่งๆ เบาๆ รินรดาขมวดคิ้วมุ่น หล่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวกำโทรศัพท์มือถือแน่นเพื่อเตรียมเปิดไฟฉาย แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสหน้าจอ ประตูห้องทำงานที่ลงกลอนไว้อย่างแน่นหนากลับส่งเสียงคลิเบาๆ ก่อนจะถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคน แสงไฟสลัวจากโถงทางเดินด้านนอกสาดส่องเข้ามา ทอดเงายาวของร่างเพรียวระหงที่ยืนพิงกรอบประตู ร่างนั้นก้าวเข้ามาด้านในอย่างเงียบเชียบ ราวกับแมวป่าที่ย่องเข้าหาเหยื่อ รองเท้าผ้าใบสีดำไร้เสียงกระทบพื้นห้องทำงานอย่างแผ่วเบา "มองหาฉันอยู่หรือเปล่าคะ... ท่านนักสืบคนเก่ง" เสียงหวานใสติดจะเย้าแหย่และกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ รินรดาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นวานิลลาผสมความเย็นชาของฟิล์มโลหะลอยแตะจมูก เป็นกลิ่นที่หล่อนคุ้นเคยและเกลียดชังพอกันในเวลาเดียวกัน รินรดาหันขวับกลับไปมอง แสงสลัวเผยให้เห็นใบหน้าเรียวได้รูปของหญิงสาวในชุดฮู้ดสีดำสนิท ดวงตากลมโตภายใต้ปีกหมวกแก๊ปกำลังมองตรงมาที่หล่อนด้วยแววตาระยิบระยับที่เต็มไปด้วยความท้าทาย รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายช่างเย้ายวนและน่าหมั่นไส้ในคราเดียวกัน "เธอ..." รินรดาอุทานเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ พายไม่ได้เกรงกลัวต่อสายตาดุดันของนักสืบสาวเลยแม้แต่น้อย หล่อนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของรินรดา ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นกวาดตามองหน้าจอดำสนิทก่อนจะเหลือบกลับมามองเจ้าของห้องที่ยืนตัวเกร็งด้วยความตกตะลึง "ตกใจเหรอคะที่เห็นฉันมาเร็วกว่าที่คิด?" พายเอียงคอมองเล็กน้อย น้ำเสียงติดตลกแฝงความร้ายกาจไว้อย่างแนบเนียน "บอกแล้วไง... ว่าอย่าเล่นกับระบบของฉัน ถ้ารินรดายังไม่อยากให้ความลับทั้งหมดของสำนักงานนี้กลายเป็นอากาศธาตุ" "เธอเข้ามาได้ยังไง! ประตูข้างล่างฉันล็อกไว้สามชั้น!" รินรดาพุ่งเข้าประชิดตัวด้วยความหัวเสีย มือเรียวคว้าเข้าที่ปกเสื้อฮู้ดของอีกฝ่ายโดยไม่ทันคิด แต่พายกลับไวกว่า ใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือของหล่อนไว้ได้อย่างง่ายดาย แรงปะทะทำให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน หัวใจของรินรดากระตุกวูบ จังหวะการหายใจสะดุดกึกเมื่อใบหน้าของพายโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ดวงตาคู่คมของแฮกเกอร์สาวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหล่อน ราวกับต้องการค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น "ล็อคสามชั้นเหรอคะ?" พายกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของรินรดา ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียนจนขนลุกซู่ "น่าเสียดายจัง... ที่รหัสผ่านทั้งหมดนั่น มันคือวันเกิดของฉันเองนะ... คุณนักสืบ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและร่วมลุ้นไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!